Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Jerry Mager’

 

 

‘ Is de multinational Shell nou sadistisch of seksistisch, of misschien beide? ‘

– ‘ In ieder geval doet de naam Shell bij mij niet automatisch positieve associaties opborrelen. Terwijl toch twee van mijn zussen bij die toko hebben gewerkt. Misschien juist daarom, maar hoezo?’

‘ Econoom Irene van Staveren wrijft Shell aan een glazen bliksemafleider te hebben neergezet in de persoon van mevrouw Marjan van Loon. Mevrouw van Loon fungeert voor Shell, dat is althans mijn lezing van deze column, als excuustruus: “ mevrouw Van Loon, president-directeur van Shell-Nederland, vangt de klappen voor hem [= Shell topman Ben van Beurden] op. Ze is de eerste vrouw die het glazen plafond in het bedrijf geslecht heeft. Dat was hard nodig en daar heb ik waardering voor. Maar daarmee blijkt ze de glazen bliksemafleider geworden te zijn voor de ­kwalijke keuzes die haar bovenbaas maakt.” ‘

– ‘ Dat klinkt mij niet onbekend in de oren. Mijn zussen zijn na hun job bij Shell nog een tijd als stewardess werkzaam geweest. Dat vonden zij een veel leukere baan dan hun werk bij Shell, want het de wereld over reizen was volgens hen leuker als stewardess dan als Shell employee. Wat hen echter bleef hinderen, was onder andere de belastingvrije brandstof waarop de vliegtuigen vliegen, kerosine wordt namelijk niet belast. Ze voelden het alsof Shell hun leven op ongewenste wijze bleef domineren en beiden zijn mede daarom uiteindelijk definitief geland. Niet dat de verspilling van fossiele brandstoffen daardoor ook maar met een liter verminderde, natuurlijk niet.’

‘ Kwamen Loes en Sandra hoog in de Shell-hiërarchie?’

– ‘ Ja hoor. Ze hebben nooit de ambitie gehad om als mevrouw Van Loon een directeurspost te bemensen, maar uit wat ze vertelden had ik de indruk dat ze bij Shell de kansen kregen die ze zelf ook wilden. Daar hingen wel prijskaartjes aan, want voor niets gaat bij Shell zelfs de zon niet op. Echter, zulke akkievietjes als waarbij Shell in Nigeria betrokken was – en er waren er veel meer – gingen hen zwaar tegenstaan. Loes heeft geloof ik nog een mediatraining van Shell gehad, of zelfs twee of drie, maar dat vond ze toen wel welletjes. Ze betrapte zichzelf steeds vaker op de woordspelige combinatie nuts-shell (nuts = geestelijk gestoord), in a nutshell, en toen ze dat ook ging schrijven, vond ze het echt genoeg.
De figuur van bliksemafleider werd en wordt bij Shell, en vele andere bedrijven, trouwens standaard gebruikt. Wat ik aan deze column leuk vind, is dat de columnist de aandacht op de – tamelijk doorzichtige – pr & marketingtrucs van Shell vestigt.’

‘ Het is meestal niet meer dan even een andere betekenis benadrukken of een woordvolgorde omdraaien, waardoor de goedwillende toehoorder op het verkeerde been wordt gezet. Herman Finkers geeft een goed voorbeeld hoe het werkt. Als Finkers voorleest: “Slechts twee garnalen voor 3,95!” denk je meteen: da’s voordelig. Dat komt doordat hij begint met “slechts.” In feite probeert hij je een dure garnaal aan te smeren. Bij “twee garnalen voor slechts 3,95” tikt iedereen tegen haar voorhoofd. Ik ben zeker malle Pietje, en jij het broertje van gekke Henkie.
Deze praktijken zijn intussen zo gangbaar, dat je als naïef wordt weggezet wanneer je er iets kritisch over zegt. Hier schrijft mw. van Staveren over de klant kluiven voorhouden: “Van Beurden, als topman van Shell-internationaal, houdt de aandeelhouders mooie kluiven voor en bewijst lippendienst aan klimaatbeleid.” Terwijl Shell een vrouw als boegbeeld (aambeeld is beter) naar voren schuift met de rechterhand, en leuterkoek verkoopt over de nobele rol die Shell speelt ten gunste van het klimaat, rolt de multinational met de linkerhand je portemonnee en plundert meteen je girorekening. Natuurlijk doet meneer Van Beurden dat. Een vrouw wordt nu eenmaal anders geïnterviewd dan een man.‘

– ‘ Zeker een sympathieke en charmante vrouw als Marjan van Loon.
Trouwens Finkers, is een mooi voorbeeld van de waarheid liegen. Hij vertelt immers geen onwaarheid, want je krijgt slechts twee visjes voor je 3,95 en toch …… the truth as an illusion. Je zou het bijna als hogere filosofie betitelen. Finkers noemt het goocheltaal.
Natuurlijk, het is helemaal niet vreemd dat mevrouw Van Loon, president-directeur van Shell-Nederland, de klappen voor Van Beurden. Dat ligt in het verlengde van hetgeen meneer Van Beurden met de kluiven doet, en zal een belangrijk onderdeel van haar functie-omschrijving uitmaken. Net zo min als het verwonderlijk is dat een meneer Rutte president-directeur van Nederland is. Nederland is een dependence van multinational Unilever-Shell en meneer Rutte is van personeelszaken Shell-Unilever naar personeelszaken Binnenhof-kaasstolp gemorfd. Kijk naar de pipo’s, bimbo’s en jojo’s die Rutte in zijn rariteitenkabinetten om zich heen verzamelt. Wie zou daar nou bij willen horen?’

