Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Lucas Papademos’

Amid growing risk of a Greek exit, the euro zone has yet to face up to the task of saving the single currency itself
 See for the full text  The Economist  –   May 12th 2012 | from the print edition

Jerry Mager May 17th, 2012  

 If only Achilles showed the eurozone his heels! This time the wrath of Achilles’s however could come upon us in quite a different shape and quality than it does in the Iliad. The contagion from a Greek exit would be mainly a psychological one and not primarily of an economic nature.
The worst thing to happen for the eurocrats would be Greece leaving the euro without the world coming to a horrible end. If this happens the intimidating narrative would have lost its power and other countries might start questioning if the ‘austere’ course is really inevitable and necessary and whose interests are really being catered to by Mr Barosso, Mrs Merkel, the Mssrs Draghi, Monti, Papademos (the Magi from Goldman Sachs ) and the other austerity fundamentalists.
As even president Obama’s changes of re- election are dragged into the discourse it seems apt to quote Paul Krugman on austerity in the New York Review of Books of May the 24th page 14: “Assessing the effects of austerity … requires painstaking examination of the actual legislation used to implement that austerity. Fortunately, researchers at the International Monetary Fund have done the legwork, identifying no fewer than 173 cases of fiscal austerity in advanced countries over the period between 1978 and 2009. And what they found was that austerity policies were followed by economic contraction and higher unemployment.” According to Krugman – who here is talking about the US, but nevertheless … – “The depression we’re in is essentially gratuitous: we don’t need to be suffering so much pain and destroying so many lives ….. all we need is to reverse the austerity policies of the past couple of years and temporarily boost spending ….. Keynes wrote that ‘the boom, not the slump, is the time for austerity’.” See http://www.nybooks.com/articles/archives/2012/may/24/how-end-depression/
In the case of eurozone the face saving ploy could be a quiet emphasis on ‘growth’ while trumpeting ‘austerity’ at the same time.

The Greeks have the edge on us by being battle hardened by now, they more or less got used to hardship and have learned how to adapt and make the best of it. On the other hand they have little to lose, little good to expect from the other eurozone members nor from the future with or without austerity measures.

Let me end with quoting from Marshall Sahlins’s Stone Age Economics’ (Ch. 1, The Original Affluent Society): “By the common understanding, an affluent society is one in which all the people’s material wants are easily satisfied. … there are two possible courses to affluence. Wants may be ‘easily satisfied’ either by producing much or desiring little. The familiar conception, the Galbraithean way, makes assumptions peculiarly appropriate to market economies: that man’s wants are great, not to say infinite, whereas his means are limited, although improvable: thus the gap between means and ends can be narrowed by industrial productivity …… But there also is a Zen road to affluence, departing from premises somewhat different from our own: that human material wants are finite and few, and technical means unchanging but on the whole adequate. Adopting the Zen strategy, a people can enjoy an unparalleled material plenty – with a low standard of living.”
Most Greeks may not be familiar with Zen but let’s not forget that Zeno of Citium was the founder of Stoicism and from Zeno to Zen may prove not so great a step altogether.
The question here seems to be whether the eurocrats are prepared to reframe their austerity approach and adept their narrative to reality in order to make reality comply.

LINKS

http://www.niburunews.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1282:goldman-sachs-and-europes-inside-job&catid=19:finance&Itemid=38

Read Full Post »

Weinig vuurwerk op de Europese feestdag
Door Hendrik Vos in De Standaard / woensdag 09 mei 2012

