Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Jerry Mager’

 

Brexit_80prct

 

Robert Tombs: ’The English Revolt’: een analyse van Brexit vanuit niet-conventionele frames / in The New Statesman van 24 juli 2016

Waarom hebben de Britten voor Brexit gestemd in het referendum van 23 juni 2016? Omdat ze die kans kregen met een referendum. Zouden de Fransen, Grieken, Italianen en sommige andere EU-landen zo’n referendum voorgelegd krijgen, dan zouden ze vermoedelijk hetzelfde kiezen als de Britten: vertrek uit de EU. Natuurlijk zullen die landen van hun politici nooit een dergelijk referendum krijgen voorgelegd. Dat ligt voor de hand, omdat landen die de euro hebben ingevoerd geen duidelijke uitweg uit de EU hebben.

De ‘anti-establishment opstand’ in Groot-Brittannië die zich vertaalde in een stem voor Brexit, begon pas echt toen delen van dat establishment georganiseerde druk begonnen uit te oefenen ten gunste van een BLIJF-/REMAIN-stem. Niet alleen blijken deze personen geen idee te hebben van wat er bij de gewone man leeft, hun voornaamste argument om bij de EU te blijven was er een van puur eigenbelang: de EU is onze melkkoe en daarom moeten jullie haar blijven voeren en vetmesten. Of het nu kunstenaars waren, acteurs, filmmakers, universiteitsbestuurders of exponenten van andere prestigieuze instituten: het zijn kleine krabbelaars en wat ze lieten zien was een naargeestig verraad van kleine klerken / ‘ whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies ….. This was a a lamentable trahison des clercs.’

 

Hieronder enkele passages uit het Engelse origineel.

‘In fact, negative opinions about the EU, and especially about its economic policy, are now more widespread in other countries than they are in England. Polls by the Pew Research Centre last month showed that disapproval of the EU was as high in Germany and the Netherlands as in Britain, and higher in France, Greece and Spain.

Why this decision? Why in Britain? The simplest and perhaps the best answer is that we have had a referendum. If France, Greece, Italy and some other countries had been given the same choice, they might well have made the same decision. But of course they have not been and will not be given such a choice, barring severe political crisis. This is most obviously because countries that have adopted the euro – even those such as Greece, for which the IMF has predicted high unemployment at least until the 2040s – have no clear way out.

As for the anti-establishment “revolt”, this emerged when parts of the establishment began to put organised pressure on the electorate to vote Remain.

Would-be opinion-formers have hardly covered themselves in glory in recent weeks. They have been out of touch and out of sympathy with opinion in the country, unwilling or unable to engage in reasoned debate, and resorting to collective proclamations of institutional authority which proved embarrassingly ineffective.

Worst of all, their main argument – whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies – was one of unabashed self interest: the EU is our milch-cow, and hence you must feed it. This was a lamentable trahison des clercs.

The reaction to the referendum result by some Remain partisans has been a monumental fit of pique that includes talking up economic crisis (which, as Keynes showed, is often self-fulfilling) and smearing 17 million Leave voters as xenophobes. This is both irresponsible and futile, and paves the way to political marginalisation.

Many Europeans fear that a breakdown of the EU could slide into a return to the horrors of the mid-20th century. Most people in Britain do not. The fundamental feature of the referendum campaign was that the majority was not frightened out of voting for Leave, either by political or by economic warnings. This is testimony to a significant change since the last referendum in 1975: most people no longer see Britain as a declining country dependent on the EU.

A Eurobarometer poll in 2013 showed that Britain was the only EU member state in which most citizens felt that they could face the future better outside the Union. Last month’s referendum reflected this view, which was not reversed by reiterated predictions of doom. ‘

 

 

John Bull_Chris Riddell

 

EJ Bron Brexit

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

door Tatiana Scheltema en Bart de Koning in Vrij Nederland   28-01-2014

ingekorte versie gepost door Stiene Deboer,
zie de site van Vrij Nederland voor integrale tekst

Er zijn talloze voorbeelden te noemen van prikkels die niet het beoogde en vaak zelfs het tegenovergestelde effect sorteren. Het verschijnsel is allerminst nieuw. De Amerikaan Steven Kerr beschreef het al in 1975 in zijn klassiek geworden essay: ‘On the folly of rewarding A, while hoping for B’ (‘Over de dwaasheid om A te belonen, terwijl je hoopt op B’). Kerr doceerde en schreef niet alleen als academicus over management, maar werkte ook voor bedrijven als General Electric en Goldman Sachs. Bijna veertig jaar geleden signaleerde hij al alle problemen waar we in 2014 in Nederland mee worstelen: publicatiedruk bij hoogleraren die ten koste gaat van de kwaliteit van het onderwijs, declaratiesystemen die een open uitnodiging zijn om zorgkosten op te jagen, enzovoorts.

