Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Richard Sennett’

door Stiene Deboer
gepost op 13 nov. 2013

Flexibilisering van werk, afbreken van ontslagbescherming en het stimuleren van zzp’er-schap zijn vandaag de dag volop aan de orde. Hierbij rijzen o.a. de volgende vragen: wie hebben er voordeel en belang bij wat, bij welke maatregelen, bij welk beleid? Qui bono? Wie hebben vooral baat bij flexibilisering en het afbreken van ontslagbescherming? Zijn dat op de eerste plaats de anonieme managers, de werkers die het feitelijke werk doen, wij, de maatschappij en samenleving in haar geheel? Niet onbelangrijk is ook de vraag naar de rol van de vakbonden bij dit alles en welke zijn de belangen van het vakbondmanagement-establishment?

Ingekort en bewerkt  – zie dagblad Trouw voor de oorspronkelijke tekst

Esther Bijlo in de TROUW van 06 november 2013, 12:00

Alfred Kleinknecht durfde het aan bij zijn benoeming tot hoogleraar aan de Vrije Universiteit een pleidooi te houden tegen loonmatiging. Het was 1994 en het nut van de matige loonstijging was in Nederland boven elke twijfel verheven, van links tot rechts. Was de ‘nieuwbakken professor’ uit Duitsland gek geworden? PvdA-minister Melkert noemde zijn ideeën ‘desastreus’, de vakbeweging beschuldigde hem zelfs van ‘volksverlakkerij’.

Bijna twintig jaar later kijkt Kleinknecht (62) er nog steeds met verbazing op terug. “Vooral uit de vakbonden kwamen agressieve reacties. Die hadden zich in bochten gelegd om hun achterban zover te krijgen. En nu kwam daar opeens een econoom die dat ter discussie stelde.  …..

lage lonen frustreren innovatie
Kleinknechts stelling: goedkope arbeid maakt het voor bedrijven minder interessant investeringen te doen die de productiviteit verhogen. Loonmatiging was in de jaren tachtig even een medicijn om het Nederlandse bedrijfsleven weer concurrerend te maken. Maar als zo’n beleid te lang duurt gaat het ten koste van innovatie en houdt het zwakke broeders overeind. Ondernemingen investeren minder in onderzoek en ontwikkeling en moderne apparatuur als de lonen relatief laag zijn.

Vandaag klinkt het nog steeds verrassend actueel. Het regent rapporten die vraagtekens zetten bij de innovatiekracht van de Nederlandse economie. Deze week nog de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Die stelt dat Nederland niet goed weet hoe het in de toekomst zijn brood gaat verdienen. Met alle kaarten op de export zetten, en daarmee dus op loonmatiging, gaat Nederland het niet redden, betoogt de raad.

3 problemen: productiviteit, koopkracht en de euro
Toch blijkt het ook in 2013 nog een hardnekkig verschijnsel. Kleinknecht wordt niet meer voor gek versleten, maar Nederland zit nog steeds ‘in een kramp’, constateert hij. “Terwijl het nu eigenlijk nog urgenter is. Er zijn nu drie problemen. Lage lonen zorgen niet alleen voor een (1) lage groei van de productiviteit. Het tweede probleem is de (2) koopkracht. De binnenlandse vraag is weggezakt. Het derde probleem is (3) het samenhouden van de euro. Landen in het Zuiden hebben een exportoverschot nodig om hun buitenlandse schulden te kunnen afbetalen. Dan moeten wij eigenlijk de lonen en consumptie hier verhogen en hun de kans geven te exporteren.” …..

flexibilisering stimuleert personeelsverloop
….. Twintig jaar na zijn omstreden oratie, doen weer andere misverstanden de ronde. Die gaan over het nut van flexibilisering en het afbreken van ontslagbescherming. Daar heeft Kleinknecht in Delft veel onderzoek naar gedaan. “Bij innovatieve bedrijven zie je juist weinig flexibilisering. Er is weinig personeelsverloop, veel autonomie voor de werknemers en bijna geen managementlagen.” Vanuit zo’n positie durven werknemers risico’s te nemen. Als iets een flop wordt, staan ze niet gelijk op straat. Dat is goed voor de vernieuwende kracht van een bedrijf.