’ Ja, inderdaad, een Kajsa Ollongren van D66 haalt net zo goed de kastanjes voor hem uit het vuur. En mevrouw Van Engelshoven doet hetzelfde op onderwijs en mevrouw Cora van Nieuwenhuizen met de Schiphollobby. Allemaal doodgewoon business as usual. Dat is nou eenmaal het Shell-model, zo is Rutte afgericht en opgeleid, de rest van het rariteitenkabinet – a glass menagerie van jewelste – voegt zich mak en schijnbaar moeiteloos naar die Shell-“cultuur.” Dus niks om je over te verwonderen. Toch?’

– ‘ Ja hoor, dus geen sprake van seksisme of sadisme, zo doet een multinational als Shell gewoon zaken. De waarheid verpakt als illusie (de voorraad fossiele brandstof is eindig, maar onze reclamemakers vertellen het gewoon anders) schijnt makkelijker te slijten dan een illusie vermomd als waarheid. Meneer Van Beurden heeft het volgens de columniste helemaal begrepen: “Topman Ben van Beurden wil de uitstoot per eenheid geproduceerde energie in dertig jaar tijd halveren. Maar dan wel bij een toename van de productie van olie en gas.” Zo lust ik er nog wel een paar.
Hier schiet je als milieubewuste burger natuurlijk niks mee op, want Van Beurden presenteert je gewoon een sigaar uit eigen doos. Het enige effect dat hiermee bereik wordt, is universeel wantrouwen jegens iedere boodschap die bedrijven als Shell munten, in elkaar draaien. Info-torial is er nog een milde benaming voor.’

‘ Dus moet je op een partij als Groen Links stemmen, dat is logisch. Die gebruiken nooit info-torials, maar zeggen altijd de waarheid.’

– ‘ Ja, zeker, dat vind een goede grap om mee te besluiten.’

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

 

 

‘ Zouden Amsterdammers niet een voorbeeld moeten en kunnen nemen aan de Berlijners en bijvoorbeeld pandjesbaas Bernhard van Oranje eens luidkeels voor een huurhaai uitmaken? Zou dat wat helpen denk je?’

– ‘ Zo’n figuur aan de schandpaal spijkeren, werkt ongetwijfeld als aansprekend voorbeeld. Om te voorkomen dat er via lobbyisten en oranjekierewieten een pr-tegenactie wordt ondernomen, waarin meneer Bernhard als underdog wordt geframed, zou je hem – en zijn medepiranha’s – zelfs ruim tevoren kunnen laten weten dat dit er aan zit te komen, zodat de huizenhoereerders tijdig kunnen inbinden en normaliseren.
Dat er in Amsterdam een soortgelijke stemming en stroming vanuit de burgerij ontstaat als in Berlijn, lijkt mij zeer wenselijk, want de politiek doet echt niets tegen de verloedering. Huizen zijn om in te wonen, niet om uit te melken en niet om mee te speculeren.
Als ze in Amsterdam nog langer wachten, zijn alle autochtone Amsterdammers weggetrokken omdat wonen in hun stad voor hen onbetaalbaar is geworden en valt er niks meer terug te willen hebben en halen. ’

‘ Dat zou de vastgoedspeculanten/huisjesmelkers goed uitkomen. Kijk, dit zou nou een mooi actiepunt voor een politieke partij kunnen zijn. Het onderwerp goed wonen-als-eerste-levensbehoefte en burgerrecht, thematiseren. In plaats van geneuzel over MH17 en Wichtigmacherei over mevrouw Ursula von der Leyen (die wegens nepotisme weg moest uit de Duitse politiek en hier in de pers wordt gepresenteerd als een vechter in de EU-biotoop), praktisch nijpende misstanden in eigen land aanpakken. Dat is in ieder geval beter dan oliedomme filmpjes maken over een EU-bobo.’

– ‘ Ik vind de verhuurdersheffing voor de woningcorporaties, die VVD’er Stef Blok ooit instelde al waanzinnig genoeg. Nu zit er opnieuw stilletjes een huurverhoging aan te komen. Die wordt stiekem voorbereid zonder dat ik ook maar één politieke kongsi er iets over heb horen zeggen. Een schande is het. En dan de misgebakken managers van sociale woningbouworganisaties die op hun manier vastgoedmeneertje en – mevrouwtje spelen. Allemaal vanwege de Verlichting, de Democratie, de Wereldvrede en de Mensenrechten zeker?’

‘ Daarnaast is er al geruisloos energiekostenverhoging geëffectueerd. Mijn zus kreeg een enquête over die aanstaande huurverhoging via de Woonbond in haar mail, vandaar dat ik er iets van heb gehoord. Ben je geen lid van de Woonbond dat ontgaan dit soort stiekeme maatregelen je. Gewoonlijk gaan dit soort belastingheffingen geruisloos, stiekem en stilletjes in zijn werk.
Het onderscheid in links en rechts – dat maakt journaliste Abels ook: “Een maand geleden kwam het linkse stadsbestuur van Berlijn met een eerste maatregel: de huren worden de komende vijf jaar bevroren” – is al lang achterhaald. Je kunt de huidige meute beroepspolitici hooguit onderscheiden in neoliberaal en iets gematigder neoliberaal, maar neoliberaal zijn ze allemaal. Huizen en woningen zijn een handig instrument voor politici om mee te spelen in het kader van verkiezingen. Tenslotte moeten we allemaal (ergens) wonen en liefst comfortabel naar de maatstaven van onze welvaart en rijkdom.’

