Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Stiene Deboer’

 

Rusland is hot en in. Hieronder drie leestips in het Nederlands. Een artikel in De Groene Asterdammer en twee in de NRC.

 

‘De grote stokebrand is niet Rusland’

‘Historici zullen met ongeloof naar deze tijd terugkijken, denkt politicoloog Anatol Lieven: een tijd van migratie, klimaatverandering en instabiliteit in het Midden-Oosten, terwijl Europa en de VS geobsedeerd blijven door Rusland.’

Rutger van der Hoeven – De Groene Amsterdammer  – 04 08 2016

 

Vladislav Inozemtsev –   NRC 4 augustus 2016 om 22:13

‘De Russische elite heeft zich tot mondiale paria gemaakt die niet te sturen is, meent econoom Vladislav Inozemtsev.

De nieuwe Russische elite heeft weinig tot geen financiële belangen buiten de grenzen; ze wordt gedreven door negentiende-eeuwse geopolitieke en godsdienstige mythen en denkbeelden en daarom heeft het Westen veel minder kans om er een dialoog mee aan te gaan. Deze mensen hebben zichzelf tot mondiale paria’s gemaakt, ze worden steeds meer door niet-economische motieven gedreven en zijn daardoor minder te sturen. Of de sancties nu worden gehandhaafd of opgeheven, een terugkeer naar de ‘normale gang van zaken’ valt met dit nieuwe Rusland niet als een realistische mogelijkheid te beschouwen.

Het huidige Rusland wordt een steeds autoritairder, gemilitariseerder en zelfs fascistischer land. Zulke gepersonaliseerde naties zijn niet in staat zich te hervormen. Nadat hun leider sterft, kunnen ze alleen maar imploderen. Mijn raad aan Europa is dan ook om te leren economisch zonder Rusland te leven (zoals Finland met succes heeft gedaan na de val van de Sovjet-Unie) en zich op te maken voor een lange reis die er simpelweg op is gericht om Poetin te overleven, want als betrouwbare partner voor het Westen komt deze nooit meer terug.’

 

De Romanovs als geile soap

De Britse historicus Simon Sebag Montefiore, auteur van bestsellers, schreef een geschiedenis van drie eeuwen Romanovs op de troon. Wreedheden en seks voeren de boventoon.’

Michel Krielaars  –  NRC 4 augustus 2016

Bommel en Poes antisemitisme

 

Jonathan Cook: Al Jazeera  05 Aug 2016

‘The shocking story of Israel’s disappeared babies

New information has come to light about thousands of mostly Yemeni children believed to have been abducted in the 1950s ‘.

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

 

Brexit_80prct

 

Robert Tombs: ’The English Revolt’: een analyse van Brexit vanuit niet-conventionele frames / in The New Statesman van 24 juli 2016

Waarom hebben de Britten voor Brexit gestemd in het referendum van 23 juni 2016? Omdat ze die kans kregen met een referendum. Zouden de Fransen, Grieken, Italianen en sommige andere EU-landen zo’n referendum voorgelegd krijgen, dan zouden ze vermoedelijk hetzelfde kiezen als de Britten: vertrek uit de EU. Natuurlijk zullen die landen van hun politici nooit een dergelijk referendum krijgen voorgelegd. Dat ligt voor de hand, omdat landen die de euro hebben ingevoerd geen duidelijke uitweg uit de EU hebben.

De ‘anti-establishment opstand’ in Groot-Brittannië die zich vertaalde in een stem voor Brexit, begon pas echt toen delen van dat establishment georganiseerde druk begonnen uit te oefenen ten gunste van een BLIJF-/REMAIN-stem. Niet alleen blijken deze personen geen idee te hebben van wat er bij de gewone man leeft, hun voornaamste argument om bij de EU te blijven was er een van puur eigenbelang: de EU is onze melkkoe en daarom moeten jullie haar blijven voeren en vetmesten. Of het nu kunstenaars waren, acteurs, filmmakers, universiteitsbestuurders of exponenten van andere prestigieuze instituten: het zijn kleine krabbelaars en wat ze lieten zien was een naargeestig verraad van kleine klerken / ‘ whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies ….. This was a a lamentable trahison des clercs.’