flexibilisering nekt productiviteit
Met behulp van data van bedrijven heeft Kleinknecht het verband tussen flexibilisering en innovatie ook daadwerkelijk weten aan te tonen. “In bedrijven met meer flexibele arbeid, zie je minder groei van de productiviteit. Dat hebben we op bedrijfsniveau aangetoond.” Dat was niet gemakkelijk, maar wel belangrijk, stelt de hoogleraar. Want het Centraal Planbureau (CPB) gaat in zijn modellen juist van het omgekeerde uit. “Meer dynamiek op de arbeidsmarkt werkt volgens die modellen positief op de arbeidsproductiviteit. Maar dat is geredeneerd vanuit de theorie. Het CPB zou het model dus moeten verbouwen.”  …..Editorial-Cartoon-office

Reactie van jerry mager (06/11/2013)

Ultra-flexibilisering van werk is een nefaste ideologie, net als ultra-marktliberalisme (ook wel de Manchester variant genoemd). Het zijn karikaturen die vreemd genoeg niet als zodanig worden onderkend en behandeld. Normale flexibiliteit is gezond, net als een normale vrije markt die goed werkt dat is, maar dit zijn contraproductieve karikaturen die ons veel kosten. Kleinknecht is niet de eerste. O.a. Richard Sennett heeft in zijn ‘The Corrosion of Character’ (pover vertaald met ‘De flexibele mens’) nogeens uit de doeken gedaan hoe het ontwortelen en vlottend houden van mensen in hun werksituaties het karakter aantast (corrodeert). Het is een kwestie van gezond verstand om dat in te zien. Daar hoef je echt niet zwaar voor te hebben doorgeleerd. Een simpele veel toegepaste truc (iets anders is het niet) de laatste tijd, is het ontzeggen van een vaste werkplek aan werknemers. Het gebeurt op universiteiten, maar ook al op krantenredacties.

Vaak zijn het ‘consultants’ die dit als ‘nieuw product’ aan manager-klanten verkopen: u houdt er uitstekend de wind mee onder! De boodschap van het management – het gaat louter om een managementtool en machtsmiddel – aan de werknemer is: u bent vervangbaar, daarom u zit permanent op de wip. Natuurlijk wordt het in smoezen verpakt, maar het gaat om het psychologische effect. Zygmunt Bauman (o.a. ‘Liquid Times: Living in an Age of Uncertainty’) heeft onzekerheid als goedkoop controlemiddel opnieuw geëxpliciteerd. Het komt neer op compensatie van incompetentie door incompetente managers ten koste van de samenleving. Competente managers halen immers zonder chantagemiddelen en trucs het beste uit hun mensen, en tevreden werknemers zijn vaak ook gelukkiger burgers. De externalities aan maatschappelijke ‘kosten en verliezen’ door dit mallote instrument zijn hoog. Toch laten we ook dit gelaten over ons heen komen. Het illustreert de macht van de manager.

* * *

Zie: http://www.trouw.nl/tr/nl/4504/Economie/article/detail/3539898/2013/11/06/Een-baan-voor-het-leven-is-juist-goed.dhtml

Read Full Post »

door Jerry Mager
gepost op NELPUNTNL.NL, op 19/20 augustus 2013
uitgebreid en licht herzien op 21 augustus

“Libertarians display nothing but disdain for fundamental ideas. They disparage the very idea of a fundamental idea. Libertarianism wishes to espouse an end product: liberty – while remaining oblivious to its source: philosophy. It sees no logical, ordered structure of ideas, but only a haphazard smorgasbord of notions, and feels entitled to help itself to any one, at any time, in any sequence, as the mood strikes.”

Peter Schwartz (1989:317): Libertarianism: The Perversion of Liberty

De kop: “VVD-adviseur Livestro: ‘Rutte wordt niet gehinderd door principes’ “ in de Volkskrant van 17 augustus 2013 geeft veiligheidshalve duidelijk aan dat het om een citaat van meneer Livestro gaat. Bij lezen van het stukje waarboven deze kop staat, lijkt het op het eerste gezicht onwaarschijnlijk om te denken dat Joshua Livestro het artikel van Peter Schwartz (“Libertarianism: The Perversion of Liberty”) in gedachten had toen hij deze uitspraak deed, laat staan dat hij het met Schwartz eens zou zijn – indien Livestro al bekend was met betreffend artikel.
Als ik echter lees: “Flexibiliteit is volgens Livestro weliswaar nodig om het kabinet overeind te houden” en ik denk aan Sennetts betoog over hoe die flexibiliteit volgens hem in onze kapitalistische maatschappij het individuele karakter en de maatschappelijke moraal ondermijnt (“The Corrosion of Character”), dan zou Livestro wellicht kunnen worden aangewreven dat hij het onbewust met Schwartz en Sennett eens is en dat zijn kwalificatie van zijn VVD-roerganger wel degelijk betekent wat hij lijkt te betekenen: “Rutte wordt niet gehinderd door principes”. Precies dat maakt de man tot zo’n succesvolle stemmentrekker. We leven tenslotte in het postmoderne postpolitieke tijdperk, waarin der Mensch ohne Eigenschaften agio doet.