– ‘ Heb jij die bespreking gelezen van Van Istendael’s nieuwste boek De grote verkilling? Ik zet de link hier bij. De recensent Paul van der Steen eindigt zijn bespreking met verwijzing naar de PvdA’er Asscher en de VVD’er Rutte. Hier staat het:

> > Het neoliberalisme komt ter discussie te staan. Bestaanszekerheid bieden is de grondgedachte van het onlangs verschenen boek van Lodewijk Asscher, ‘Opstaan in het Lloyd Hotel’. Al zullen veel potentiële PvdA-kiezers voorlopig nog even de kat uit de boom kijken, omdat ze voor hun gevoel te vaak teleurgesteld zijn door het verschil tussen woord en daad. Maar zelfs Mark Rutte lijkt zijn vertrouwen in de markt een beetje kwijt, getuige zijn dreigement onlangs op het VVD- Festival: als de werkgevers de lonen niet verhogen, kunnen ze het in het vooruitzicht gestelde, gunstigere fiscale klimaat vergeten. < <

Bla, bla, bla. Ik hoop dat het ironisch is bedoeld, want Asscher is natuurlijk helemaal geen sociaaldemocraat en Rutte is evenmin een authentieke liberaal. Deze twee meneren hebben niets voor niets tijdens Rutte-II samen Nederland verder gedereguleerd en geprivatiseerd. En nu wil Asscher zetels terug winnen, want het PvdA-verdienmodel droogt op.’

‘ Alleen dwazen zouden nog in de holle frasen van politici trappen. Eerst zien en dan heel misschien een heel klein beetje geloven is mijn devies. Daarna ga ik misschien over stemmen nadenken.
Ik zet de link naar de bespreking van een recente brochure van de Duitser Andreas Rödder hier bij. We hebben Konservativ 21.0 besteld via E-Bay, want het is bizar genoeg niet in de boekhandel hier te krijgen. Van Istendael’s boek is bij Atlas verschenen, dus dat moeten we gewoon kunnen kopen in de boekhandel.’

– ‘ In het interview met Andreas Rödder herken ik veel van Roger Scruton, de co-promotor van Forum-voorman Thierry Baudet. Het zal mij benieuwen of de jongens en meisjes van Forum met een beetje samenhangend politiek verhaal kunnen komen, dat deels op deze constructief conservatieve leest is geschoeid.’

‘ Uiteindelijk komt effectief politiek bedrijven neer op verwerkelijken van praktische maatregelen ten behoeve van de bevolking, zoals nu in Berlijn blijkbaar vanwege de bevolking met betrekking tot wonen worden afgedwongen. In Nederland gebeurt dat vooralsnog niet.’

– ‘ Toch kan het wel degelijk, want dat hebben die scholieren die spijbelden om het Klimaatakkoord er bij de Eerste kamer door te stampen (de meesten wisten nauwelijks waarvoor of waartegen ze demonstreerden), laten zien. Wie ze heeft opgehitst en zo georganiseerd heeft gemobiliseerd weet ik nog steeds niet, maar ze deden me denken aan de Rode Gardisten van Mao, en dat is geen geruststellende gedachte.’

‘ Gelukkig is er af en toe ook een lichtpuntje, zoals de bomenkap bij Amelisweerd die niet doorgaat. Gelukkig. Dat zou een blamage zijn geweest. De aannemers en andere vastgoedmafiosi gaan nu natuurlijk op jacht naar andere buit.’

 

 

Prof. Dr. Andreas Rödder: Wer hat Angst vor Deutschland?

Stiftung Bundespräsident-Theodor-Heuss-Haus Published on Jul 16, 2019

Deutschland befindet sich in einem Dilemma. Allenthalben wird erwartet, dass es auf europäischer Ebene politische Führung übernimmt. Doch wenn es dies tut, ist der Vorwurf der deutschen Dominanz vorprogrammiert. Wie lassen sich deutsche Stärke und europäisches Gemeinwohl vereinbaren? Wie kann Deutschland dazu beitragen, dass das Projekt Europa trotz aller gegenwärtigen Krisen nicht scheitert?

Der renommierte Historiker Andreas Rödder erzählt die Geschichte, die hinter diesen Fragen steht: die Geschichte der „deutschen Stärke“ in Europa, die alle Katastrophen des

  1. Jahrhunderts überlebt hat, und die Geschichte der vielen zwiespältigen Gefühle der Nachbarn gegenüber Deutschland.

In einem Kurzvortrag referiert Andreas Rödder die Kernthesen seines Buches und stellt diese anschließend im Gespräch mit Kristian Buchna zur Diskussion.

 

Geert van Istendael bejubelt de sociale zekerheid

politiek Brussel – 18/5/2019 Michaël Bellon© BRUZZ

 

 

 

 

Read Full Post »

 

 

‘Hoe zou jij vertrouwen definiëren?’ vraagt Peerke met zijn neus in de krant.

‘ Als een schaars goed dat steeds schaarser wordt,’ antwoordt Nanne prompt.

‘ Dat vind ik een treffende omschrijving. Zeker voor de tijd waarin we leven.’ Hij legt de krant neer.