Ingekorte versie, zie de Standaard for full text

Als er vandaag over Europa wordt gesproken, is het alleen nog maar in termen van crisis en miserie. Wie de commentaren leest, weet dat het een kwestie van uren is, hooguit dagen, en het project stuikt in elkaar. …Al meer dan twee jaar komt er een onafgebroken stroom van onheilsberichten op ons af. Maar tot vandaag is er nog altijd een euro, en die is een pak meer waard dan bij zijn lancering. Zelfs de Grieken doen nog mee. …….
Dat wil niet zeggen dat alles in orde is. Verre van. Als griezelige partijen bij elke verkiezing aan invloed winnen, als de jongerenwerkloosheid in sommige landen naar de 50 procent gaat, als mensen zichzelf door het hoofd schieten omdat ze niet meer kunnen leven met de bezuinigingen, dan zit Europa wel degelijk met een groot probleem. Wie de Europese aanpak van de eurocrisis bekijkt, wordt daar niet direct vrolijk van. ….. ..
De Unie is een politiek project: een club van landen die samen wetten en regels maken, omdat ze op die manier efficiënter kunnen omgaan met problemen en uitdagingen dan als ze die elk apart het hoofd moeten bieden. ………… De Europese integratie heeft nog een ander kenmerk: het gaat om eenrichtingsverkeer. Zodra beslist is om een thema Europees aan te pakken, is er blijkbaar geen weg meer terug. …… De prijs om rechtsomkeert te maken is over het algemeen hoog, of gaat gepaard met onzekerheid. Het onderscheidt de stuurlui aan wal van de politici met bestuursverantwoordelijkheid. Die laatsten hebben angst voor zotte avonturen, zoals een complete opbreking van de euro. ……..
De voorbije maanden maken duidelijk dat er koerscorrecties nodig zijn. Het tempo waarin politieke leiders worden weggestemd, is ongezien. Met besparingen win je geen verkiezingen, maar intussen wordt duidelijk dat met besparingen alléén ook de economie niet gered wordt. De Unie zal de bevolking, en in de eerste plaats de Grieken, perspectief moeten bieden. En daarmee is alvast de agenda gezet voor alweer een volgende Top, over twee weken.

REACTIES door Jerry Mager ( zie De Standaard voor meer reacties)

Op 09 mei 2012, zei Jerry Mager:

Politieke “leiders” worden in rap tempo weggestemd, omdat de mensen doorkrijgen dat bijna niemand van die “leiders” echt leiding geeft of geven kan. Zowel vanwege de geringe capaciteiten en kwaliteiten van betreffende personen alsook vanwege de barre omstandigheden. Dubbelop dus. De meeste politiekers van nu zijn hoogbetaalde submiddelmatige ambtenaren, dure bureaucraten met een gladde babbel, die van top naar top hobbelen en deinen en daarmee de schijn ophouden dat ze ertoe doen. Uitgezonderd de drie Goldman Sachs technocraten (Monti, Draghi, Papademos). Ik ga er maar van uit dat de bankiers de kip-met-de-gouden-eieren (dat zijn wij) in leven willen houden en liefst in een goede conditie, want alleen dan kunnen we nog iets verdienen – voor hen, welteverstaan. Wat goed is voor Goldman Sachs c.s. is daarom ironisch genoeg ook “goed” voor ons.

Besparingen leveren de bankiers weliswaar snel geld op, maar op de lange termijn gaan hun melkkoetjes verpieteren en komen droog te staan, dus zien ze in dat ze ook moeten investeren om het gras en de stal in goede staat te houden. Okay, een of twee mogen er verpieteren en desnoods creperen (Griekenland wellicht, en Portugal?) als afschrikwekkend voorbeeld, maar de rest moet liefst rap weer gaan gedijen en veel vlees en melk produceren. Onze pensioenen en spaargelden kunnen ze ook niet in één keer plunderen, dat is een kwestie van gestaag uitmelken en onophoudelijk aftappen terwijl wij mogen wennen aan het idee dat het onvermijdelijk is. Het is nu eenmaal zo. Niemand kan er iets aan doen. Intussen wordt er gespeeld op angst (voor het spook van faillissement) en hoop (als we ons maar een tijdje lijdzaam laten afknijpen, dan komt het zeker goed; we hebben vast ook straf verdiend, want een kwaad geweten).

De narratieven die de media koloniseren en domineren zijn inmiddels bijna geheel gelijkgeschakeld en op een lijn gebracht: men kwekt elkaar meestal politiek correct na. Wonderlijk genoeg blijken er nog genoeg burgers die gelukkig heftig tegenstribbelen en zich niet als makke schapen naar de slacht laten leiden. Dat doen die burgers vooralsnog door onconventioneel stemgedrag. Echter, wanneer ‘men’ doorkrijgt dat ook stemmen op enge partijtjes en griezelige personen weinig uitricht, wat dan? Laten we hopen dat de ‘Hautes Financiers’ wijselijk eieren voor hun geld kiezen en zich intelligenter zullen tonen dan al die zwetsende en zwatelende pratende hoofden die zich als politici afficheren. Indachtig het motto: liever een half ei dan een lege dop / beter een vogel in de hand dan tien in de lucht. Het kost ons intussen helaas klauwen weggegooid geld. In de London Review of Books staat een lezenswaardig essay van Benjamin Kunkel: The History of Debt, dat een frisse invalshoek biedt.