the_intolerable_intolerance_ 70 procentJammer dat in het ingezonden stuk van PvdA vicepremier Lodewijk Asscher en de Engelse publicist David Goodhart in de Volkskrant en de Britse krant The Independent, niemand schijnt te hebben geroepen: Eigen volk eerst! of: Socialist Asscher wil grenzen dicht tegen Oost-Europeanen!
Was dat het geval geweest, dan zou de beweging (let wel: de PVV is een beweging en geen partij) van meneer Geert Wilders – als we de peilingen van Maurice Waf! tenminste mogen geloven – vast niet met 30 zetels uit de bus zijn gekomen. In ieder geval hadden we nog een smeuïge krantenkop gehad. Een PvdA’er die zoiets roept, zou de verloedering van het merk weer eens onomwonden aan de kaak stellen.

“The invasion and colonization of communitas, the site of the moral economy, by consumer market forces constitutes the most awesome of dangers threatening the present form of human togetherness. The principal targets of the assault by the market are humans as producers; in a fully conquered and colonized land, only human consumers would be issued residence permits.”

Zygmunt Bauman (2003:74): Liquid Love

Onthutsend is het wel, dat uitgerekend alweer een PvdA-politicus het project Europa lijkt te saboteren, juist nu eensgezindheid onder de eurolanden zo broodnodig is. VVD’er Rutte houdt zich met zijn oproep om meer luxe consumptiegoederen te kopen tenminste nog bij merksyntone kretologie, terwijl die zogenaamde bescherming van de Nederlandse werknemers van Asscher zo flinterdun dubbel-doorzichtig is dat het de aandoenlijkheid voorbij schiet en genant in de wind wappert. Kom er gewoon vierkant voor uit dat het project Europa uiterst ongelukkig en onverantwoord krakkemikkig in elkaar steekt en we daar de wrange vruchten bij karrenvrachten van plukken. Waarom we de wanhopige vlucht naar voren schijnen te moeten blijven kiezen, is aan de gewone burger die structureel voor de kosten opdraait, niet uit te leggen. Die burger voelt zich cynisch uitgebuit, ordinair kaalgeplukt en schaamteloos leeggezogen. Die burger ziet, ondervindt, merkt en ervaart namelijk dat zijn spaargelden verdampen en dat zijn pensioen wegsmelt. Hij ziet hoe de haarvaten van de samenleving verstopt raken door het aankoeken van steeds dikkere lagen managers. Die managers claimen dikke salarissen en het enige wat ze doen is de boel nog stroperiger, nog ingewikkelder en vooral nog duurder maken. Hun salarissen-met-bonus moeten tenslotte ergens van worden betaald. Het Nederlandse maatschappelijke middenveld is wat dit aangaat een Sodom en Gomorra aan het worden: de ene ladenlichtende fraudeur na de andere plugt zich er als een bloedzuiger in de staatsruif van de publieke middelen. Met zo’n positie belonen politieke kongsi’s ook hun clubgenoten; zij hebben de banen verkaveld en onderling verdeeld en distribueren de respectieve postjes, ten laste van de publieke middelen. In het Angelsaksisch heet dit cronyism.

Ergens op een plek die Brussel heet en op andere vergelijkbare virtuele plaatsen (loci, topoi) wordt er zoiets als een Verenigd Europa in elkaar gestoken, zeggen ze. Alweer door managers, voor wie het project Europa een grote snoepwinkel en lucratieve banencarrousel is. De burger krijgt toegetoeterd dat zij solidair moet zijn met vreemde mensen ver weg, terwijl zij dag in dag uit aan den lijve ondervindt dat het hier bij haar steeds meer ieder voor zich is. Luister maar naar Rutte & kompanen, kijk naar Asschers laatste move: West-Europa voor de West-Europeanen! Een paradoxale boodschap die, zoals Pavlov met honden bewees, schizofrenie veroorzaakt. Een verenigd Europa is bij dit alles zeker niet gebaat. Terwijl we dat meer dan ooit oooh zo nodig hebben, lijkt de politieke paljassen niets te dol om het project Europa te saboteren en te torpederen.