‘ Dat laatste weet ik eigenlijk niet zo zeker, want vertrouwen wordt door de tijden heen keer op keer beschaamd. Dat is eigen aan vertrouwen; vertrouwen ontstaat, wordt gegeven, geschonken, en vervolgens beschaamd. Ik bedoelde meer dat ieder mens als zuigeling begint met grenzeloos vertrouwen en al doende ervaart dat vertrouwen schaarser wordt, en dit is van alle tijden. Denk ik. De vraag is hoe robuust een individu wordt toegerust om op een gezonde manier met dit gegeven om te gaan.’

Peerke knikt: ‘ Inderdaad, een ingrediënt van la condition humaine. Jij plaatst het in juist perspectief. Curieus. Julius Caesar deserteert náár Rome toe als hij met zijn legioenen de Rubicon overtrekt. Heeft Pompeius Caesar verraden toen hij besloot hun plan niet uit te voeren en de Romeinse oligarchie van senatoren te redden van Caesar? Verraadt Pompeius Caesar, of verraadt Caesar de republiek? Omdat hij door Pomp. wordt verraden?’

‘ Ah, je zit in de prollenkrant met het stuk over Henk Otten van Forum. Je moet zo dadelijk op de site van de prollenkrant kijken. Dan zie je de foto van Henk Otten pal naast de tekening van Ruben Oppenheimer van Tjibbe Joustra. Dat gaat ook over vertrouwen. Ik heb er een screenprint van gemaakt, maar die zet ik niet op de site want dan krijgen we die bloedhonden van de copyright-politie aan onze broek. We zullen het in besloten kring laten zien. Jammer toch, dat copyright gedoe. Ik vind het vaak een belemmering van vrije kennis- en informatie-uitwisseling.’

Peerke: ‘ Ja, mooi toeval hè? Je kunt in Oppenheimers tekening de kop van Joustra zonder moeite vervangen door die van Otten en dan heb je “vertrouwen dat niet van de grond komt” als gemeenschappelijke noemer. Spionnen en politici handelen, bankieren, in vertrouwen – en dus tevens in verraad. ‘

Nanne: ‘ Oppenheimers tekening zou je “Low Trust” kunnen noemen, Low Trust Society. Ook in verband met de MH17 soap en de defecte Boeings 737 Max die van Donald Trump toch een tijd gewoon mochten doorvliegen vanwege de commercie en de vriendjespolitiek.
VVD’er Joustra is trouwens best goed – onpartijdig en effectief. Kijk bijvoorbeeld naar zijn onderzoek naar defensie met die oefengranaten onder VVD-minister Jannetje Hennis. Hennis zit nu ergens in de bush bush – in de bar van het Hilton natuurlijk, en ze mag vermoedelijk twee keer per week met de regeringsjet op en neer naar huis, maar toch. Voor een plucheklever is dit afzien hoor.’

‘ Of Tjibbes Schwalbe? ‘

‘ Geen boreale uil van Minerva?’

Machen wir’s den Schwalben nach … Aber eine Schwalbe macht noch keinen Frühling.’

‘ Jij kunt best mooi zingen, maar Duits is ook een mooie taal. Toch pikant dat meneer Otten in Business Class nog pontificaal beweert dat VERTROUWEN het sleutelwoord is bij Forum en niet lang daarna zo’n kunstje flikt met dit interview. Eerder klunzig, impulsief en vreselijk onhandig dan boosaardig vermoed ik, maar desniettemin vind ik het verwoestend. De man lijkt zowel met zijn ethische kompas in de bonen, alsook in de war met zijn politieke Fingerspitzengefühl. Raar hoor. Baudet en hij kennen elkaar al zo’n tien jaar vertelt hij aan Harrie M. en ze hebben met z’n allen keihard aan de Forum-partij gewerkt – en nu, omdat hij zich niet gewaardeerd en gezien voelde, haalt ‘ie deze toer uit? Merkwaardig.’

‘ Vergelijk Otten maar eens met Derk Jan Eppink en Theo Hiddema.’

‘ En dan de timing van Otten!’ roept Peerke, ‘ zo vlak voor Pasen komt ‘ie met zijn interview, het verraad van Judas in de tuin van Getsemané, zie Mattheüs en Lucas. Als je deze ingrediënten in een roman zou verwerken, zouden de critici je van gekunstelde clichés betichten, maar het gebeurt gewoon in het werkelijke leven. Als dit tenminste het werkelijke leven is, natuurlijk.’

‘Misschien komen we daar ná deze Pasen achter?’

‘Wie weet.’

‘ Vertrouwen, komt te voet en gaat te paard, maar de paarden die de haver verdienen …’

 

 

 

 

 

Read Full Post »

 

Brexit_80prct

 

Robert Tombs: ’The English Revolt’: een analyse van Brexit vanuit niet-conventionele frames / in The New Statesman van 24 juli 2016

Waarom hebben de Britten voor Brexit gestemd in het referendum van 23 juni 2016? Omdat ze die kans kregen met een referendum. Zouden de Fransen, Grieken, Italianen en sommige andere EU-landen zo’n referendum voorgelegd krijgen, dan zouden ze vermoedelijk hetzelfde kiezen als de Britten: vertrek uit de EU. Natuurlijk zullen die landen van hun politici nooit een dergelijk referendum krijgen voorgelegd. Dat ligt voor de hand, omdat landen die de euro hebben ingevoerd geen duidelijke uitweg uit de EU hebben.