Kerr wees er in zijn even scherpe als geestige analyse al op dat er niets nieuws in staat – op zich al een bijzondere opmerking voor een wetenschapper. Beloningsmechanismen om bepaald gedrag te bewerkstelligen schieten vaak hun doel voorbij, omdat dat doel (de gedragsverandering) vaak hemelsbreed verschilt van het belang van het individu van wie de gedragsverandering wordt verwacht. Kerr liet zien dat dit mechanisme van foute prikkels in alle geledingen van de maatschappij voorkomt.

marktwerking honours

Beperkt mensbeeld
Economen muntten de term ‘perverse prikkels’ voor dit verschijnsel – een term die bij buitenstaanders nog wel eens op de lachspieren wil werken, maar ook associaties oproept met onze meest basale instincten en emoties zoals hebzucht, jaloezie, angst – bij uitstek aanjagers van het menselijk handelen. Onze begeerte wint het nu eenmaal vaak van onze ratio.
Het probleem is dat beleidsmakers en economen in de praktijk net doen alsof de mens een homo economicus is, die rationeel alle feiten en argumenten tegen elkaar afweegt. De ratio heeft het Westen de afgelopen eeuwen natuurlijk enorme vooruitgang opgeleverd, maar dreigt nu met ons aan de haal te gaan. In zijn magistrale boek The Master and His Emissary toont de Britse psychiater Iain McGilchrist hoe sterk de greep van de ratio is geworden op onze beschaving – en dan vooral op de politiek. De ratio is niet langer een hulpmiddel om ons vooruit te helpen, maar een doel op zich geworden. In zijn al net zo breed opgezette The Economics of Good and Evil laat de Tsjechische econoom Tomas Sedlacek zien dat het denken over economie duizenden jaren lang vooral ging over de moraal en hoe beperkt ons moderne neoliberale mensbeeld eigenlijk is.

Alleen wat gemeten kan worden doet er nog toe bij beleidsvorming. Het is een ogenschijnlijk waardenvrije, technocratische en rationele aanpak – die uiteindelijk paradoxaal genoeg irrationeel is. Want al die volstrekt rationele, waardenvrije en technocratische meetinstrumenten leveren niet de universiteiten, scholen en bedrijven die wij willen. Wel een enorme bureaucratie waar iedereen over klaagt, maar die alleen maar groter wordt.

Professioneel oordeel
Makkelijke oplossingen zijn er niet. Menselijke zwakheden zoals hebzucht en kortzichtigheid zijn nu eenmaal diepgeworteld. Beleidsmakers zouden daar meer rekening mee moeten houden en af moeten kicken van hun behoefte om mensen tot in de kleinste details te willen meten en sturen. Helemaal overboord moet controle natuurlijk niet: een zekere mate van controle en sturing zal altijd nodig zijn. Ze moeten alleen meer vertrouwen geven aan burgers en vakmensen en op hun professionele oordeel durven vertrouwen.

Beleid moet dus minder gericht zijn op belonen en straffen. En als het gebeurt, zou nieuw beleid expliciet getoetst moeten worden op de vraag of er ook verkeerde prikkels in zitten. Dat kan, zoals Kerr al voorstelde, door een paar vrij eenvoudige vragen te stellen: waar zit het ‘gratis’ geld in de nieuwe maatregel, de voorziening, de organisatie? Wie profiteren van dit nieuwe beleid en is dat de bedoeling? Welke beloningsmechanismen zijn er voor welke actoren ingebouwd en wordt daarmee het individu of juist de gemeenschap beloond?
Het punt is natuurlijk dat veel mensen zich van nature liever inzetten voor hun ‘welbegrepen eigenbelang’ dan voor de gemeenschap.
Vorige herfst deed een commissie onder leiding van Femke Halsema een dappere poging om foute beloningsmechanismen in het (semi-)openbaar bestuur op te sporen en te duiden. (Zoals: fuseren en groeien leveren meer status en inkomen op voor bestuurders.) De commissie signaleerde dat er op zo’n beetje alle aspecten in de organisaties iets valt aan te merken. De conclusie: gedragscodes zijn er genoeg, maar met gedragscodes alléén red je het niet: mensen moeten elkaar ook aanspreken op onoorbaar gedrag. Het eindrapport kreeg de titel Een lastig gesprek mee, en werd ook zo, als een last, met een zwierig gebaar door de in ontvangst nemende minister Kamp in een la gegooid.