“(H)et is vooral Homerus geweest die de andere epische dichters heeft geleerd op de juiste wijze onwaarheden te beweren. Zijn kunst bestaat hierin dat hij gebruik maakt van de menselijke neiging om valse conclusies te trekken.”

Aristoteles (335? BC; 60a18): Poëtica

Asschers move maakt het eens te meer pijnlijk en duidelijk zichtbaar dat de huidige constructie van het project Europa op z’n zachtst gezegd aan alle kanten rammelt en in z’n voegen kraakt en knarst. Asscher stelt een deeloplossing voor die op zich niet onaannemelijk lijkt te klinken (wel onsympathiek, maar misschien zelfs niet onlogisch). In het geldende kader past Asschers idee echter helemaal niet en binnen dat vigerende kader detoneert zoiets als naïef, onbetrouwbaar en inconsistent. Moeten politici met zulke ideeën aan het roer staan van dit zwalkende, kompasloze en lekkende narrenschip, in deze woelige en verraderlijke wereldzeeën?
Hoe kun je het rijmen om duizelingwekkende sommen gelds te blijven overmaken naar landen als Griekenland – dus een transfereconomie in stand en aan de praat te houden – en tegelijkertijd de grenzen willen sluiten tegen werknemers uit nieuwe (aspirant-/semi-) eurolidstaten? De gedebiteerde smoes luidt dat Nederlandse werknemers uit de wind moeten worden gehouden, met name zzp’ers en laaggeschoolden – potentiële PvdA stemmers dus. Een cynische smoes, want diezelfde Nederlandse werknemers zien hun spaargelden verdampen (richting Griekse bankiers en andere gladde gluiperds?) en krijgen het onverbloemd voor hun kanes dat ze zich loyaal hun pensioengelden moeten laten ontfutselen in het belang van Europa dat immers ook hun belang zou zijn. Kortom, het recept luidt: permanent pompen en langzaam maar onherroepelijk samen verzuipen. Zo’n politieke poppenkasterij en fratsenfoezeliritis voedt en vergroot slechts het toch al substantiële ressentiment.

De gefrustreerde burger weet natuurlijk drommels goed dat ‘ie met meneer Wilders en zijn PVV ook geen stap verder komt, maar zo lang de gevestigde politieke merken die burger voor simpel, achterlijk en dom verslijten, zal die burger zich zo gedragen door zijn kont tegen de krib te gooien en Van Speijks dan-liever-de-lucht-in! als motto prefereren.
Door op een beweging als de PVV te stemmen, krijgt die burger op zijn minst nog de illusie dat zij – net als een astrante peuter van drie jaar oud – tòch ook een eigen willetje heeft en zich niet alles hoeft te laten gezeggen. De merken VVD en PvdA zouden volgens de peiling van meneer De Hond nu bij verkiezingen een verlies van 45 zetels voor de kiezen krijgen. De DOW Jones en Foetsie zijn er niets bij.

“Flexible specialization suits high technology; thanks to the computer, industrial machines are easy to reprogram and configure. The speed of modern communications has also favored flexible specialization, by making global market data instantly available to a company. ( ) ( )
The most strongly flavored ingredient in this new productive process is the willingness to let shifting demands of the outside world determine the inside structure of institutions. All these elements of responsiveness make for an acceptance of decisive, disruptive change.
( ) ( )
Time’s arrow is broken; it has no trajectory in a continually reengineered, routine-hating, short-term political economy. People feel the lack of sustained human relations and durable purposes.”

Richard Sennett (1998:52,98): The Corrosion of Character

Lectuur:

Aristoteles (384-322 BC) (2012/1986): Poëtica / Amsterdam: Athenaeum – Polak & Van Gennep / ISBN 978 90 253 0207 8 (vertaling: N. van der Ben en J.M. Bremer)

Grieks – Engelse uitgave: S.H. Butcher (1951): Aristotle’s Theory of Poetry and Fine Art / New York: Dover / ISBN 0-486-20042-6

Voor de teleologische drive en het richtingzekere momentum dat dit Europa-project zo node ontbeert, zie o.a. de Nicomacheasche ethiek

Zygmunt Bauman (2003): Liquid Love. On the Frailty of Human Bonds / Cambridge, Oxford, etc.: Polity Press – Blackwell / ISBN 0-7456-2489-8 (pbk)

Peter Schwartz’ stuk staat in Leonard Peikoff – editor (1989): The Voice of Reason. Essays in Objectivist Thought van Ayn Rand / New York, London etc.: Penguin – Meridian Books / ISBN 0-452-01046-2. Libertarianism: The Perversion of Liberty staat op p. 311-333.
Het gaat om een sterk verkorte versie van een artikel uit 1985, dat werd gepubliceerd in The Intellectual Activist.