De ‘anti-establishment opstand’ in Groot-Brittannië die zich vertaalde in een stem voor Brexit, begon pas echt toen delen van dat establishment georganiseerde druk begonnen uit te oefenen ten gunste van een BLIJF-/REMAIN-stem. Niet alleen blijken deze personen geen idee te hebben van wat er bij de gewone man leeft, hun voornaamste argument om bij de EU te blijven was er een van puur eigenbelang: de EU is onze melkkoe en daarom moeten jullie haar blijven voeren en vetmesten. Of het nu kunstenaars waren, acteurs, filmmakers, universiteitsbestuurders of exponenten van andere prestigieuze instituten: het zijn kleine krabbelaars en wat ze lieten zien was een naargeestig verraad van kleine klerken / ‘ whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies ….. This was a a lamentable trahison des clercs.’

 

Hieronder enkele passages uit het Engelse origineel.

‘In fact, negative opinions about the EU, and especially about its economic policy, are now more widespread in other countries than they are in England. Polls by the Pew Research Centre last month showed that disapproval of the EU was as high in Germany and the Netherlands as in Britain, and higher in France, Greece and Spain.

Why this decision? Why in Britain? The simplest and perhaps the best answer is that we have had a referendum. If France, Greece, Italy and some other countries had been given the same choice, they might well have made the same decision. But of course they have not been and will not be given such a choice, barring severe political crisis. This is most obviously because countries that have adopted the euro – even those such as Greece, for which the IMF has predicted high unemployment at least until the 2040s – have no clear way out.

As for the anti-establishment “revolt”, this emerged when parts of the establishment began to put organised pressure on the electorate to vote Remain.

Would-be opinion-formers have hardly covered themselves in glory in recent weeks. They have been out of touch and out of sympathy with opinion in the country, unwilling or unable to engage in reasoned debate, and resorting to collective proclamations of institutional authority which proved embarrassingly ineffective.

Worst of all, their main argument – whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies – was one of unabashed self interest: the EU is our milch-cow, and hence you must feed it. This was a lamentable trahison des clercs.

The reaction to the referendum result by some Remain partisans has been a monumental fit of pique that includes talking up economic crisis (which, as Keynes showed, is often self-fulfilling) and smearing 17 million Leave voters as xenophobes. This is both irresponsible and futile, and paves the way to political marginalisation.

Many Europeans fear that a breakdown of the EU could slide into a return to the horrors of the mid-20th century. Most people in Britain do not. The fundamental feature of the referendum campaign was that the majority was not frightened out of voting for Leave, either by political or by economic warnings. This is testimony to a significant change since the last referendum in 1975: most people no longer see Britain as a declining country dependent on the EU.

A Eurobarometer poll in 2013 showed that Britain was the only EU member state in which most citizens felt that they could face the future better outside the Union. Last month’s referendum reflected this view, which was not reversed by reiterated predictions of doom. ‘

 

 

John Bull_Chris Riddell

 

EJ Bron Brexit

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

door Tatiana Scheltema en Bart de Koning in Vrij Nederland   28-01-2014

ingekorte versie gepost door Stiene Deboer,
zie de site van Vrij Nederland voor integrale tekst

Er zijn talloze voorbeelden te noemen van prikkels die niet het beoogde en vaak zelfs het tegenovergestelde effect sorteren. Het verschijnsel is allerminst nieuw. De Amerikaan Steven Kerr beschreef het al in 1975 in zijn klassiek geworden essay: ‘On the folly of rewarding A, while hoping for B’ (‘Over de dwaasheid om A te belonen, terwijl je hoopt op B’). Kerr doceerde en schreef niet alleen als academicus over management, maar werkte ook voor bedrijven als General Electric en Goldman Sachs. Bijna veertig jaar geleden signaleerde hij al alle problemen waar we in 2014 in Nederland mee worstelen: publicatiedruk bij hoogleraren die ten koste gaat van de kwaliteit van het onderwijs, declaratiesystemen die een open uitnodiging zijn om zorgkosten op te jagen, enzovoorts.

Kerr wees er in zijn even scherpe als geestige analyse al op dat er niets nieuws in staat – op zich al een bijzondere opmerking voor een wetenschapper. Beloningsmechanismen om bepaald gedrag te bewerkstelligen schieten vaak hun doel voorbij, omdat dat doel (de gedragsverandering) vaak hemelsbreed verschilt van het belang van het individu van wie de gedragsverandering wordt verwacht. Kerr liet zien dat dit mechanisme van foute prikkels in alle geledingen van de maatschappij voorkomt.

marktwerking honours

Beperkt mensbeeld
Economen muntten de term ‘perverse prikkels’ voor dit verschijnsel – een term die bij buitenstaanders nog wel eens op de lachspieren wil werken, maar ook associaties oproept met onze meest basale instincten en emoties zoals hebzucht, jaloezie, angst – bij uitstek aanjagers van het menselijk handelen. Onze begeerte wint het nu eenmaal vaak van onze ratio.
Het probleem is dat beleidsmakers en economen in de praktijk net doen alsof de mens een homo economicus is, die rationeel alle feiten en argumenten tegen elkaar afweegt. De ratio heeft het Westen de afgelopen eeuwen natuurlijk enorme vooruitgang opgeleverd, maar dreigt nu met ons aan de haal te gaan. In zijn magistrale boek The Master and His Emissary toont de Britse psychiater Iain McGilchrist hoe sterk de greep van de ratio is geworden op onze beschaving – en dan vooral op de politiek. De ratio is niet langer een hulpmiddel om ons vooruit te helpen, maar een doel op zich geworden. In zijn al net zo breed opgezette The Economics of Good and Evil laat de Tsjechische econoom Tomas Sedlacek zien dat het denken over economie duizenden jaren lang vooral ging over de moraal en hoe beperkt ons moderne neoliberale mensbeeld eigenlijk is.

