Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘risico’

Stiene Deboer
15 november 2014

Het aantal ZZP’ers in Nederland neemt hand over hand toe. Vakbondsmanager Linde Gonggrijp stelt de werknemer met een vaste baan als loonslaaf tegenover de flexwerker als vrije ondernemer. Zij heeft het over ‘duurzame flexibiliteit’, whatever that may be.
Zijn flexwerkers de paria’s van de moderne economie, de wegwerpwerknemers, of zijn ze de glanzende voorhoede van een nieuwe werkende klasse? Is iedere ZZP’er dat vrijwillig, of hebben velen zich het etiket laten opdringen en zouden ze liever terug willen naar een vaste baan, indien daartoe de mogelijkheid werd geboden?
Met vrijwillig ZZP’er-schap is niets mis, maar het de voorkeur geven aan werken met een vast arbeidscontract hoeft daarom niet denigrerend weggezet te worden. Het gaat erom dat wij zelf kunnen kiezen of we vast dan wel los werk willen of niet. Keuzemogelijkheid, dát is emancipatie. Dat er niet flexibel op je pensioen wordt gekort, dát is veiligheid. Hieronder twee zienswijzen over ZZP’er-schap en de rol en functie van een vakbond in dit kader: Linde Gonggrijp (Directeur FNV Zelfstandigen) en Jerry Mager

# # # #

Linde Gonggrijp; directeur FNV Zelfstandigen, belangenbehartiger van en voor zzp’ers – Opinie TROUW 09/11/2013, 12:00

Ingekort en bewerkt – zie Trouw voor originele versie

Onder de Haagse polderstolp wordt nog steeds geredeneerd in traditionele werkgevers/werknemersverhoudingen. Het lijkt alsof Nederland maar twee soorten mensen kent: werknemers met een baan, en werkgevers die mensen in dienst nemen. Zo blijft de realiteit op een fors deel van de arbeidsmarkt consequent buiten beeld. Want hoeveel mensen hébben nog een vaste baan? En hoe zal dat over tien jaar zijn?

De honderdduizenden zzp’ers kennen deze nieuwe realiteit al. Die horen en lezen met verbazing de verhalen in de media over de onderhandelingen in politiek Den Haag over de aanpassing van het pensioenstelsel, van de WW en het ontslagrecht. Deze verhalen gaan niet over hen. Zelfstandigen bouwen geen pensioen op en beroepen zich niet op werkloosheid- of ontslagrechten. … …. ….

Beide, werkgevers én vakbonden, zien de groei van het aantal zelfstandigen als een ondermijning van het reguliere systeem van arbeidsverhoudingen – waar zij juist hun positie aan ontlenen. En zolang de overheid de financiering van de sociale zekerheid via lasten op vaste arbeid laat lopen, vormt de groei van het aantal zelfstandigen een bedreiging voor het voortbestaan van dat systeem.

groeiend aantal ZZP’ers
Tien jaar geleden had nog 75 procent van de werkenden een vast contract, nu is dat nog maar 69 procent.  …..
Econoom Alfred Kleinknecht pleitte in een paginagroot interview (Economie, 6 november) voor meer vaste banen, zelfs voor de terugkeer van de ‘baan voor het leven’. Dat zal niet gebeuren.
Het is een misverstand te denken dat alleen vast werk goed werk kan zijn. Dat ontkent de keuze van honderdduizenden mensen die hun werk op een andere manier inrichten, op basis van vakmanschap en een eigen risicoprofiel, met individuele vrijheid en met zelfontplooiing.

‘flexibiliteit’ als de norm?
…. De arbeidsmarkt in onze open economie kan niet worden dichtgeregeld met beschermingsconstructies voor vaste banen. Wat we wél kunnen doen is investeren in flexibiliteit.
Door al die mensen die flexibel werken meer mogelijkheden te geven om doelen te realiseren die nu alleen bereikbaar zijn met een vaste baan; denk aan pensioen en hypotheek.

Flexibiliteit moet juist het uitgangspunt zijn voor elk nieuw beleid voor de arbeidsmarkt. Hervorming van de arbeidsmarkt bereik je door te zorgen voor zo min mogelijk belemmeringen voor een overgang van de éne arbeidsverhouding naar de andere. Dat verkleint ook de kans op excessen, gedwongen ‘zelfstandigheid’ en andere schijnconstructies.

duurzame flexibiliteit?
Ik zie de opkomst en de groei van het aantal zelfstandigen als een emancipatiebeweging van zelfbewuste mensen die gekozen hebben voor vrijheid en zelfstandigheid en tegen het werknemerschap, in plaats van als een maatschappelijke ontwikkeling die moet worden tegengegaan.
Wie de arbeidsmarkt wil hervormen moet juist investeren in deze groep. Je kunt ‘flex’ ook omarmen door de belofte uit het ‘herfstakkoord’ waar te maken om snel iets te doen aan het opzetten van een pensioenvoorziening voor zelfstandigen. Dan toont de politiek visie en wordt er een echte stap vooruit gezet naar een duurzame flexibele arbeidsmarkt. …..
Het wordt tijd om de werkelijke situatie op de arbeidsmarkt onder ogen te zien en te investeren in duurzame flexibiliteit.