Halsema Kamp 'Lastig gesprek'

De tijd van de grote ideologische vergezichten is voorbij. We zijn in zekere zin allemaal consument, ook van overheidsbeleid. In ruil voor onze belastingen en premies verwachten we goed meetbare, efficiënte diensten en producten van onze overheid: onderwijs, zorg, politie en pensioenen, het liefst gerangschikt in handige lijstjes. Zo lang burgers daar om vragen, zullen democratisch gekozen politici die getallen blijven leveren. En zullen de burgers die toevallig wetenschapper, student, politieagent, arts, verpleegkundige, onderwijzer of rechter zijn blijven klagen over bureaucratie en verkeerde prikkels.

Vrij Nederland 28-01-2014

Jerry Mager  reageert op:  2014, vrijdag 31 januari

Ik mis twee grote perverse prikkels die samenhangen en elkaar versterken:  1) de wachtgeldregeling en parkeerfuncties voor politici , 2) de publiek-private samenwerking.
Ad 1) Politici/volksvertegenwoordigers krijgen naast een bovenmodaal salaris allerlei garanties ter bevordering van hun politieke onafhankelijkheid en integriteit – ze hoeven geen smeergelden en/of steekpenningen aan te nemen, noch lucratieve nevenfuncties te vervullen. Een regeling die zo zinnig is, dat niemand haar tot voor kort als perverse prikkel zou classificeren. Tot voor kort en indien we ervan uitgaan dat alle politici deugen, de juiste morele instelling hebben en niet de politiek ingaan om er materieel beter van te worden.
Belangrijkste ongewenst resultaat: calculerende plucheklevers.

Ad 2) De zo geprezen publiek-private samenwerking hangt hier mee samen. Beoogd doel: politiek en bedrijfsleven synergetische samenwerkingsverbanden te laten ontplooien, waarvan iedereen beter zou worden, vooral wij, de burgers. Ongewenst resultaat: belangenverstrengeling door, van en bij personen die een publiek ambt bekleden, een publieke functie uitoefenen, en een toenemende invloed van lobbyisten die (commerciële) deelbelangen behartigen. Meestal gewoon en plat onder corruptie samen te vatten. Het verschil tussen mijn en dijn vervaagt. De vanzelfsprekende mentaliteit bij menige ambtsdragers lijkt tekunnen worden gekarakteriseerd door het motto: wie appelen vaart, appelen eet.

bonus woningbouwcorp

Volg de discussie die nu wordt  gevoerd rond het zogenaamde Energieakkoord. Waar gaan die 18 miljard naar toe? In wiens zakken komt dat publieke geld vooral terecht en wat krijgt de samenleving daar voor terug? Waarom moet Nederland nu windmolens kopen in plaats van emissierechten? Wat, en vooral: wie, steekt daar achter?

