Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘V&D’

Stiene Deboer / 22 februari 2015

Het management van V&D vraagt 5000 werknemers van het warenhuis om een ‘loonoffer’ van 6%. Verlaging van de structurele loonkosten zijn volgens de V&D-managers noodzakelijk om het warenhuis te laten overleven. Intussen heeft V&D van de verhuurders een deel van de huur kwijtgescholden gekregen en heeft de Belastingdienst (dat zijn uiteindelijk wij allemaal) toegezegd dat het warenhuis minder belasting hoeft te betalen.

winst privaat, kosten publiek
Verlaging van arbeidskosten en het ten laste brengen van verliezen aan het publiek, terwijl de winsten worden geprivatiseerd, is de strekking van het neoliberale business plan dat in Nederland sinds 1994 (Wim Koks eerste paarse kabinet) wordt uitgevoerd met medewerking van de PvdA. Teneinde het rendement te verhogen, moeten de arbeidskosten worden afgeknepen. De chantage-argumenten zijn intussen overbekend: lage lonen landen, kredietcrisis, automatisering en globalisering zijn de meest gedebiteerde.

Kapitaal ‘verdient’ – zonder er voor te hoeven werken – meer en steeds meer dan arbeid. Thomas Piketty is dat in november 2014 persoonlijk aan politiek Den Haag komen uitleggen, op uitnodiging van D66. Wrang, want de meeste politici zijn inmiddels alleen bedacht op eigen voordeel en gewin en Piketty was hoofdzakelijk een reclamestunt en foto-opp. voor Haagse politici, meer niet.

piketty-capital-21st-century-300x199

Het V&D-management zet de werknemers en de belastingbetaler het mes op de keel door met sluiting te dreigen. Dat is vreemd, want In een echte vrijemarkteconomie zou niemand daar een traan om hoeven laten. Waarom dan deze heisa rond het warenhuis V&D? Er staan 10.000 arbeidsplaatsen op het spel. Nou, en? Dat hoort toch bij het plan? Hoe meer werklozen hoe groter concurrentie op de arbeidsmarkt, hoe lager de salarissen.
Het gedoe rond V&D wordt vast opgeklopt door belanghebbenden die nog meer uit de Staatsmiddelen willen halen dan ze toch al doen. De werknemers doen niet echt ter zake en hun lot wordt enkel larmoyant uitgemeten wanneer het de belanghebbenden – die tevens de media kunnen bespelen en voeden met info die hun belangen dient – zo uitkomt.

Rutte_NDLcenten

eigen belang
Zowel het warenhuis als de politieke partij PvdA zullen het niet redden. Zowel bij V&D als bij de PvdA, zal het management daar geen veer bij hoeven laten. Degenen die met lege handen achterblijven zijn de leden en kiezers van de PvdA en het personeel van V&D. De PvdA-politici hebben hun eigen toekomst al verzekerd, net als de managers van V&D.

Dat zowel de PvdA als V&D ten onder zullen gaan, voorspelt de econoom en PvdA-coryfee Arie van der Zwan, die 50 jaar lid van de PvdA is en nauw was betrokken bij V&D. In de NRC van 24 januari 2015 legt Van der Zwan uit dat aan de teloorgang van zowel de PvdA als van het warenhuis, verkeerde keuzen van het management ten grondslag liggen. Vooral: eigen belang prevaleert boven het grotere belang en samen delen.
De PvdA-bobo’s kozen uit eigen belang voor meeregeren (Van der Zwan: “De leiding heeft het eigen belang – regeren – telkens zwaarder laten wegen dan het belang van de achterban.”), hetgeen vanuit carrière oogpunt zeker lucratiever was. V&D-baas Dreesman leidde in 1988 de managers die het reorganisatieplan van Arie van der Zwan torpedeerden. Van der Zwan: “Of mijn reorganisatie de structurele problemen bij V&D had opgelost, weet je natuurlijk nooit zeker. Maar het bedrijf had de toekomst dan wel in eigen hand kunnen houden.”

rendementsdenken
Intussen is V&D in handen van steeds weer andere investeringsmaatschappijen geraakt, die vanwege rendementscijfers keer op keer reorganisaties doorvoeren. Ook dit is intusen en bekend liedje: pers eruit wat je kunt en gooi de lege schil dan weg.