 

Hieronder enkele passages uit het Engelse origineel.

‘In fact, negative opinions about the EU, and especially about its economic policy, are now more widespread in other countries than they are in England. Polls by the Pew Research Centre last month showed that disapproval of the EU was as high in Germany and the Netherlands as in Britain, and higher in France, Greece and Spain.

Why this decision? Why in Britain? The simplest and perhaps the best answer is that we have had a referendum. If France, Greece, Italy and some other countries had been given the same choice, they might well have made the same decision. But of course they have not been and will not be given such a choice, barring severe political crisis. This is most obviously because countries that have adopted the euro – even those such as Greece, for which the IMF has predicted high unemployment at least until the 2040s – have no clear way out.

As for the anti-establishment “revolt”, this emerged when parts of the establishment began to put organised pressure on the electorate to vote Remain.

Would-be opinion-formers have hardly covered themselves in glory in recent weeks. They have been out of touch and out of sympathy with opinion in the country, unwilling or unable to engage in reasoned debate, and resorting to collective proclamations of institutional authority which proved embarrassingly ineffective.

Worst of all, their main argument – whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies – was one of unabashed self interest: the EU is our milch-cow, and hence you must feed it. This was a lamentable trahison des clercs.

The reaction to the referendum result by some Remain partisans has been a monumental fit of pique that includes talking up economic crisis (which, as Keynes showed, is often self-fulfilling) and smearing 17 million Leave voters as xenophobes. This is both irresponsible and futile, and paves the way to political marginalisation.

Many Europeans fear that a breakdown of the EU could slide into a return to the horrors of the mid-20th century. Most people in Britain do not. The fundamental feature of the referendum campaign was that the majority was not frightened out of voting for Leave, either by political or by economic warnings. This is testimony to a significant change since the last referendum in 1975: most people no longer see Britain as a declining country dependent on the EU.

A Eurobarometer poll in 2013 showed that Britain was the only EU member state in which most citizens felt that they could face the future better outside the Union. Last month’s referendum reflected this view, which was not reversed by reiterated predictions of doom. ‘

 

 

John Bull_Chris Riddell

 

EJ Bron Brexit

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Artikel door: Arie Elshout  –  Arie Elshout – Volkskrant 6 augustus 2015

“Vanavond is het eerste tv-debat tussen de Republikeinse kandidaten. De vraag is wie het gevecht aangaat met Donald Trump.

The Donald komt eraan – als dat van je wordt gezegd, klinkt dat alsof onder veel bekijks een enorm slagschip een buitenlandse haven binnenloopt. Dat is ook precies wat er nu gaande is in Amerika. Alles draait om Trump, de steenrijke vastgoedmagnaat en tv-ster die president wil worden.

 Donald over donald Waar de andere kandidaten moeite moeten doen de krant te halen, is hij een ‘lopende nieuwskop’. Hij hoeft er zelfs niets meer voor te doen. Begin deze week verschenen veel kandidaten op een forum in New Hampshire. Trump niet. Wat was het nieuws van die avond? Dat Trump er niet was.

Politiek is definitief entertainment geworden. Onze eigen schuld, zegt columnist Frank Bruni van The New York Times. Het begon met Marilyn Monroe die president Kennedy toezong en met Bill Clinton en zijn saxofoon. Sindsdien wordt het alleen maar erger. Voor de kijkers vanavond liever geen verhandelingen over onderwijs of inkomensongelijkheid: ze willen spektakel. Entertainment, journalistiek en politiek zijn verstrengeld geraakt. Zie de rol van (de juist vanavond vertrekkende) komiek-commentator Jon Stewart van The Daily Show, die zelfs op het Witte Huis werd uitgenodigd, aldus Bruni.”