Alleen wat gemeten kan worden doet er nog toe bij beleidsvorming. Het is een ogenschijnlijk waardenvrije, technocratische en rationele aanpak – die uiteindelijk paradoxaal genoeg irrationeel is. Want al die volstrekt rationele, waardenvrije en technocratische meetinstrumenten leveren niet de universiteiten, scholen en bedrijven die wij willen. Wel een enorme bureaucratie waar iedereen over klaagt, maar die alleen maar groter wordt.

Professioneel oordeel
Makkelijke oplossingen zijn er niet. Menselijke zwakheden zoals hebzucht en kortzichtigheid zijn nu eenmaal diepgeworteld. Beleidsmakers zouden daar meer rekening mee moeten houden en af moeten kicken van hun behoefte om mensen tot in de kleinste details te willen meten en sturen. Helemaal overboord moet controle natuurlijk niet: een zekere mate van controle en sturing zal altijd nodig zijn. Ze moeten alleen meer vertrouwen geven aan burgers en vakmensen en op hun professionele oordeel durven vertrouwen.

Beleid moet dus minder gericht zijn op belonen en straffen. En als het gebeurt, zou nieuw beleid expliciet getoetst moeten worden op de vraag of er ook verkeerde prikkels in zitten. Dat kan, zoals Kerr al voorstelde, door een paar vrij eenvoudige vragen te stellen: waar zit het ‘gratis’ geld in de nieuwe maatregel, de voorziening, de organisatie? Wie profiteren van dit nieuwe beleid en is dat de bedoeling? Welke beloningsmechanismen zijn er voor welke actoren ingebouwd en wordt daarmee het individu of juist de gemeenschap beloond?
Het punt is natuurlijk dat veel mensen zich van nature liever inzetten voor hun ‘welbegrepen eigenbelang’ dan voor de gemeenschap.
Vorige herfst deed een commissie onder leiding van Femke Halsema een dappere poging om foute beloningsmechanismen in het (semi-)openbaar bestuur op te sporen en te duiden. (Zoals: fuseren en groeien leveren meer status en inkomen op voor bestuurders.) De commissie signaleerde dat er op zo’n beetje alle aspecten in de organisaties iets valt aan te merken. De conclusie: gedragscodes zijn er genoeg, maar met gedragscodes alléén red je het niet: mensen moeten elkaar ook aanspreken op onoorbaar gedrag. Het eindrapport kreeg de titel Een lastig gesprek mee, en werd ook zo, als een last, met een zwierig gebaar door de in ontvangst nemende minister Kamp in een la gegooid.

Halsema Kamp 'Lastig gesprek'

De tijd van de grote ideologische vergezichten is voorbij. We zijn in zekere zin allemaal consument, ook van overheidsbeleid. In ruil voor onze belastingen en premies verwachten we goed meetbare, efficiënte diensten en producten van onze overheid: onderwijs, zorg, politie en pensioenen, het liefst gerangschikt in handige lijstjes. Zo lang burgers daar om vragen, zullen democratisch gekozen politici die getallen blijven leveren. En zullen de burgers die toevallig wetenschapper, student, politieagent, arts, verpleegkundige, onderwijzer of rechter zijn blijven klagen over bureaucratie en verkeerde prikkels.

Vrij Nederland 28-01-2014

Jerry Mager  reageert op:  2014, vrijdag 31 januari

Ik mis twee grote perverse prikkels die samenhangen en elkaar versterken:  1) de wachtgeldregeling en parkeerfuncties voor politici , 2) de publiek-private samenwerking.
Ad 1) Politici/volksvertegenwoordigers krijgen naast een bovenmodaal salaris allerlei garanties ter bevordering van hun politieke onafhankelijkheid en integriteit – ze hoeven geen smeergelden en/of steekpenningen aan te nemen, noch lucratieve nevenfuncties te vervullen. Een regeling die zo zinnig is, dat niemand haar tot voor kort als perverse prikkel zou classificeren. Tot voor kort en indien we ervan uitgaan dat alle politici deugen, de juiste morele instelling hebben en niet de politiek ingaan om er materieel beter van te worden.
Belangrijkste ongewenst resultaat: calculerende plucheklevers.

Ad 2) De zo geprezen publiek-private samenwerking hangt hier mee samen. Beoogd doel: politiek en bedrijfsleven synergetische samenwerkingsverbanden te laten ontplooien, waarvan iedereen beter zou worden, vooral wij, de burgers. Ongewenst resultaat: belangenverstrengeling door, van en bij personen die een publiek ambt bekleden, een publieke functie uitoefenen, en een toenemende invloed van lobbyisten die (commerciële) deelbelangen behartigen. Meestal gewoon en plat onder corruptie samen te vatten. Het verschil tussen mijn en dijn vervaagt. De vanzelfsprekende mentaliteit bij menige ambtsdragers lijkt tekunnen worden gekarakteriseerd door het motto: wie appelen vaart, appelen eet.

bonus woningbouwcorp

Volg de discussie die nu wordt  gevoerd rond het zogenaamde Energieakkoord. Waar gaan die 18 miljard naar toe? In wiens zakken komt dat publieke geld vooral terecht en wat krijgt de samenleving daar voor terug? Waarom moet Nederland nu windmolens kopen in plaats van emissierechten? Wat, en vooral: wie, steekt daar achter?