Zie Trouw 09.11.2013 voor de originele versie

met Mieremet - doen we deze week aannemen of ontslaan ....

reactie van Jerry Mager (12/11/2013)

Veel zzp’ers zullen mw. Gonggrijp vermoedelijk als een buitenaards wezen beschouwen. Wie en wat is zij? Een zzp’er die zich voor een flexibele klus aan het FNV verhuurt? Wat is dat FNV waar zij voor werkt? In ieder geval geen traditionele vakbond, lees ik uit wat zij schrijft. De vakbond-van-de-toekomst? Wat voor rechtsvorm heeft dat FNV Zelfstandigen waarvan zij directeur is? Is het een beursgenoteerde toko die winstgericht is? Mogelijk, misschien, maar dat zou ik graag willen weten.

Met flexibiliteit is niks mis, met onzekerheid en risico evenmin, maar onveiligheid en gevaar zijn natuurlijk heel andere zaken. Iemand die op de beurs speculeert, neemt bewust risico, met haar eigen geld vanzelfsprekend. Iemand wiens pensioen stelselmatig wordt gekort omdat anderen met haar geld ongelukkig op de beurs opereren, die zit in een ander verhaal. Die wordt haars ondanks aan gevaar blootgesteld. Mw. Gonggrijp lijkt zelfvervullende profetie te bedrijven vanuit flexfundamentalisme.

Net zoals álles-markt of álles-overheid karikaturale gedrochten zijn en nooit werken, zo is álles-flex dat ook: het vernietigt namelijk de keuzemogelijkheid. Keuze vereist verscheidenheid. Als iedereen verplicht flexwerker is, is flex de norm, want er is niets anders. Flexwerken kan aantrekkelijk worden, door onveiligheid en gevaar om te zetten in kans en uitdaging. Dáár hebben we dan een overheid voor nodig, nationaal en super-nationaal. Op dat niveau opereren ook de échte vakbonden.

Jerry Mager (11/11/2013)

Een pensioenvoorziening voor zelfstandigen lijkt me een positief idee. Maar ‘duurzaam flexibel’ klinkt weer als een oxymoron. Mw. Gonggrijp lijkt het ondernemerschap-met-eigen-risicoprofiel te willen onderbrengen bij de vaste-baan-noemer. Met iemand die vrijwillig zzp’er is geworden, is niets aan de hand, maar gedwongen zzp’er ….? Waarom zou flexibiliteit in een vaste baan niet kunnen? Afwisselend werk, job enrichment? Wat is daar mis mee? Schep een level playing field en laat kiezen.

Read Full Post »

door Stiene Deboer
gepost op 13 nov. 2013

Flexibilisering van werk, afbreken van ontslagbescherming en het stimuleren van zzp’er-schap zijn vandaag de dag volop aan de orde. Hierbij rijzen o.a. de volgende vragen: wie hebben er voordeel en belang bij wat, bij welke maatregelen, bij welk beleid? Qui bono? Wie hebben vooral baat bij flexibilisering en het afbreken van ontslagbescherming? Zijn dat op de eerste plaats de anonieme managers, de werkers die het feitelijke werk doen, wij, de maatschappij en samenleving in haar geheel? Niet onbelangrijk is ook de vraag naar de rol van de vakbonden bij dit alles en welke zijn de belangen van het vakbondmanagement-establishment?

Ingekort en bewerkt  – zie dagblad Trouw voor de oorspronkelijke tekst

Esther Bijlo in de TROUW van 06 november 2013, 12:00

Alfred Kleinknecht durfde het aan bij zijn benoeming tot hoogleraar aan de Vrije Universiteit een pleidooi te houden tegen loonmatiging. Het was 1994 en het nut van de matige loonstijging was in Nederland boven elke twijfel verheven, van links tot rechts. Was de ‘nieuwbakken professor’ uit Duitsland gek geworden? PvdA-minister Melkert noemde zijn ideeën ‘desastreus’, de vakbeweging beschuldigde hem zelfs van ‘volksverlakkerij’.

Bijna twintig jaar later kijkt Kleinknecht (62) er nog steeds met verbazing op terug. “Vooral uit de vakbonden kwamen agressieve reacties. Die hadden zich in bochten gelegd om hun achterban zover te krijgen. En nu kwam daar opeens een econoom die dat ter discussie stelde.  …..

lage lonen frustreren innovatie
Kleinknechts stelling: goedkope arbeid maakt het voor bedrijven minder interessant investeringen te doen die de productiviteit verhogen. Loonmatiging was in de jaren tachtig even een medicijn om het Nederlandse bedrijfsleven weer concurrerend te maken. Maar als zo’n beleid te lang duurt gaat het ten koste van innovatie en houdt het zwakke broeders overeind. Ondernemingen investeren minder in onderzoek en ontwikkeling en moderne apparatuur als de lonen relatief laag zijn.