* * *

David Brooks – columnist van The New York Times in de Volkskrant van 08 augustus 2015.

“Volgens een opiniepeiling van CNN/ORC vinden maar drie op de tien Amerikanen dat hun opvattingen in Washington worden uitgedragen. Het vertrouwen in publieke instellingen als scholen, banken en kerken is zelden zo laag geweest, volgens opiniepeiler Gallup. Slechts 29 procent van de Amerikanen vindt dat het land op de goede weg is, volgens bureau Rasmussen.

Ze weten dat er iets gaande is wat ook met hen te maken heeft, maar die algemene zaken voelen niet echt als hun eigen zaken. Het zijn grotendeels onzichtbare zaken die geregeld worden op plekken ergens ver weg, achter de schermen, door onduidelijke machten. Uit bittere ervaring weten deze mensen dat hun soevereiniteit denkbeeldig is. In theorie regeren ze, maar in feite besturen ze niks.’

Anders dan bij eerdere populistische stromingen is zijn [= Donald Trump] belangrijkste argument niet dat de elites corrupt zijn of wereldvreemd, maar dat het idioten zijn. De aankondiging van zijn kandidatuur was fascinerend. ‘Hoe stom zijn jullie leiders?’, vroeg hij retorisch. ‘Onze president snapt er niets van’, vervolgde hij. ‘We zitten met sukkels opgescheept’, zei hij over de leidende klasse. Donald is voor Trump

De wereld van Donald Trump is niet verdeeld in links en rechts, maar in winnaars en verliezers. De samenleving wordt geleid door verliezers die alleen maar minachting koesteren en geen respect hebben voor de eigenlijke winnaars.”

Vertaling: Leo Reijnen

  

Aanrader, op dvd:

Good Night, and Good Luck is een Amerikaanse film uit 2005 geschreven door George Clooney en Grant Heslov en tevens geregisseerd door Clooney.

De film behandelt de paranoïde sfeer in Amerika in de hoogtijdagen van Joe McCarthy. Presentator Edgar R. Murrow van de televisiezender CBS bindt de strijd aan met de valse beschuldigingen en lastercampagnes van McCarthy. Uiteindelijk komt McCarthy ten val, maar Murrow betaalt ook een prijs. Zijn nieuwsshow is te controversieel voor adverteerders, en hij wordt wegbezuinigd ten gunste van goedkoop entertainment.” (overgenomen van Wikipedia)

 

 

Read Full Post »

Stiene –  28 maart 2015

Oppositie wil hoorzitting over banksalarissen / Volkskrant 28 maart 2015, 14:57

Goofy onthutst “De oppositiepartijen SP, GroenLinks en CDA willen een hoorzitting in de Tweede Kamer over de salarisstijgingen voor bestuurders bij financiële instellingen. Dat heeft de SP vandaag laten weten. De partijen vinden de recente stijgingen bij ING, Aegon en ABN AMRO ‘onthutsend’.

De Kamerleden willen tijdens de hoorzitting uitvinden hoe bestuurders, maar ook raden van commissarissen, zelf aankijken tegen de stijgingen en hoe ze die rechtvaardigen.”

 

 

 

Read Full Post »

door Stiene – overgenomen uit de Volkskrant (2015 02 24)

 

Grieken

“De Griekse minister van Financiën Yanis Varoufakis heeft in vier dagen tijd tal van plannen voor zijn Europese schuldeisers opgesteld om de Griekse overheid te hervormen, de economie te stimuleren en de staatsbegroting op orde te brengen. De plannen zijn zeer ambitieus. De Griekse regering lijkt zo ongeveer alle problemen op te willen lossen waarmee de Griekse staat al jaren kampt. Hieronder de belangrijkste voornemens van de Griekse regering”

TomPoes-over griekenland

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Stiene Deboer / 22 februari 2015