Van der Zwan gaat de teloorgang van de PvdA meer aan het hart dan het gedoe bij V&D, want, zegt hij: “Politiek is toch belangrijker dan economische formules.” De PvdA waar Arie van der Zwan vijftig jaar geleden lid van werd, die PvdA bestaat al enige tijd niet meer.

Dat moge zo zijn, maar in dit frappante geval is het lot dat V&D momenteel beschoren lijkt zo direct terug te voeren op, en te relateren aan, de koers die de PvdA-managers voor hun organisatie hebben uitgestippeld dat het lot van dit warenhuis en dit politieke merk als exemplarische illustratie dienen van het uiteindelijke failliet dat het neoliberale business model uiteindelijk voor de meesten van ons in petto heeft.

Of het nu om Europa gaat of om de planeet, waarop we met ons allen leven: we kunnen met ons ‘democratische’ model zoals dat tegenwoordig functioneert niet meer uit de voeten.

* * *

http://www.npogeschiedenis.nl/andere-tijden/afleveringen/2014-2015/Wankel-warenhuis.html

Arie van der ZwanArie van der Zwan (1935) was hoogleraar aan de universiteit van Rotterdam voordat hij aantrad als president-directeur van de Nationale Investeringsbank (1983) en vervolgens als opvolger van Anton Dreesmann (1988) leiding gaf aan Vendex International.
Daarna was hij werkzaam als onafhankelijk adviseur. Hij schrijft regelmatig stukken in NRC Handelsblad, Trouw en Socialisme & Democratie.

 

 

 

 

Read Full Post »

gepost door Stiene Deboer,
2015 januari 29

Door twee PvdA’ers: Henk Nijboer, financieel woordvoerder PvdA & Ed Groot, fiscaal woordvoerder van de Tweede Kamerfractie van de PvdA – Volkskrant 29 januari 2015, 02:01 [nagenoeg onverkort uit de Volkskrant]

samsomrutte-tekst

“Private equity is nuttig als het echt gaat om durfkapitaal gericht op groei op lange termijn. Start-ups zijn er vaak afhankelijk van om hun onderneming uit te bouwen. Ook voor het MKB of voor familiebedrijven zonder opvolger kan private equity een uitkomst zijn die banken niet kunnen bieden.

Helaas zijn er ook excessen. Die doen zich typisch voor bij gevestigde bedrijven die betrekkelijk veel eigen vermogen hebben, maar die toch goedkoop zijn omdat hun winstgevendheid onder druk staat. Met name Angelsaksische private-equitypartijen zijn bedreven in het leegtrekken van deze bedrijven met ingenieuze juridische en fiscale constructies.
De voorbeelden van de afgelopen jaren zijn bekend: NRC Media, kinderopvanginstelling Estro, HEMA, Van Gansewinkel. Deze week bleek dat ook V&D vecht voor zijn voortbestaan.

stalin_blij met SamRut

 

Hoezo ‘durfkapitaal’?

In 2007 is een begin gemaakt met het bestrijden van de kwalijke kant van private equity. Een welkome stap, maar deze blijkt helaas nog niet voldoende.

Hoewel iedere casus verschilt, valt er een lijn te ontdekken in de handelwijze van deze roofdieren van de financiële sector. Het overgenomen bedrijf wordt volgeladen met schulden, waardoor het bedrijf effectief zijn eigen overname betaalt. De investeerder kan volstaan met een zeer kleine eigen bijdrage in het eigen vermogen van de overgenomen partij. Hoezo ‘durfkapitaal’? Bijkomend en soms doorslaggevend voordeel voor de ‘investeerder’ is dat de belastingbetaler meebetaalt. De rente is immers aftrekbaar, eigen vermogen is dat niet. Ondanks een onderliggende winst van 119 miljoen euro in 2013 rapporteerde HEMA bijvoorbeeld in dat jaar een verlies aan de fiscus. Het leegzuigen van de bedrijfsreserves kan verschillende vormen aannemen.