Vandaag klinkt het nog steeds verrassend actueel. Het regent rapporten die vraagtekens zetten bij de innovatiekracht van de Nederlandse economie. Deze week nog de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Die stelt dat Nederland niet goed weet hoe het in de toekomst zijn brood gaat verdienen. Met alle kaarten op de export zetten, en daarmee dus op loonmatiging, gaat Nederland het niet redden, betoogt de raad.

3 problemen: productiviteit, koopkracht en de euro
Toch blijkt het ook in 2013 nog een hardnekkig verschijnsel. Kleinknecht wordt niet meer voor gek versleten, maar Nederland zit nog steeds ‘in een kramp’, constateert hij. “Terwijl het nu eigenlijk nog urgenter is. Er zijn nu drie problemen. Lage lonen zorgen niet alleen voor een (1) lage groei van de productiviteit. Het tweede probleem is de (2) koopkracht. De binnenlandse vraag is weggezakt. Het derde probleem is (3) het samenhouden van de euro. Landen in het Zuiden hebben een exportoverschot nodig om hun buitenlandse schulden te kunnen afbetalen. Dan moeten wij eigenlijk de lonen en consumptie hier verhogen en hun de kans geven te exporteren.” …..

flexibilisering stimuleert personeelsverloop
….. Twintig jaar na zijn omstreden oratie, doen weer andere misverstanden de ronde. Die gaan over het nut van flexibilisering en het afbreken van ontslagbescherming. Daar heeft Kleinknecht in Delft veel onderzoek naar gedaan. “Bij innovatieve bedrijven zie je juist weinig flexibilisering. Er is weinig personeelsverloop, veel autonomie voor de werknemers en bijna geen managementlagen.” Vanuit zo’n positie durven werknemers risico’s te nemen. Als iets een flop wordt, staan ze niet gelijk op straat. Dat is goed voor de vernieuwende kracht van een bedrijf.

flexibilisering nekt productiviteit
Met behulp van data van bedrijven heeft Kleinknecht het verband tussen flexibilisering en innovatie ook daadwerkelijk weten aan te tonen. “In bedrijven met meer flexibele arbeid, zie je minder groei van de productiviteit. Dat hebben we op bedrijfsniveau aangetoond.” Dat was niet gemakkelijk, maar wel belangrijk, stelt de hoogleraar. Want het Centraal Planbureau (CPB) gaat in zijn modellen juist van het omgekeerde uit. “Meer dynamiek op de arbeidsmarkt werkt volgens die modellen positief op de arbeidsproductiviteit. Maar dat is geredeneerd vanuit de theorie. Het CPB zou het model dus moeten verbouwen.”  …..Editorial-Cartoon-office

Reactie van jerry mager (06/11/2013)

Ultra-flexibilisering van werk is een nefaste ideologie, net als ultra-marktliberalisme (ook wel de Manchester variant genoemd). Het zijn karikaturen die vreemd genoeg niet als zodanig worden onderkend en behandeld. Normale flexibiliteit is gezond, net als een normale vrije markt die goed werkt dat is, maar dit zijn contraproductieve karikaturen die ons veel kosten. Kleinknecht is niet de eerste. O.a. Richard Sennett heeft in zijn ‘The Corrosion of Character’ (pover vertaald met ‘De flexibele mens’) nogeens uit de doeken gedaan hoe het ontwortelen en vlottend houden van mensen in hun werksituaties het karakter aantast (corrodeert). Het is een kwestie van gezond verstand om dat in te zien. Daar hoef je echt niet zwaar voor te hebben doorgeleerd. Een simpele veel toegepaste truc (iets anders is het niet) de laatste tijd, is het ontzeggen van een vaste werkplek aan werknemers. Het gebeurt op universiteiten, maar ook al op krantenredacties.

Vaak zijn het ‘consultants’ die dit als ‘nieuw product’ aan manager-klanten verkopen: u houdt er uitstekend de wind mee onder! De boodschap van het management – het gaat louter om een managementtool en machtsmiddel – aan de werknemer is: u bent vervangbaar, daarom u zit permanent op de wip. Natuurlijk wordt het in smoezen verpakt, maar het gaat om het psychologische effect. Zygmunt Bauman (o.a. ‘Liquid Times: Living in an Age of Uncertainty’) heeft onzekerheid als goedkoop controlemiddel opnieuw geëxpliciteerd. Het komt neer op compensatie van incompetentie door incompetente managers ten koste van de samenleving. Competente managers halen immers zonder chantagemiddelen en trucs het beste uit hun mensen, en tevreden werknemers zijn vaak ook gelukkiger burgers. De externalities aan maatschappelijke ‘kosten en verliezen’ door dit mallote instrument zijn hoog. Toch laten we ook dit gelaten over ons heen komen. Het illustreert de macht van de manager.

* * *

Zie: http://www.trouw.nl/tr/nl/4504/Economie/article/detail/3539898/2013/11/06/Een-baan-voor-het-leven-is-juist-goed.dhtml

Read Full Post »