Het management van V&D vraagt 5000 werknemers van het warenhuis om een ‘loonoffer’ van 6%. Verlaging van de structurele loonkosten zijn volgens de V&D-managers noodzakelijk om het warenhuis te laten overleven. Intussen heeft V&D van de verhuurders een deel van de huur kwijtgescholden gekregen en heeft de Belastingdienst (dat zijn uiteindelijk wij allemaal) toegezegd dat het warenhuis minder belasting hoeft te betalen.

winst privaat, kosten publiek
Verlaging van arbeidskosten en het ten laste brengen van verliezen aan het publiek, terwijl de winsten worden geprivatiseerd, is de strekking van het neoliberale business plan dat in Nederland sinds 1994 (Wim Koks eerste paarse kabinet) wordt uitgevoerd met medewerking van de PvdA. Teneinde het rendement te verhogen, moeten de arbeidskosten worden afgeknepen. De chantage-argumenten zijn intussen overbekend: lage lonen landen, kredietcrisis, automatisering en globalisering zijn de meest gedebiteerde.

Kapitaal ‘verdient’ – zonder er voor te hoeven werken – meer en steeds meer dan arbeid. Thomas Piketty is dat in november 2014 persoonlijk aan politiek Den Haag komen uitleggen, op uitnodiging van D66. Wrang, want de meeste politici zijn inmiddels alleen bedacht op eigen voordeel en gewin en Piketty was hoofdzakelijk een reclamestunt en foto-opp. voor Haagse politici, meer niet.

piketty-capital-21st-century-300x199

Het V&D-management zet de werknemers en de belastingbetaler het mes op de keel door met sluiting te dreigen. Dat is vreemd, want In een echte vrijemarkteconomie zou niemand daar een traan om hoeven laten. Waarom dan deze heisa rond het warenhuis V&D? Er staan 10.000 arbeidsplaatsen op het spel. Nou, en? Dat hoort toch bij het plan? Hoe meer werklozen hoe groter concurrentie op de arbeidsmarkt, hoe lager de salarissen.
Het gedoe rond V&D wordt vast opgeklopt door belanghebbenden die nog meer uit de Staatsmiddelen willen halen dan ze toch al doen. De werknemers doen niet echt ter zake en hun lot wordt enkel larmoyant uitgemeten wanneer het de belanghebbenden – die tevens de media kunnen bespelen en voeden met info die hun belangen dient – zo uitkomt.

Rutte_NDLcenten

eigen belang
Zowel het warenhuis als de politieke partij PvdA zullen het niet redden. Zowel bij V&D als bij de PvdA, zal het management daar geen veer bij hoeven laten. Degenen die met lege handen achterblijven zijn de leden en kiezers van de PvdA en het personeel van V&D. De PvdA-politici hebben hun eigen toekomst al verzekerd, net als de managers van V&D.

Dat zowel de PvdA als V&D ten onder zullen gaan, voorspelt de econoom en PvdA-coryfee Arie van der Zwan, die 50 jaar lid van de PvdA is en nauw was betrokken bij V&D. In de NRC van 24 januari 2015 legt Van der Zwan uit dat aan de teloorgang van zowel de PvdA als van het warenhuis, verkeerde keuzen van het management ten grondslag liggen. Vooral: eigen belang prevaleert boven het grotere belang en samen delen.
De PvdA-bobo’s kozen uit eigen belang voor meeregeren (Van der Zwan: “De leiding heeft het eigen belang – regeren – telkens zwaarder laten wegen dan het belang van de achterban.”), hetgeen vanuit carrière oogpunt zeker lucratiever was. V&D-baas Dreesman leidde in 1988 de managers die het reorganisatieplan van Arie van der Zwan torpedeerden. Van der Zwan: “Of mijn reorganisatie de structurele problemen bij V&D had opgelost, weet je natuurlijk nooit zeker. Maar het bedrijf had de toekomst dan wel in eigen hand kunnen houden.”

rendementsdenken
Intussen is V&D in handen van steeds weer andere investeringsmaatschappijen geraakt, die vanwege rendementscijfers keer op keer reorganisaties doorvoeren. Ook dit is intusen en bekend liedje: pers eruit wat je kunt en gooi de lege schil dan weg.