Tenslotte de bewering: “In ruil voor onze belastingen en premies verwachten we goed meetbare, efficiënte diensten en producten van onze overheid: onderwijs, zorg, politie en pensioenen, het liefst gerangschikt in handige lijstjes. Zo lang burgers daar om vragen, zullen democratisch gekozen politici die getallen blijven leveren.” Is dat zo? Wat wij burgers van de overheid (zouden dienen te) vragen is dat de door haar geleverde diensten en producten goed, op de juiste wijze en vanuit de juiste instelling, worden gemeten en wel in relatie tot de juiste doeleinden.
Wat bijvoorbeeld altijd wordt “vergeten” zijn de onmeetbare/onbedoelde effecten (externalities). Zo worden nu in het kader van bezuinigingen –niemand weet precies waarvoor er bezuinigd moet worden – openbare bibliotheken ontmanteld zonder dat ook maar een beleidspersoon zich bekreunt om de negatieve maatschappelijke effecten. Openbare biebs fungeren ook en in sterke mate als sociale ontmoetings- en opvoedingsplekken (net als de postkantoren dat ooit deden). Ik mis de zondag openstelling van onze Openbare biebs smartelijk. In Openbare biebs kun je bijna letterlijk burgerschap tanken. Nu zie je een toename aan GGZ-kosten, maar eventuele verbanden met afbraak van publieke voorzieningen worden nooit onderzocht, laat staan gelegd. Vandaag de dag tel je als deelnemer aan het grote-mensen-discours-dat-er-toe-doet niet mee, wanneer je niet meeneuzelt over efficiëncy, duurzaamheid, bezuiniging en dus monomaan en eendimensionaal meten. Het doet denken aan die man die op en avond merkt dat hij zijn huis niet in kan omdat hij zijn sleutels kwijt is. Hij gaat ze zoeken onder de meest nabije straatlantaarn. Niet omdat hij zijn sleutels waarschijnlijk op die plek is verloren, maar omdat het daar licht is.

Links naar artikelen

Martin Sommer: ‘Wie bewaakt de bewakers van het energieakkoord?’  Volkskrant 26/01/2014,
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6235/Martin-Sommer/article/detail/3584001/2014/01/26/Martin-Sommer-Wie-bewaakt-de-bewakers-van-het-energieakkoord.dhtml

Martin Sommer: ‘Verzorgingstehuizen moeten dicht, maar wij investeren 18 miljard in wind’ Volkskrant   19/01/2014, 13:01
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6235/Martin-Sommer/article/detail/3580085/2014/01/19/Verzorgingstehuizen-moeten-dicht-maar-wij-investeren-18-miljard-in-wind.dhtml

Henk Müller:  ‘Zet in crisistijd niet in op windmolens maar op emissiehandel’ Volkskrant  30/01/2014, 12:30
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3586645/2014/01/30/Zet-in-crisistijd-niet-in-op-windmolens-maar-op-emissiehandel.dhtml

Read Full Post »

gepost door Stiene Deboer
op 11.12.2013

 De mensenrechtenbeweging moet haar minachting voor democratie en burgers laten varen, betoogt Bastiaan Rijpkema (rechtsfilosoof en als promovendus verbonden aan de Universiteit Leiden) in de Volkskrant van 11 december 2013.

Wat hebben marteling, een satellietschotel op je balkon en nachtvluchten gemeen? Of vakantiedagen, de toegang tot musea en voldoende groen in de wijk? Ze vallen allemaal onder ‘mensenrechten’. De eerste categorie wordt al juridisch afgedwongen – vooral door het Straatsburgse mensenrechtenhof. De tweede categorie wil de mensenrechtenbeweging daar graag aan toevoegen – ze staan al als mensenrecht op papier, maar moeten nog afdwingbaar worden gemaakt. Beide categorieën maken deel uit van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.
Die Universele Verklaring stond 65 jaar geleden aan de basis van de mensenrechtenbeweging. Die beweging is totaal ontspoord. Ver weg van de klassieke kernrechten is men gekomen tot zaken die met mensenrechten geen enkel raakvlak meer hebben. Van het zeer wezenlijke martelverbod, via satellietschotels en nachtvluchten naar toekomstige rechten op het genieten van kunst en natuur.   ….
De intellectuele verdwazing die deze ontsporing begeleidt is op veel terreinen waar te nemen. Brighton-hoogleraar Dembour pleit in de Globaliseringslezing voor het afschaffen van de Universele Verklaring (Ten eerste, 9 december). Maar niet omdat de mensenrechten zijn ontspoord. Het kan haar juist niet ver genoeg gaan. Het liefst ziet Dembour dat rechters via mensenrechten de sociaal-democratie afdwingen.   ……

soorten van liberalisme klein + tekstWie denkt dat haar voorstel slechts academisch gemijmer betreft, doet er goed aan eens te kijken naar de praktijk van het mensenrechtenhof, dat toeziet op de naleving van het EVRM. De interpretatieve creativiteit van dit Hof is verbazend. De nachtvluchten op het Britse Heathrow maken volgens het Hof inbreuk op de mensenrechten van omwonenden. Als huiseigenaar mag je een huurder niet verbieden een satellietschotel aan de gevel te hangen: wederom worden mensenrechten geschonden. Ook besloot het Hof dat het Verenigd Koninkrijk gevangenen niet hun stemrecht mag ontnemen. En onlangs bepaalde het Hof dat een levenslange gevangenisstraf in strijd is met de mensenrechten. ……
Al deze voorbeelden passen bij de breed gedragen afkeer van democratie in de mensenrechten­beweging – onder academici, rechters en activisten. Zij koesteren het idee dat de juiste antwoorden op al deze kwesties eigenlijk al klaar liggen. Ze hoeven alleen nog afgedwongen te worden. En of dat nu via de rechter gaat of via de wetgever, dat is de ideologen om het even.
……..
Wil de mensenrechtenbeweging overleven dan is een drastische koerswijziging nodig. Voor alles dient zij haar minachting voor democratie te laten varen. Over veel zaken verschillen burgers op redelijke gronden van mening. Accepteer dit. Probeer niet langer in randzaken het democratische proces te ondermijnen – laat die aan de politiek. De rechter is niet het juiste forum om sociaaldemocratische hervormingen door te drukken.   ……