Na de overname van NRC Media door Egeria en Derk Sauer kenden de nieuwe aandeelhouders zichzelf een superdividend van 12,5 miljoen euro toe, een veelvoud van de winst over dat jaar. Dividend uit geleend geld dus. Een andere truc is het verpatsen van vastgoed en de opbrengst uitkeren aan aandeelhouders. Dat ditzelfde vastgoed duur moet worden terug gehuurd, is dan van latere zorg. Cantecleire walgt

Deze week werd bekend dat V&D de overeengekomen huur van zijn winkelpanden niet meer wil betalen. Dezelfde panden waren verkocht toen V&D nog eigendom van KKR, een Amerikaans private-equityfonds dat goed verdiende aan de transactie. In 2007 is een begin gemaakt met het bestrijden van de kwalijke kant van private equity. Een welkome stap, maar deze blijkt helaas nog niet voldoende. De fiscale maatregelen die destijds zijn genomen, hebben niet kunnen voorkomen dat HEMA, NRC Media en Van Gansewinkel blijven kampen met grote schulden. Daarom moet het kunstmatig volpompen met schulden effectiever worden ontmoedigd.

TomPoes-pollet
Het uitkeren van superdividenden is onverantwoord en vermindert de investeringskracht en het vermogen om moeilijke tijden te doorstaan. Hetzelfde geldt voor het aantrekken van leningen om dividenden te financieren. Deze vormen van financiële kamikaze moeten wettelijk aan banden worden gelegd.”

Bommel ziek van polletiek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Politici zijn aan zet, niet bankiers
door J. Th. Degenkamp, Emeritus Hoogleraar Rechtswetenschap RUG in
Trouw, 31 januari 2015 [ingekort; SdB]

“De Tweede Kamer heeft gedebatteerd over de financiële bazooka die door de Europese Centrale Bank (ECB) is ingezet: een geld-injectie van ruim 1100 miljard euro. Niet iedereen was daar gelukkig mee, maar daar gaat het mij niet om. Waar het mij wel om gaat is het volgende: de Kamer sprak zich wel uit over het beleid van de ECB, maar heeft er niets over te zeggen. En volgens sommigen is dat maar goed ook. Zo zei bijvoorbeeld het PvdAkamerlid Nijboer: “Als politici met de hand aan de geldkraan komen, berg je dan maar”. Nijboer is politicus en kennelijk vertrouwt hij zichzelf en zijn collegae niet. Als dat werkelijk het geval is, dan is het met de democratie treurig gesteld.

Als politici zichzelf niet vertrouwen, wie moet de burger dan wel vertrouwen? Vinden Nijboer en andere politici die hameren op de onafhankelijkheid van de centrale bank, werkelijk dat onafhankelijke centrale bankiers beter te vertrouwen zijn dan politici? Denken zij werkelijk dat het voeren van financieel beleid een kwestie is van deskundigheid en verstand alleen? suske_wiske_tekst

De recente geschiedenis heeft laten zien welke catastrofale gevolgen het neoliberale beleid heeft gehad. Financiële markten niet beheersd door democratisch gelegitimeerde overheden hebben de eurozone in een diepe crisis gestort.

Sidonia politiekZowel in Europa als in Nederland dient de politiek het voortouw te nemen. Dat betekent dat in Europa niet wordt volstaan met een monetaire unie, maar dat een echte economische en sociale unie ontstaat. Geen superstaat, maar een structuur die adequaat kan reageren op economische en sociale problemen. En, liefst alles democratisch gecontroleerd; geen technocratie maar democratie.”