Van der Zwan gaat de teloorgang van de PvdA meer aan het hart dan het gedoe bij V&D, want, zegt hij: “Politiek is toch belangrijker dan economische formules.” De PvdA waar Arie van der Zwan vijftig jaar geleden lid van werd, die PvdA bestaat al enige tijd niet meer.

Dat moge zo zijn, maar in dit frappante geval is het lot dat V&D momenteel beschoren lijkt zo direct terug te voeren op, en te relateren aan, de koers die de PvdA-managers voor hun organisatie hebben uitgestippeld dat het lot van dit warenhuis en dit politieke merk als exemplarische illustratie dienen van het uiteindelijke failliet dat het neoliberale business model uiteindelijk voor de meesten van ons in petto heeft.

Of het nu om Europa gaat of om de planeet, waarop we met ons allen leven: we kunnen met ons ‘democratische’ model zoals dat tegenwoordig functioneert niet meer uit de voeten.

* * *

http://www.npogeschiedenis.nl/andere-tijden/afleveringen/2014-2015/Wankel-warenhuis.html

Arie van der ZwanArie van der Zwan (1935) was hoogleraar aan de universiteit van Rotterdam voordat hij aantrad als president-directeur van de Nationale Investeringsbank (1983) en vervolgens als opvolger van Anton Dreesmann (1988) leiding gaf aan Vendex International.
Daarna was hij werkzaam als onafhankelijk adviseur. Hij schrijft regelmatig stukken in NRC Handelsblad, Trouw en Socialisme & Democratie.

 

 

 

 

Read Full Post »

gepost door Stiene Deboer,
2015 januari 29

Door twee PvdA’ers: Henk Nijboer, financieel woordvoerder PvdA & Ed Groot, fiscaal woordvoerder van de Tweede Kamerfractie van de PvdA – Volkskrant 29 januari 2015, 02:01 [nagenoeg onverkort uit de Volkskrant]

samsomrutte-tekst

“Private equity is nuttig als het echt gaat om durfkapitaal gericht op groei op lange termijn. Start-ups zijn er vaak afhankelijk van om hun onderneming uit te bouwen. Ook voor het MKB of voor familiebedrijven zonder opvolger kan private equity een uitkomst zijn die banken niet kunnen bieden.

Helaas zijn er ook excessen. Die doen zich typisch voor bij gevestigde bedrijven die betrekkelijk veel eigen vermogen hebben, maar die toch goedkoop zijn omdat hun winstgevendheid onder druk staat. Met name Angelsaksische private-equitypartijen zijn bedreven in het leegtrekken van deze bedrijven met ingenieuze juridische en fiscale constructies.
De voorbeelden van de afgelopen jaren zijn bekend: NRC Media, kinderopvanginstelling Estro, HEMA, Van Gansewinkel. Deze week bleek dat ook V&D vecht voor zijn voortbestaan.

stalin_blij met SamRut

 

Hoezo ‘durfkapitaal’?

In 2007 is een begin gemaakt met het bestrijden van de kwalijke kant van private equity. Een welkome stap, maar deze blijkt helaas nog niet voldoende.

Hoewel iedere casus verschilt, valt er een lijn te ontdekken in de handelwijze van deze roofdieren van de financiële sector. Het overgenomen bedrijf wordt volgeladen met schulden, waardoor het bedrijf effectief zijn eigen overname betaalt. De investeerder kan volstaan met een zeer kleine eigen bijdrage in het eigen vermogen van de overgenomen partij. Hoezo ‘durfkapitaal’? Bijkomend en soms doorslaggevend voordeel voor de ‘investeerder’ is dat de belastingbetaler meebetaalt. De rente is immers aftrekbaar, eigen vermogen is dat niet. Ondanks een onderliggende winst van 119 miljoen euro in 2013 rapporteerde HEMA bijvoorbeeld in dat jaar een verlies aan de fiscus. Het leegzuigen van de bedrijfsreserves kan verschillende vormen aannemen.