Tenslotte de bewering: “In ruil voor onze belastingen en premies verwachten we goed meetbare, efficiënte diensten en producten van onze overheid: onderwijs, zorg, politie en pensioenen, het liefst gerangschikt in handige lijstjes. Zo lang burgers daar om vragen, zullen democratisch gekozen politici die getallen blijven leveren.” Is dat zo? Wat wij burgers van de overheid (zouden dienen te) vragen is dat de door haar geleverde diensten en producten goed, op de juiste wijze en vanuit de juiste instelling, worden gemeten en wel in relatie tot de juiste doeleinden.
Wat bijvoorbeeld altijd wordt “vergeten” zijn de onmeetbare/onbedoelde effecten (externalities). Zo worden nu in het kader van bezuinigingen –niemand weet precies waarvoor er bezuinigd moet worden – openbare bibliotheken ontmanteld zonder dat ook maar een beleidspersoon zich bekreunt om de negatieve maatschappelijke effecten. Openbare biebs fungeren ook en in sterke mate als sociale ontmoetings- en opvoedingsplekken (net als de postkantoren dat ooit deden). Ik mis de zondag openstelling van onze Openbare biebs smartelijk. In Openbare biebs kun je bijna letterlijk burgerschap tanken. Nu zie je een toename aan GGZ-kosten, maar eventuele verbanden met afbraak van publieke voorzieningen worden nooit onderzocht, laat staan gelegd. Vandaag de dag tel je als deelnemer aan het grote-mensen-discours-dat-er-toe-doet niet mee, wanneer je niet meeneuzelt over efficiëncy, duurzaamheid, bezuiniging en dus monomaan en eendimensionaal meten. Het doet denken aan die man die op en avond merkt dat hij zijn huis niet in kan omdat hij zijn sleutels kwijt is. Hij gaat ze zoeken onder de meest nabije straatlantaarn. Niet omdat hij zijn sleutels waarschijnlijk op die plek is verloren, maar omdat het daar licht is.

Links naar artikelen

Martin Sommer: ‘Wie bewaakt de bewakers van het energieakkoord?’  Volkskrant 26/01/2014,
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6235/Martin-Sommer/article/detail/3584001/2014/01/26/Martin-Sommer-Wie-bewaakt-de-bewakers-van-het-energieakkoord.dhtml

Martin Sommer: ‘Verzorgingstehuizen moeten dicht, maar wij investeren 18 miljard in wind’ Volkskrant   19/01/2014, 13:01
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6235/Martin-Sommer/article/detail/3580085/2014/01/19/Verzorgingstehuizen-moeten-dicht-maar-wij-investeren-18-miljard-in-wind.dhtml

Henk Müller:  ‘Zet in crisistijd niet in op windmolens maar op emissiehandel’ Volkskrant  30/01/2014, 12:30
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3586645/2014/01/30/Zet-in-crisistijd-niet-in-op-windmolens-maar-op-emissiehandel.dhtml

Read Full Post »

gepost door Stiene Deboer
op 11.12.2013

 De mensenrechtenbeweging moet haar minachting voor democratie en burgers laten varen, betoogt Bastiaan Rijpkema (rechtsfilosoof en als promovendus verbonden aan de Universiteit Leiden) in de Volkskrant van 11 december 2013.

Wat hebben marteling, een satellietschotel op je balkon en nachtvluchten gemeen? Of vakantiedagen, de toegang tot musea en voldoende groen in de wijk? Ze vallen allemaal onder ‘mensenrechten’. De eerste categorie wordt al juridisch afgedwongen – vooral door het Straatsburgse mensenrechtenhof. De tweede categorie wil de mensenrechtenbeweging daar graag aan toevoegen – ze staan al als mensenrecht op papier, maar moeten nog afdwingbaar worden gemaakt. Beide categorieën maken deel uit van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens.
Die Universele Verklaring stond 65 jaar geleden aan de basis van de mensenrechtenbeweging. Die beweging is totaal ontspoord. Ver weg van de klassieke kernrechten is men gekomen tot zaken die met mensenrechten geen enkel raakvlak meer hebben. Van het zeer wezenlijke martelverbod, via satellietschotels en nachtvluchten naar toekomstige rechten op het genieten van kunst en natuur.   ….
De intellectuele verdwazing die deze ontsporing begeleidt is op veel terreinen waar te nemen. Brighton-hoogleraar Dembour pleit in de Globaliseringslezing voor het afschaffen van de Universele Verklaring (Ten eerste, 9 december). Maar niet omdat de mensenrechten zijn ontspoord. Het kan haar juist niet ver genoeg gaan. Het liefst ziet Dembour dat rechters via mensenrechten de sociaal-democratie afdwingen.   ……