Richard Sennett (1998): The Corrosion of Character. The Personal Consquences of Work in the New Capitalism / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-31987-3 (pbk)

Richard Sennett (2003): Respect in a World of Inequality / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-32537-7 (pbk)

Richard Sennett (2009/2008): The Craftsman / London, New York etc.: Penguin / ISBN 978-0-141-02209-3 (pbk)

# P.S. #

Zie Susan Watkins (editor of New Left Review) over het “project Europa” in de laatste London Review of Books No. 16 – 29 August 2013, pages 17-21

Citaat uit haar (review-)artikel Vanity and Venality (= ijdelheid/verwatenheid/hier ook: grootheidswaan en de vatbaarheid voor corruptie/omkoping/morele kwetsbaarheid):

“A single currency might have worked for the core group of closely aligned economies – France, Germany, the Benelux countries – envisaged in the Werner Plan. Instead, the architecture of the Eurozone, concocted in response to the fall of the Berlin Wall, became fatally entangled with the project of EU enlargement.
As it took shape from the mid-1990s, the single currency became available to any country that could claim to meet the minimal convergence criteria, in a spirit of geopolitical expansionism strongly backed by Washington and London. The result, as the vanity of the leading continental powers combined with the venality of the smaller ones, was a heterogeneous group of 17 economies, with divergent dynamics, tied to a uniform exchange rate and enjoying a shared credit rating.
Rather than helping them converge, the common currency exacerbated the underlying differences between them. Domestic manufacturing in the Mediterranean countries was squeezed by Chinese imports at the lower end – textiles, ceramics, leather goods – while German companies gained an increasing market share at the upper end: cars, chemicals, machinery. At the same time, the easy credit of the globalisation bubble created the illusion that Europe was equalising upwards, as southern consumption was fuelled by northern banks’ cross-border lending.”

(bijgevoegd op 22 aug. 2013)

Read Full Post »

door Jerry Mager
gepost op NELPUNTNL.NL, 16 aug. 2013

“At moments of great stress, the bourgeoisie was sometimes able to employ codes of personality in public as a tool to dominate workers in revolt. This transpired through a new agency: the politician who had become a believable, moving public performer, a personality of authority who could impose on his working-class audience that discipline of silence which the bourgeois audience normally imposed on itself in the domain of Art. The result was the temporary, but often fatal, suspension by workers of their own demands.”

Richard Sennett (1986:224): The Fall of Public Man

De recente oproep van VVD-premier Mark Rutte om meer auto’s te kopen, doet onweerstaanbaar denken aan die beruchte uitroep van koningin Marie Antoinette. Toen haar werd verteld dat het volk opstandig werd omdat het geen brood meer had, riep ze uit: Maar laat die brave lieden dan koekjes en gebakjes eten!

Natuurlijk is Ruttes oproep bedoeld voor die VVD-stemmers die al twee of meer auto’s bezitten (Bernard Wientjes is met badkuipen rijk geworden), maar dat begrijpt lang niet iedereen meteen. In deze tijd kan zeker een VVD’er zo’n uitroep uitkrijten zonder meteen als ernstig gesjeesde komiek te worden afgevoerd naar een geprivatiseerd dolhuis.
Onthutsender dan deze kreet van meneer Mark Rutte vind ik echter dat er geen reactie op volgde van de zogenaamde ‘linkse’ partijen.
Niets, niente, nada over bijvoorbeeld onze eindige fossiele brandstoffen en metalen (waar die auto’s nog steeds overwegend op rijden en van worden gemaakt), over nog meer asfalt en verkeersopstoppingen, over atmosfeervervuiling, of over ons lachwekkend geprivatiseerde openbare vervoer dat autistisch met zichzelf concurreert om ten opzichte van elkaar, dus onderling, “de goedkoopste” te zijn. Je zou zeggen: inkoppertjes te over.
Helemaal niets. In plaats daarvan staan de voorpagina’s van onze kranten vol met wansmakelijke berichten en pseudo-analyses over de (on-)fatsoenlijke wijze waarop de concurrentie aandacht besteedt aan het overlijden en de aanstaande begrafenis van een lid van het koninklijk huis.