 

 

 

 

Read Full Post »

door Jerry Mager
(13 april 2012, met kleine wijzingen in de voorgaande versie op NELpuntNL.nl)

“Wil men het begrip ‘volk’ in het geavanceerde kapitalisme definiëren dan komt men al gauw uit bij de verzameling van individuen die van buitensporige beloning verstoken blijven. Het volk is die groep van mensen die er niet op hoeven rekenen ooit voor hun loutere verschijning betaald te krijgen.”
Peter Sloterdijk (2007, 2006) in: Woede en tijd

 “[O]p paradoxale wijze is het gevaarlijkste ingrediënt van het nazisme niet zijn ‘totale politisering’ van het sociale leven, maar integendeel, de opschorting van het politieke denken door de verwijzing naar een extra-ideologische kern, op veel krachtiger wijze dan bij een ‘normale’ democratische politieke orde het geval is ….”
Slavoj Žižek (1997) in: Het subject en zijn onbehagen  

“Sir Thomas waved his hand. ‘The Americans are an extremely interesting people. They are absolutely reasonable. I assure you there is no nonsense about the Americans.’
‘How dreadful!’ cried Lord Henry. ‘I can understand brute force, but brute reason is quite unbearable. There is something unfair about its use. It is hitting below the intellect.’ ”
Oscar Wilde, in: The Picture of Dorian Gray

Wat ons eigenlijk nog het meest zou moeten bevreemden – of liever: verontrusten – aan de affaire Verzuimreductie is dat het voetvolk dat bij die organisatie werkt er blijkbaar geen enkele moeite mee heeft, om medeburgers telefonisch het hemd van het lijf te vragen over de meest intieme medische details en dat vervolgens te rapporteren aan ‘een chef’ (niet-)wetende wat er met die gegevens gebeurt. Blijkbaar geldt het normale taboe daar niet (meer); op z’n minst is de norm opgeschort.
De associatie van Youp van ‘t Hek  met de Gestapo  is hier zo’n treffende  vanwege de verontrustende connotatieve context  die hij oproept. Het verschijnsel is van alle tijden. Men meent simpelweg: het is gewoon een baan, werk. Vooral in deze tijden van economische crisis – intussen een vrijzwevend geobjectiveerd begrip, zonder context of causale verbanden – mag je blij zijn wanneer je werk hebt.

Of zouden er alleen robots bij bedrijven als Verzuimreductie  werken? Machines die menen: dat is mijn verantwoordelijkheid niet, ik doe alleen wat mij wordt gezegd. Ik voer opdrachten uit, meer niet. Mij treft geen blaam.  Lieden die nergens anders aan de bak komen en die zich gewillig voor zulk werk lenen? Gewone mensen, die ook maar doen wat hen wordt opgedragen.  

Wat bijna niemand ooit betrekt bij de beschouwingen en bespiegelingen over arbeidsarrangementen als deze bij Verzuimreductie, is de funeste invloed die dit soort werk onvermijdelijk heeft op degenen die het uitvoeren; op het voetvolk dus. Om dit punt extra duidelijk te maken denke men aan de mechanisatie en industrialisering door de Duitsers van het uitroeien van de grote aantallen medemensen die zij op hun programma hadden staan. Ambachtelijk uitvoeren van dit handwerk viel zelfs voor de meest geharde SS’ers niet lang vol te houden. Ook niet na systematisch de-humaniseren van de slachtoffers. Niet alleen de slachtoffers worden respectloos behandeld, ook de werknemers die het vuilde werk opknappen zijn in de ogen van hun opdrachtgevers, de managers en werkgevers, niemendallen oftewel: quantités négligeables. Over het zelfbeeld van iemand die dit soort onzindelijk werk langere tijd doet, maken we ons liever ook geen illusies. Over degenen die er de opdracht toe geven overigens evenmin.