 reactie van Jerry Mager in de Volkskrant 11/12/2013

Bastiaan Rijpkema zou er goed aan doen het onderscheid tussen positieve en negatieve vrijheid nog eens te bestuderen – bijvoorbeeld vertrekkend vanuit Isaiah Berlins schema. Indien hij meteen de verschillende soorten ‘ liberalisme’ – hij mag zich tot 3 beperken, bijv. die welke door Dworkin zijn verwoord – analyseert, dan is hij al een stuk verder. Nu haalt hij alles door elkaar in een wonderlijk ratjetoe, waartoe menig jurist in toenemende mate geneigd lijkt – dat ligt aan ons onderwijs

Vandaar waarschijnlijk dat er steeds meer nadenkende en mijmerende personen geneigd zijn de rechter en niet politici – i.e. Rijpkema’s wetgever – over mensenrechten te laten oordelen. Als vingeroefening: nachtvluchten houden je uit de slaap en slaapdeprivatie is net als waterboarden een martelmethode. Iemand die geen schotelantenne mag ophangen, wordt in haar vrijheid tot vrije informatiegaring belemmerd . De democratische verzorgingsstaat wordt inderdaad afgebroken, door politici, die daarmee meteen en in een moeite door menig mensenrecht aan hun laars lappen.
Rechters worden [nog] niet gekozen, politici en jury’s wel, daarbij spelen marketing en reclame een grote rol. Niemand zal graag toegeven dat zij in niet staat is tot een goedgeïnformeerde keuze en zo hebben populisten – dat zijn vlgs. Dworkin minimal liberals – vrij spel. Daarom breek ik een lans voor Dworkins variant: egalitarian liberalism en die noemt Dworkin, hou je vast: social democracy .
LIBERALISM, Sarah Palin - 80 prct

Isaiah Berlin: Twee opvattingen van vrijheidhttp://www.liberales.be/boeken/berlinvrijheid

Ronald Dworkin: What Liberalism Isn’t  / http://www.nybooks.com/articles/archives/1983/jan/20/what-liberalism-isnt/

Ronald Dworkin: Why Liberals Should Believe in Equality / http://www.nybooks.com/articles/archives/1983/feb/03/why-liberals-should-believe-in-equality/

Marie-Bénédicte Dembour         http://tegenlicht.vpro.nl/nieuws/2013/november/41eglobaliseringslezing.html

Read Full Post »

gepost door Stiene Deboer
op 10 december 2013

PvdA vertrouwt liever machthebbers dan gewone mensen

Door Patrick van Schie ( historicus en directeur van de Teldersstichting)  – in TROUW 09/12/2013, 14:42

Compromissen kunnen verdedigbaar zijn als je er voldoende voor terug krijgt. Maar een compromis tussen bijvoorbeeld VVD en PvdA is natuurlijk niet ineens volkomen liberaal dan wel juist sociaal-democratisch; als dat zo was zou een van beide partijen hebben zitten slapen.
Onlangs kwam een rapport uit van de commissie-Melkert. Die commissie had voor de PvdA een ‘nieuwe visie’ voor de economie in een geglobaliseerde wereld ontworpen. Journalisten vroegen Melkert onmiddellijk waarom als de PvdA zijn visie deelde, die dan niet in het kabinetsbeleid was terug te vinden. Dat is een flauwe vraag.
( ….)
Door dit rapport te onderschrijven kan de PvdA zich met een eigen visie profileren. Het is echter geen visie op de toekomst. Voor inspiratie werd geput uit een falend verleden.

JesusKicksOutTheBankers-klein

Reactie van Jerry Mager 10/12/2013

Patrick van Schie steekt aan het slot van zijn stuk Melkert een pluim op de hoed: ‘ Voor inspiratie werd geput uit een falend verleden.’ Natuurlijk, want je wilt het beter doen. Wat mij betreft oriënteert Melkert zich nog te weinig op de faalpunten uit dat verleden. Neem bijvoorbeeld 2008 alleen maar als hoofdpunt om je op te focussen: dan zouden alle banken genationaliseerd moeten worden en de kwaadwillende bankiers, falende toezichthouders, medeplichtige rating agencies en andere medeplichtigen naar heropvoedingskampen gestuurd.

Van Schie vindt het een flauwe vraag van de journalisten: “waarom als de PvdA zijn visie deelde, die dan niet in het kabinetsbeleid was terug te vinden.” Die vraag is zeer terzake, want de PvdA-bewindslui in de regering voeren VVD-beleid uit en zitten volgens Patrick van Schie dus te slapen. De VVD wordt daardoor slapende rijk. Slapende rijk worden mag dan misschien de fatsoenlijkste manier van rijk worden zijn, wij kopen daar weinig tot niets voor. Politici moeten wakker blijven!

Read Full Post »

Older Posts »