Op 09 mei 2012, zei Jerry Mager:

P.S. bij mijn betoog hiervoor.
De cartoon bij dit stukje laat toepasselijk het Trojaanse paard zien. De narigheid in dat paard is op zijn minst tweeërlei: 1) de Grieken die de Euro in komen en 2) Goldman Sachs. Herinnert u zich dat accountants van Goldman Sachs de Griekse politici hebben geholpen met hun boekhoudfraude, zodat Griekenland aan de criteria voldeed? De politici die zo graag veel landen binnen de euro wilden en willen, waren te gulzig – en daarbij incompetent en niet terzake kundig – om de fraude te bespeuren. Dus kwam Griekenland erbij. Voor GS sneed het mes daarmee aan twee kanten: ze kregen een vette fee voor hun dubieuze diensten en ze maakten de eurozone inherent labiel waarvan ze later – dus nu – de vruchten konden plukken. De politiekers konden niet veel anders dan de drie GS-consultants aanstellen om tenminste niet meteen kopje onder te gaan. Nu zijn ze met huid en haar overgeleverd aan GS, die – nauwelijks nog achter de schermen – aan de touwtjes trekt.

Op 09 mei 2012, zei Serge Aerts, Kortenberg:

Reynders heeft zelfs olijk verklaard dat de politiek hier allemaal van op de hoogte was. Mij verbaast het niet dat daar dan volk tusen zit dat klanten muppets noemt, hoor.

Op 10 mei 2012, zei Jerry Mager:

# Serge, u weet dat Marc Roche (google bijvoorbeeld in combinatie met Goldman Sachs) een Belg van geboorte is? Het bizarste vind ik toch steeds weer dat iedereen alles van en over onwenselijke toestanden weet, maar dat desalniettemin alles gewoon voortgaat als vanouds, comme d’habitude. Dus zijn we inderdaad muppets – althans de meesten van ons – die zich gewillig bij de neus laten nemen, zo lang wij maar met rust worden gelaten.

Op 10 mei 2012 zei Serge Aerts, Kortenberg:
Neen, dat wist ik niet… Overigens heb ik ook altijd zoiets van ”iedereen (of toch véél volk) weet het, iedereen ziet het, iedereen praat erover, en toch verandert er helemaal niets”. Het geloof in de sociale actie is sinds de late jaren ’60 gestaag afgenomen en zit vandaag op een absoluut dieptepunt. Iemand die dit wetenschappelijk onderzocht heeft (dus zonder moralistisch gepreek) is Jean Twenge (boek: Generation Me). Het is niet voor niets dat je de laatste weken o.m. op sociale media weer het grapje zag opduiken van de dokter die vraagt of je angstig en depressief bent, bezorgd over je toekomst, sociaal geïsoleerd en alleen, en dan als diagnose stelt dat je wellicht aan kapitalisme lijdt. Je kan alleen maar hopen dat we weer geen collectieve ramp gaan nodig hebben voor er nog eens iets verandert.

Op 11 mei 2012 zei Jerry Mager:
Er lijkt geen politiek incorrecte allinea te ontdekken in dit verhaal van Hendrik Vos, maar ik heb er enkele voor mij sleutelpassages uitgehaald en achter elkaar gezet. Dan leest het toch iets anders. ‘De Unie is een politiek project. …. het gaat om eenrichtingsverkeer. Zodra beslist is om een thema Europees aan te pakken, is er blijkbaar geen weg meer terug.’ Een politiek project? Ten eerste blijkt het nu vooral een technisch project te zijn en geen politiek, en ten tweede, voor zover het al politiek is: is het een democratisch politiek project? ‘Het stokt en het rommelt en het hapert. Maar het valt niet stil, en het keert niet om. Zo werkt Europese politiek.’ Ja ja, zo ‘werkt’ het, maar werkt het voorzover het al werkt, democratisch? Met de instelling van de muntunie is de technische dimensie volledig genegeerd en dus fiasco ingebouwd. ‘ … omdat ze op die manier efficiënter kunnen omgaan met problemen en uitdagingen dan als ze die elk apart het hoofd moeten bieden. ‘