De rel rond de praktijken van Verzuimreductie roept dus vanzelf nog een andere vraag op: hoe is de arbeidssfeer bij de klanten van Verzuimreductie. Wat voor managers maken bij die klanten de dienst uit? Tot die klanten behoren ondermeer: thuiszorgorganisatie TSN, de Bijenkorf V&D  en La Place, Praxis en Action
Management dat een bureau als Verzuimreductie in de arm neemt, dat kan vast niet veel soeps zijn. Ziekteverzuim is een goede en betrouwbare indicator voor management-kwaliteit. Ook die werknemers staan bij hun bazen niet bijzonder hoog aangeschreven. De neerwaartse negatieve spiraal versterkt zich dus alleen.

Tussen een manager als Marcel Welting en zijn klanten zal geen groot verschil in mentaliteit vallen te ontdekken waar het gaat om de bejegening van personeel en dus de houding ten aanzien van medemensen. Voor dergelijke managers zijn mensen hoofdzakelijk een middel en geen doel op zich. Ook de slepende conflicten  in de schoonmaakbranche zijn grotendeels onder deze zelfde noemer te brengen. Van een Zorgorganisatie die zijn medewerkers aan dit soort praktijken uitlevert, hoeven we geen al te hoge pet op te hebben.

Dat topman Marcel Wenting van het bedrijf Verzuimreductie opstapt, is vermoedelijk hoofdzakelijk toe te schrijven aan reacties in de categorie column Youp in de NRC van 31 maart  2012.
Wat een BN’er als Youp van ’t Hek vindt en zegt is heden ten dage namelijk vele malen belangrijker voor dergelijke toko’s dan een aangekondigd onderzoek van Het College Bescherming Persoonsgegevens.  Wie zijn dat eigenlijk en wat doen ze ook alweer? Ach, het zal wel. Nog zo’n riante parkeerplaats voor uitgebluste politici en leden van het bestuurlijk establishment.

Dat een bedrijf als Verzuimreductie ooit in zaken kon gaan, is op zich al een saillant gegeven. Wie laat er nou een toko als Verzuimreductie los op zijn werknemers? Dan kan je personeel je toch bar weinig schelen?

Topman Wenting gaat waarschijnlijk twee deuren verderop zo weer aan de slag en geen haan die er verder nog naar kraait.

Als samenleving gaan wij zorgeloos verder met het verpesten van ons leefklimaat en het demotiveren van elkaar en onszelf door ons mak te schikken in en gedwee te plooien naar arrangementen als het onderhavige. Over dit wegkijken-omdat-het-mij-niet-aangaat heeft Martin Niemöller  het: “Toen de nazi’s de communisten arresteerden heb ik gezwegen; ik was immers geen communist….” Zoiets zal ons toch nooit gebeuren? Wij hebben er immers niets mee te maken, wij doen alleen ons werk, dus wat gaan die mensen ons aan. Zo’n attitude erodeert wat er bij mensen nog over is aan empathisch vermogen. Het is ieder voor zich en desnoods ten koste van een ander. Geen wonder dat lieden die inspelen op het gestaag groeiende diffuse ongenoegen en de rondklotsende rancune  in onze samenleving, steeds makkelijker en royaler scoren.

De titel van het boek van Richard Sennett vat treffend samen wat zich in onze samenleving stelselmatig voordoet: the corrosion of character. Sennetts boek is vertaald als: de flexibele mens. Linksom of rechtsom krijgen we daar op velerlei wijze en in een bonte verscheidenheid aan vormen de rekening voor gepresenteerd.