soorten van liberalisme klein + tekstWie denkt dat haar voorstel slechts academisch gemijmer betreft, doet er goed aan eens te kijken naar de praktijk van het mensenrechtenhof, dat toeziet op de naleving van het EVRM. De interpretatieve creativiteit van dit Hof is verbazend. De nachtvluchten op het Britse Heathrow maken volgens het Hof inbreuk op de mensenrechten van omwonenden. Als huiseigenaar mag je een huurder niet verbieden een satellietschotel aan de gevel te hangen: wederom worden mensenrechten geschonden. Ook besloot het Hof dat het Verenigd Koninkrijk gevangenen niet hun stemrecht mag ontnemen. En onlangs bepaalde het Hof dat een levenslange gevangenisstraf in strijd is met de mensenrechten. ……
Al deze voorbeelden passen bij de breed gedragen afkeer van democratie in de mensenrechten­beweging – onder academici, rechters en activisten. Zij koesteren het idee dat de juiste antwoorden op al deze kwesties eigenlijk al klaar liggen. Ze hoeven alleen nog afgedwongen te worden. En of dat nu via de rechter gaat of via de wetgever, dat is de ideologen om het even.
……..
Wil de mensenrechtenbeweging overleven dan is een drastische koerswijziging nodig. Voor alles dient zij haar minachting voor democratie te laten varen. Over veel zaken verschillen burgers op redelijke gronden van mening. Accepteer dit. Probeer niet langer in randzaken het democratische proces te ondermijnen – laat die aan de politiek. De rechter is niet het juiste forum om sociaaldemocratische hervormingen door te drukken.   ……

 reactie van Jerry Mager in de Volkskrant 11/12/2013

Bastiaan Rijpkema zou er goed aan doen het onderscheid tussen positieve en negatieve vrijheid nog eens te bestuderen – bijvoorbeeld vertrekkend vanuit Isaiah Berlins schema. Indien hij meteen de verschillende soorten ‘ liberalisme’ – hij mag zich tot 3 beperken, bijv. die welke door Dworkin zijn verwoord – analyseert, dan is hij al een stuk verder. Nu haalt hij alles door elkaar in een wonderlijk ratjetoe, waartoe menig jurist in toenemende mate geneigd lijkt – dat ligt aan ons onderwijs

Vandaar waarschijnlijk dat er steeds meer nadenkende en mijmerende personen geneigd zijn de rechter en niet politici – i.e. Rijpkema’s wetgever – over mensenrechten te laten oordelen. Als vingeroefening: nachtvluchten houden je uit de slaap en slaapdeprivatie is net als waterboarden een martelmethode. Iemand die geen schotelantenne mag ophangen, wordt in haar vrijheid tot vrije informatiegaring belemmerd . De democratische verzorgingsstaat wordt inderdaad afgebroken, door politici, die daarmee meteen en in een moeite door menig mensenrecht aan hun laars lappen.
Rechters worden [nog] niet gekozen, politici en jury’s wel, daarbij spelen marketing en reclame een grote rol. Niemand zal graag toegeven dat zij in niet staat is tot een goedgeïnformeerde keuze en zo hebben populisten – dat zijn vlgs. Dworkin minimal liberals – vrij spel. Daarom breek ik een lans voor Dworkins variant: egalitarian liberalism en die noemt Dworkin, hou je vast: social democracy .
LIBERALISM, Sarah Palin - 80 prct

Isaiah Berlin: Twee opvattingen van vrijheidhttp://www.liberales.be/boeken/berlinvrijheid

Ronald Dworkin: What Liberalism Isn’t  / http://www.nybooks.com/articles/archives/1983/jan/20/what-liberalism-isnt/

Ronald Dworkin: Why Liberals Should Believe in Equality / http://www.nybooks.com/articles/archives/1983/feb/03/why-liberals-should-believe-in-equality/

Marie-Bénédicte Dembour         http://tegenlicht.vpro.nl/nieuws/2013/november/41eglobaliseringslezing.html

Read Full Post »

gepost door Stiene Deboer
op 10 december 2013

PvdA vertrouwt liever machthebbers dan gewone mensen

Door Patrick van Schie ( historicus en directeur van de Teldersstichting)  – in TROUW 09/12/2013, 14:42

Compromissen kunnen verdedigbaar zijn als je er voldoende voor terug krijgt. Maar een compromis tussen bijvoorbeeld VVD en PvdA is natuurlijk niet ineens volkomen liberaal dan wel juist sociaal-democratisch; als dat zo was zou een van beide partijen hebben zitten slapen.
Onlangs kwam een rapport uit van de commissie-Melkert. Die commissie had voor de PvdA een ‘nieuwe visie’ voor de economie in een geglobaliseerde wereld ontworpen. Journalisten vroegen Melkert onmiddellijk waarom als de PvdA zijn visie deelde, die dan niet in het kabinetsbeleid was terug te vinden. Dat is een flauwe vraag.
( ….)
Door dit rapport te onderschrijven kan de PvdA zich met een eigen visie profileren. Het is echter geen visie op de toekomst. Voor inspiratie werd geput uit een falend verleden.