Zo? En gáán we met de huidige constructie efficiënter om met de problemen? En dan : ‘ … de politici met bestuursverantwoordelijkheid. Die laatsten hebben angst voor zotte avonturen … ‘ Men zou wensen dat die politici met angst voor zotte avonturen destijds op de plek van Miterrand en Kohl hadden gezeten, toen de muntunie werd uitgeroepen. Is het niét-opbreken van de muntunie géén zot avontuur? Is ten hele dwalen beter dan ten halve keren? Is gecontroleerd en beheerst terugschroeven naar een vrijhandelsunie eventueel in combinatie met kleinere muntunies een zot avontuur of is de daartoe vereiste technische kennis en expertise niet aanwezig onder die vele dure politiekers? Blijven we het hardnekkig een politiek project noemen? Alternatieve redenaties lijken compleet taboe verklaard. Amechtig ploeteren en strompelen moeten en zullen we. Waarom eigenlijk? Welk idee zit hier achter? Of zit er helemaal geen visie achter, maar enkel de machtige lobby van de financiële sector?

Op 12 mei 2012, zei Jerry Mager:
@ Serge Aerts (10/5 hierboven), ik heb op het www enkele goede samenvattingen van Jean Twenge gevonden. Ze zegt inderdaad niets te veel. Voor kapitalisme zou ik neoliberalisme substitueren, want aan het echte kapitalisme vind ik niets verkeerd. Wat betreft die collectieve ramp waar u het over hebt, die overkomt ons reeds – zeker de Grieken krijgen de volle laag. Alleen lijkt het anders te werken dan Naomie Klein met haar Shock Doctrine voorzag. Haar these is dat een grote shock het volk murw maakt en ontvankelijk voor draconische maatregelen. Zo zou Irak (‘Shock and Awe’) eerst overdonderend worden overlopen om het vervolgens gelijk democratierijp te maken, dat wil zeggen dat de oliemultinationals er onbelemmerd de olie kunnen wegpompen. In Griekenland komen de burgers echter in opstand en elders ook. Barroso heeft het overigens nu wèl over het uit de euro stappen van Griekenland. Dit betekent vermoedelijk dat de banken hun geld deels binnen hebben en deels afboeken.

Wij zullen de bankiers ongetwijfeld moeten compenseren voor dat afgeboekte geld. Dat gaat langs slinkse omwegen en listige constructies en het zal ons glad verpakt verkocht worden. Van ons pensioen kunnen we al niet zeker meer zijn en ons spaargeld kan zo maar verdampen. Alles door schuld van de Financiële Markten, de Recessie, de Concurrentie met de BRICS, enzovoorts.
Wat betreft ‘het volk’ dat zich liefst gedwee laat beetnemen, lees ik bij Fernando Pessoa in ‘De Portugese mentaliteit’ (opgenomen in ‘De anarchistische bankier’ ) dat er overal drie geestelijke lagen zijn te onderscheiden. Laag 1) de benedenlaag, het plebs, die is behept met een onvermogen tot nadenken: ‘Of het volk nu wel of niet kan lezen, het is niet in staat kritiek te hebben op wat het leest ofwat men het zegt. Zijn ideeën zijn geen kritische daden, maar daden van geloof en ongeloof … Van nature vomt het volk een blok, waarin, geestelijk gesproken, geen individuen voorkomen; en het denken is individueel.’

Laag 2) volgens Pessoa: ‘de middenlaag, die men gewoonlijk niets noemt, behalve, in dit geval abusievelijk, de bourgeoisie. Wat de tweede laag kenmerkt, is het vermogen om na te denken, echter zonder eigen ideeën; om kritiek te hebben, echter met andermans ideeën.’ Voor Pessoa omvat deze tweede laag de provinciaal-denkenden. De mentaliteit van de provinciaal is volgens Pessoa gelijk aan die van een kind. Tenslotte laag 3), de elitelaag die Pessoa liever ‘de happy few’ noemt en die wel in staat is tot kritisch denken en argumenteren. Echter: ‘De tragedie van het huidige Portugal is, dat onze elite in haar innerlijke structuur provinciaals is.’ Verrassend vind ik dat Pessoa’s analyses en constructen zo actueel aandoen en volgens mij ook steeds breder van toepassing zijn vanwege de nieuwste wereldgodsdienst die neoliberalisme heet. Ik kan u Pessoa zeer aanbevelen om eens te lezen. Gelukkig wordt ‘Zomergasten’ dit seizoen door een Belg gepresenteerd.