Nationale ombudsman Alex Brenninkmeijer 
Het recent verschenen Jaarverslag 2011 van onze Nationale ombudsman dr.  Alex Brenninkmeijer getuigt hiervan.  De Nationale ombudsman legt de vinger op volgens hem belangrijke geïnstitutionaliseerde verziekers van onze leefsfeer:  de politie, het CBR, UWV, Rijkswaterstaat, CAK, IGZ, CVZ, DigiD (alleen de SVB krijgt een pluim van de ombudsman). Tel hierbij de vele gemeentelijke diensten op die als monopolist broddelwerk leveren op terreinen die raken aan het bestaansrecht van de burger en de katalysatoren van maatschappelijke rancune en ressentiment worden exponentieel verveelvoudigd. Ook in deze gevallen geldt: de uitvoerders-werknemers van betreffende overheidsdiensten zijn evengoed slachtoffer van de verloedering, omdat zij hun medeburger aan bejegening en behandelingen onderwerpen die zij zelf niet graag zouden ondervinden. 

Brenninkmeijer: “De overheid als systeem slaagt er vaak niet in om voldoende rekening te houden met de menselijke factor.”
De Nationale ombudsman merkt tevens op dat voor het eerst de minister niet op zijn Jaarverslag reageert en hij vindt dat “geen goed teken.” Maar, wat zijn tegenwoordige bewindslui anders dan (vaak submiddelmatige) procesmanagers die vanwege een anonieme coterie  binnen een politieke partij worden aangesteld om als interimmanager hun dingetje te doen in het kader van iets dat met recht de BV Nederland kan heten?  Netwerkende passanten die na hun kunstje te hebben verricht geruisloos automatisch doorschuiven naar managementposities bij onder andere toko’s van het soort dat Nationale ombudsman Brenninkmeijer opsomt. Hoewel de uitzondering ook hier de regel bevestigt, zou manager Marcel Wenting  waarschijnlijk zo als minister of staatssecretaris aan de bak kunnen; niemand die enig verschil zou opvallen.

Wat de Nationale ombudsman nog grotendeels – hoewel steeds minder – impliciet aan de orde stelt, is de rappe dé-politisering van onze politiek. Het optreden van een toko als Verzuimreductie is een symptoom – net zo’n symptoom als het vrijgeven van de tandartstarieven, het commercialiseren van ziekenhuizen en het laten rijden van treinstellen zonder sanitaire voorziening vanwege kostenbesparingen en winstmaximalisatie – van een (ik parafraseer Sloterdijk) hoogontwikkelde ‘samenleving’ van massaconsumptie die wordt gemanipuleerd middels hebzucht en gecontroleerd door afgunst-gestuurde-concurrentie. Ieder voor zich, zo luidt het devies. In Newspeak  geformuleerd: iedereen moet zijn eigen verantwoordelijkheid nemen. Het idee de griffietarieve drastisch te verhogen, zodat de gang naar de rechter voor vele burgers onmogelijk wordt, getuigt van politiek-bestuurlijk onbenul en/of puur geldgericht denken.
Zo’n geldgestuurde ‘samenleving’ rekent af met alle marktincompatibele aspecten door een psychopolitiek van begeertenabootsing en calculerende hebzucht. Sloterdijk (2007: 262): “Deze verandering valt zonder een verstrekkende depolitisering van de populaties niet te realiseren, en deze depolitisering gaat per definitie gepaard met een almaar voortschrijdend betekenisverlies van de taal ten gunste van beeld en getal.”

gelijke toegang tot de rechtsmiddelen voor iedere Nederlander? 
Alleen al het voornemen vanuit politiek-bestuurlijke hoek om de griffierechten – de ‘eigen bijdrage’ van de burger aan de rechtspraak – drastisch te verhogen, mag de apotheose en het dieptepunt tegelijk heten van een bestuurlijk establishment-denken dat louter instrumenteel geldgericht is. Zou de voorgenomen tariefsverhoging zijn ingegeven door bezuinigings­motieven dan getuigt dit van een huiveringwekkende simpelheid en het geen flauw benul hebben van wat democratie betekent en inhoudt. Indien – zoals sommigen menen – de verhoging van griffietarieven zijn bedoeld om burgers te beletten te reclameren tegen nadelige gevolgen van broddelbeleid vanwege (semi-)overheids-organisaties, dan zou dat getuigen van een adembenemend politiek cynisme gecombineerd met een huiveringwekkend talent voor bestuurlijk absurdisme.
 Immers: je parachuteert en plempt leden van de establishment-kliek op allerlei bestuurlijke managementposities in “het maatschappelijke middenveld” en dekt hen af voor protesten en claims uit de maatschappij tengevolge van wanprestatie,  door (financiële en/of procedurele) barrières op te werpen. Het mes snijdt aan twee kanten: je ‘bezuinigt’ en je maakt de burger nagenoeg monddood. Over zo’n scenario moeten we niet eens willen dromen.