JesusKicksOutTheBankers-klein

Reactie van Jerry Mager 10/12/2013

Patrick van Schie steekt aan het slot van zijn stuk Melkert een pluim op de hoed: ‘ Voor inspiratie werd geput uit een falend verleden.’ Natuurlijk, want je wilt het beter doen. Wat mij betreft oriënteert Melkert zich nog te weinig op de faalpunten uit dat verleden. Neem bijvoorbeeld 2008 alleen maar als hoofdpunt om je op te focussen: dan zouden alle banken genationaliseerd moeten worden en de kwaadwillende bankiers, falende toezichthouders, medeplichtige rating agencies en andere medeplichtigen naar heropvoedingskampen gestuurd.

Van Schie vindt het een flauwe vraag van de journalisten: “waarom als de PvdA zijn visie deelde, die dan niet in het kabinetsbeleid was terug te vinden.” Die vraag is zeer terzake, want de PvdA-bewindslui in de regering voeren VVD-beleid uit en zitten volgens Patrick van Schie dus te slapen. De VVD wordt daardoor slapende rijk. Slapende rijk worden mag dan misschien de fatsoenlijkste manier van rijk worden zijn, wij kopen daar weinig tot niets voor. Politici moeten wakker blijven!

Read Full Post »

Stiene Deboer

Zwitserland laat zien hoe winstgevend het kan zijn met de schapen en melkoeien van de EU-landen samen te werken, zonder zelf lid van de EU te zijn. Hieronder drie visies over het Europa van Zwitserland van de opiniepagina van de Volkskrant, november – december 2013.

switzerland-euro

Pepijn van Houwelingen, technisch bedrijfskundige  / OPINIE – Volkskrant  26/11/2013

( …………….)
Het wordt hoog tijd dat de uitzonderlijke positie van Zwitserland serieus wordt genomen. Politici zouden eens moeten stoppen met steeds maar weer dreigen dat honderdduizenden banen verloren gaan zodra we geen lid van de EU meer zijn terwijl er een land midden in Europa ligt dat geen lid is van de EU en niet deelneemt aan de eurozone maar dat het desalniettemin of veel waarschijnlijker juist daarom op alle fronten aanzienlijk beter doet dan Nederland. Iets dat overigens niet in de laatste plaats tot uitdrukking komt in de bijzonder lage Zwitserse werkloosheidscijfers.

De Zwitserse zwarte zwaan is dus niets minder dan een levende negatie van dat onzalige Europese project dat Europeanen al zoveel schade en ellende heeft berokkend maar waar sommige politici inmiddels zoveel politiek kapitaal in hebben geïnvesteerd dat ze niet meer terug willen of kunnen. Maar er is wel degelijk een goed alternatief voor dit project en daarvoor hoeven we alleen maar naar onze ‘Europese zwarte zwaan’ midden in het hart van Europa te kijken.

BALLAMAN_suisse-europe

Christa Tobler,  hoogleraar Europees recht aan de universiteit van Leiden en de universiteit van Bazel (Zwitserland) / OPINIE – Volkskrant 30/11/2013

Het is simplistisch en misleidend om de situatie van Zwitserland als onafhankelijk van de Europese Unie te omschrijven. In werkelijkheid is Zwitserland sterk van de Unie afhankelijk, zowel economisch als juridisch, betoogt Christa Tobler.
( ……. )
Op juridisch vlak is Zwitserland weliswaar geen lid van de EU of de van Europese Economische Ruimte (EER), maar dit betekent niet dat het onafhankelijk is. Met de Europese Unie bestaat namelijk een ingewikkeld systeem van tegenwoordig meer dan 120 zogenaamde ‘bilaterale verdragen’. Hierdoor wordt met name veel economisch recht van de Europese Unie overgenomen, nota bene zonder dat Zwitserland kon meebeslissen bij het maken van deze regels.
(  …..  )
In vergelijking met de omringende landen is Zwitserland zeker een bijzonder land. Maar zijn veelvoudige verwevenheid met deze landen, juist op juridisch en economisch vlak, laat zien dat wij met Zwitserland geenszins een negatie van het Europese project voor ons hebben.
In tegendeel: Zwitserland kan niet zonder de Europese Unie en staat sterk onder haar invloed. Ik zou zelfs zeggen: zonder de Europese Unie zou Zwitserland niet zijn wat het land nu is.