We zijn van een drama-democratie verder geatrofieerd naar een kolder-en-klucht-kermis zonder dat we het zelf doorhebben. Misschien geven we er ook geen serieuze zier om, want iets ertegen doen blijkt steeds onmogelijker. Dan kun je er ook maar het beste van maken: een opperclown aanstellen over al die hooggesalarieerde potsierlijke paljassen daar onder die Haagse kaasstolp, en doen alsof je oprecht applaudisseert voor de nuffige narrenwijsheid die ze met bakken over ons plegen uit te storten.

“De wijzen moeten het monopolie van de geldmarkt verwerven: daarboven verheven door hun levenswijze en doelen, en koersbepalend voor de rijkdom- : het is absoluut nodig dat de hoogste intelligentie de koers van de rijkdom bepaalt.”

Friedrich Nietzsche (1992: [344]): Herwaardering van alle waarden

“Much has already been written, and much more will be, about the complex relationship between the British people’s ‘structures of feeling’ and the media’s coverage of Diana’s death. ( )
There can, however, be little doubt that the impact of the event on the United Kingdom would have been very different had it not been for the manner in which it was defined by the media from the outset as a national crisis.”

Brian MacNair (1998:49): The Sociology of Journalism

Literatuur:

Brian McNair (1998): The Sociology of Journalism / London, New York, etc.: Arnold – Hodder / ISBN 0-340-70615-5

Friedrich Nietzsche (1992/1940): Herwaardering van alle waarden (vertaling van Umwertung aller Werte) / Amsterdam, Meppel: Boom – vertaler: Thomas Graftdijk / ISBN 90-5352-351-0

Richard Sennett (1986/1977): The Fall of Public Man / London, New York, etc.: Penguin / ISBN 978-0-14-100757-1

Read Full Post »

Paul Verhaeghe over het neoliberalisme
in De Standaard – zaterdag 04 februari 2012
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=EJ3LOBUH

Het neoliberalisme is onze enige realiteit geworden. Paul Verhaeghe, klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent, kan er weinig fraais in ontdekken.

Niet zo lang geleden werd de maatschappij bepaald door vier dimensies: politiek, religie, economie en cultuur. Vandaag is er maar één: het neoliberalisme. Het bepaalt niet alleen de economie, maar ook de zorgsector, het onderwijs, het onderzoek en de media en ondertussen zelfs onze identiteit. Vandaar het idee dat dit het einde van de geschiedenis zou zijn, het punt waar we alle ideologieën kunnen opdoeken omdat het neoliberalisme zich aandient als aansluitend bij de mens ‘zoals hij is’. Egoïstisch en corrupt, zo luidt het, enkel uit op eigen genot en altijd in concurrentie met de ander – survival of the fittest, weet je wel? Wie daar anders over denkt, is naïef. Get real, dat is het ironische bevel. Dezelfde ironie ligt in de zogenaamde realpolitik, ironie omdat een dergelijke politiek de realiteit waarbij ze pretendeert te vertrekken, gemaakt heeft. ‘There is no such a thing as society’, de slogan van Margaret Thatcher, is dertig jaar na datum overtuigend gerealiseerd.
…………   …………….   …………..
(more…)

Read Full Post »

Bedenkingen bij het bekijken van de film ‘Margin call’
IVAN VAN DE CLOOT    in  De Standaard  –  dinsdag 31 januari 2012
http://www.standaard.be/meningen/forum/index.aspx?pagename=detail&forumid=3527053

De film ‘Margin call’ schetst een realistisch beeld van de kille wereld van de grote investeringsbanken. Over de werkelijke voedingsbodem van de financiële crisis, komen we dan weer weinig te weten. Een gemiste kans, vindt IVAN VAN DE CLOOT.

De term margin call staat voor het verzoek van een effectenmakelaar aan een cliënt om meer zekerheden (geld) te storten, waarmee vervolgens uitstaande posities kunnen worden afgedekt. Vaak is het kalf al verdronken als wordt overgegaan tot dat soort veiligheidshandelingen.
De gelijknamige film met topacteurs zoals Kevin Spacey, Jeremy Irons en Paul Bettany slaagt erin om op een geloofwaardige wijze gestalte te geven aan de kille wereld van de grote investeringsbanken. Toch is het ook een evenwichtige portrettering van mensen die dan wel werken in de wereld van het grote geld, maar daarom niet ontdaan zijn van elke menselijkheid. Typisch daarbij is de investment banker die wel kapot is van de dood van zijn hond, maar geen kik geeft bij het ontslaan van mensen met wie hij jaren samenwerkte.
……………………   ………………..
(more…)

Read Full Post »