In een dergelijke samenleving zouden bedrijven als Verzuimreductie tot maatstaf worden en eerst echt onbelemmerd gedijen.

vertrouwen van de burger wordt verkwanseld
Rechtsfilosofe Dorien Pessers hield in september 2006 een lezing voor de Raad voor het Openbaar Bestuur onder de titel:  “Goede en kwade trouw in het openbaar bestuur.” Op het web moet tevens een bewerkte ingekorte versie rondzwerven, onder de titel: “Vertrouwen van burger is verkwanseld, want de vorm wordt belangrijker dan de norm.”

Nationale ombudsman Brenninkmeijer  (NRC, 7 april 2012) merkte naar aanleiding van de verhoging van de eigen bijdrage aan de rechtspraak op ‘ernstig teleurgesteld’ te zijn in de democratie.  Zie ook Brenninkmeijer: “Verhoging griffierechten moet van tafel

* * * *  *

LINKS en bibliografie:

#   Zembla 23 maart 2012  

#  ombudsman Alex Brenninkmeijer in de digitale NRC van 7 april 2012  –    http://digitaleeditie.nrc.nl/digitaleeditie/NH/2012/3/20120407___/1_28/article1.html 
zie op deze site: Alex Brenninkmeijer: in de zachte hoek

Alex Brenninkmeijer in het Nederlands Juristenblad 20 januari 2012 (pp. 192-93): “Unitas politica.”
Het artikel op de njblog laat de laatste allinea weg. Aan het slot van het tijdschriftartikel suggereert Brenninkmeijer dat het afbreken van checks en balances in ons contsitutioneel bestel populisme in de kaart speelt. 

#  Peter Sloterdijk  (2007 / 2006): Woede en tijd (Ndl. vertaling door Hans Driessen van Zorn und Zeit)  –  

#  Slavoj Žižek  (1997): Het subject en zijn onbehagen (Ndl. vertaling door Johan Schokker, uitgave Boom, Amsterdam/Meppel, isbn. 90 5352 345 6); in dit werk geeft Žižek (pp. 99-101, 202) onder andere zijn zienswijze op Goldhagens boek: Hitlers gewillige beulen. 

#   Het verhaal van Hanna Schmitz (! hoeveel Duitsers heten Schmitz?) uit De Voorlezer (2000, 1995) van Bernhard Schlink. (Ndl. vertaling door Gerda Meijerink, 2000 bij Ambo). De film (2008) gebaseerd op Schlincks boek is geschreven door David Hare en geregisseerd door Stephen Daldry.  

#  Dorien Pessers’   “Goede en kwade trouw in het openbaar bestuur” staat ook op deze site 

#  VVD-senator Sybe Schaap: Het rancuneuze gif. Opmars van het onbehagen  (april 2012)  
Zie voor het thema rancune in de politiek ook Fukuyama’s The End of History en vooral Sloterdijks  Woede en tijd  

#  zie ook:  Philip Zimbardo in uitzending van VPRO Tegenlicht  en  ‘De Derde Golf’    # nl.wikipedia.org/wiki/Die_Welle #

#  Opmerkingen bij cartoon van Joep Bertrams  in de Groene Amsterdammer ( http://www.groene.nl/bertrams/158-gevoelige-snaar ) naar aanleiding van de affaire Günter Grass.

Read Full Post »