Na de overname van NRC Media door Egeria en Derk Sauer kenden de nieuwe aandeelhouders zichzelf een superdividend van 12,5 miljoen euro toe, een veelvoud van de winst over dat jaar. Dividend uit geleend geld dus. Een andere truc is het verpatsen van vastgoed en de opbrengst uitkeren aan aandeelhouders. Dat ditzelfde vastgoed duur moet worden terug gehuurd, is dan van latere zorg. Cantecleire walgt

Deze week werd bekend dat V&D de overeengekomen huur van zijn winkelpanden niet meer wil betalen. Dezelfde panden waren verkocht toen V&D nog eigendom van KKR, een Amerikaans private-equityfonds dat goed verdiende aan de transactie. In 2007 is een begin gemaakt met het bestrijden van de kwalijke kant van private equity. Een welkome stap, maar deze blijkt helaas nog niet voldoende. De fiscale maatregelen die destijds zijn genomen, hebben niet kunnen voorkomen dat HEMA, NRC Media en Van Gansewinkel blijven kampen met grote schulden. Daarom moet het kunstmatig volpompen met schulden effectiever worden ontmoedigd.

TomPoes-pollet
Het uitkeren van superdividenden is onverantwoord en vermindert de investeringskracht en het vermogen om moeilijke tijden te doorstaan. Hetzelfde geldt voor het aantrekken van leningen om dividenden te financieren. Deze vormen van financiële kamikaze moeten wettelijk aan banden worden gelegd.”

Bommel ziek van polletiek

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Politici zijn aan zet, niet bankiers
door J. Th. Degenkamp, Emeritus Hoogleraar Rechtswetenschap RUG in
Trouw, 31 januari 2015 [ingekort; SdB]

“De Tweede Kamer heeft gedebatteerd over de financiële bazooka die door de Europese Centrale Bank (ECB) is ingezet: een geld-injectie van ruim 1100 miljard euro. Niet iedereen was daar gelukkig mee, maar daar gaat het mij niet om. Waar het mij wel om gaat is het volgende: de Kamer sprak zich wel uit over het beleid van de ECB, maar heeft er niets over te zeggen. En volgens sommigen is dat maar goed ook. Zo zei bijvoorbeeld het PvdAkamerlid Nijboer: “Als politici met de hand aan de geldkraan komen, berg je dan maar”. Nijboer is politicus en kennelijk vertrouwt hij zichzelf en zijn collegae niet. Als dat werkelijk het geval is, dan is het met de democratie treurig gesteld.

Als politici zichzelf niet vertrouwen, wie moet de burger dan wel vertrouwen? Vinden Nijboer en andere politici die hameren op de onafhankelijkheid van de centrale bank, werkelijk dat onafhankelijke centrale bankiers beter te vertrouwen zijn dan politici? Denken zij werkelijk dat het voeren van financieel beleid een kwestie is van deskundigheid en verstand alleen? suske_wiske_tekst

De recente geschiedenis heeft laten zien welke catastrofale gevolgen het neoliberale beleid heeft gehad. Financiële markten niet beheersd door democratisch gelegitimeerde overheden hebben de eurozone in een diepe crisis gestort.

Sidonia politiekZowel in Europa als in Nederland dient de politiek het voortouw te nemen. Dat betekent dat in Europa niet wordt volstaan met een monetaire unie, maar dat een echte economische en sociale unie ontstaat. Geen superstaat, maar een structuur die adequaat kan reageren op economische en sociale problemen. En, liefst alles democratisch gecontroleerd; geen technocratie maar democratie.”

 

 

 

 

Read Full Post »

Older Posts »