========= ======== ============== ==============

Timelines. The unfolding eurozone crisis / the European sovereign debt crisis

http://www.bbc.co.uk/news/business-13856580

http://www.britannica.com/EBchecked/topic/1795026/European-sovereign-debt-crisis/301861/Timeline-of-key-events-in-the-European-sovereign-debt-crisis/ #

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=003PTTQE

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2668/Buitenland/article/detail/3255324/2012/05/14/EU-wil-Griekenland-in-eurozone-houden.dhtml

Read Full Post »

The euro crisis is back, and resolving it is not getting any easier
The Economist – Apr 21st 2012 | from the print edition

“LIKE Brussels, with its fickle weather, the euro crisis enjoyed a hint of summer but has now returned to wintry gloom. The sun shone after the European Central Bank took action to avert a credit crunch. Now the storm clouds are blowing in from Spain. Yields on Spanish bonds are rising dangerously, and Italian ones are close behind. Like Spain, Italy will miss its deficit target this year and next. Portugal may also need fresh support.
For Eurocrats, these are but passing squalls. Summer will come, they say, so long as everybody sticks to the plans for deficit reduction. Spain is on track, insists Jean-Claude Juncker, head of the euro group of finance ministers. The IMF this week revised up its growth projections: the euro zone’s recession this year will be milder than it previously thought. So why the renewed panic? 
…………  ………..  ……….  …………..
Perhaps leaders will change their minds when confronted with the dreadful prospect of a break-up; perhaps the ECB will bend the rules again rather than face extinction. Or perhaps the time will come when the world imposes adjustment on the whole euro zone, and not just on its most troubled members. By even the most optimistic view, matters will get worse before they slowly and painfully get better. A recent presentation by Goldman Sachs speaks of Europe’s long march to recovery. But unless the politicians deal with the euro’s underlying flaws, it could become a long and painful death march.”

Comment by Jerry Mager   April 22nd 2012

A more apt heading for this Charlemagne would have been Eliot’s: The Waste Land of the Euro, for April might prove the cruellest month indeed.
Eliot’s words are way past symbolism and become literally applicable to this bizarre ordeal we find ourselves in: “April is the cruellest month, breeding / Lilacs out of the dead land, mixing / Memory and desire, …
What are the roots that clutch, what branches grow / Out of this stony rubbish? Son of man, You cannot say, or guess, for you know only / A heap of broken images ……
And here is the one-eyed merchant, and this card, / Which is blank, is something he carries on his back, / Which I am forbidden to see …”
One wonders how the poet could possibly know, for “ Madame Sosostris, famous clairvoyante, / Had a bad cold ..” so he informs us.

This Charlemagne ends neither with a bang nor a whimper but with reference to a “recent presentation by Goldman Sachs” which “speaks of Europe’s long march to recovery.” I fear that this blogger misread Mao Zedong’s Long March for Eliot’s Journey of The Magi, The Magi of course being the Messrs Monti, Draghi and Papademos from the House of Goldman Sachs, who presently govern the Eurozone countries and cater to the interest and well being of us all out of the goodness of their hearts. So, instead of a long march to recovery this march might well turn out to be a painful death march – as the blogger puts it – along the Via Dolorosa indeed.

Beginning at the House of Pilate in Brussels, where all the politicians and eurocrats wash their hands of the euro and ending at Golgotha, that place of skulls.
Birth or Death? There was a Birth, certainly, /We had evidence and no doubt. I had seen birth and death, / But had thought they were different; this Birth was / Hard and bitter agony for us, like Death, our death.”

We saw and lived through the birth and growth of the Euro and shall we now witness the death of it?
I do hope Eliot proves himself to be wrong after all and that in the meantime Madame Sosostris has fully recovered from her cold too. But I am not at all sure and tranquil. One wrong sneeze and this house of cards will yet collapse and crumble.

 verdere LINKS:

http://nl.wikipedia.org/wiki/The_Waste_Land

http://tegenlicht.vpro.nl/afleveringen/2011-2012/Goldman-Sachs-en-de-vernietiging-van-Griekenland.html

http://www.presseurop.eu/nl/content/article/1177321-little-help-goldman-sachs

http://www.youtube.com/watch?v=Eyz-_wpycF8

Read Full Post »