Zwitsers spaarvarken

Jerry Mager  01/12/2013

wederzijds parasiteren
Mw. Toblers betoog en dat van Van Houwelingen liggen op een curieuze wijze in elkaars verlengde. Ze complementeren elkaar terwijl ze langs elkaar heen lijken te praten. Kort door de bocht samengevat: Zwitserland en de EU staan tot elkaar in wederkerige relatie als parasiet – gastheer [symbiose is een verfijnder en gecompliceerder uitwerking]. Zowel de EU als Zwitserland kunnen afwisselend als parasiet / gastheer fungeren, afhankelijk van de deals. Spil waar het om draait: de financiële industrie.
De EU wordt niet meer bestuurd door politici die wij democratisch kiezen, maar door bobo’s van de financiële wereld, die soms twee of meer petten tegelijk op hebben. De meeste politici spelen een rol als uithangbord en zijn ledenpoppen. Velen zullen hoogstens een vaag begrip hebben van de financiële ingewikkeldheden die bij elkaar de totale EU uitmaken en zich op z’n best hebben ingegraven in hun minuscule niches.

financiële infrastructuur
Zwitserland kent een langdurige gesofistikeerde financiële industrie en die infrastructuur is net zo goed in het belang van de financiële bobo’s als omgekeerd. Wij, de Europese burgers, spelen alleen formeel nog een rol. Wij mogen middels verkiezingen – wanneer ons die tenminste worden toegestaan – legitimeren door te stemmen. Hierbij wordt ons de Apocalyps van ieder alternatief voor de euro ingebrand. Die Apocalyps is trouwens tamelijk snel verschoven van ‘oorlog’ naar ‘financieel-economische rampzaligheid’. Daaroverheen wordt bij gelegenheid een dun sausje ‘Europese identiteit’ gegoten, als ideologische ingrediënt.
Ik vermoed dat de financiële bazen die Europa intussen bestieren, net zo veel belang bij dit Zwitserland als facilitator hebben als omgekeerd. Ik acht het zeer waarschijnlijk dat indien je zou wegen op basis van de juridische-financiële regelgeving (welke partij profiteert vooral van welk bilateraal contract), Zwitserland er heel riant uitkomt, zeker relatief bezien.

Europese verkiezingen?
De werkelijke discussie over Europa wordt al enige tijd buiten ons om gevoerd en vindt plaats tussen financieel-juridisch-economische experts. Die discussie weer aan ons, de burger, trekken, is de dringendste hoofdzaak. Het vinden van politici die deze taak willen en kúnnen uitvoeren, lijkt intussen bijna onmogelijk. De retoriek die als opmaat naar 22 mei 2014 door de diverse politieke merken over ons zal worden uitgebraakt, zal vermoedelijk van een verstikkende simpelheid zijn.

Read Full Post »

Stiene Deboer
15 november 2014

Het aantal ZZP’ers in Nederland neemt hand over hand toe. Vakbondsmanager Linde Gonggrijp stelt de werknemer met een vaste baan als loonslaaf tegenover de flexwerker als vrije ondernemer. Zij heeft het over ‘duurzame flexibiliteit’, whatever that may be.
Zijn flexwerkers de paria’s van de moderne economie, de wegwerpwerknemers, of zijn ze de glanzende voorhoede van een nieuwe werkende klasse? Is iedere ZZP’er dat vrijwillig, of hebben velen zich het etiket laten opdringen en zouden ze liever terug willen naar een vaste baan, indien daartoe de mogelijkheid werd geboden?
Met vrijwillig ZZP’er-schap is niets mis, maar het de voorkeur geven aan werken met een vast arbeidscontract hoeft daarom niet denigrerend weggezet te worden. Het gaat erom dat wij zelf kunnen kiezen of we vast dan wel los werk willen of niet. Keuzemogelijkheid, dát is emancipatie. Dat er niet flexibel op je pensioen wordt gekort, dát is veiligheid. Hieronder twee zienswijzen over ZZP’er-schap en de rol en functie van een vakbond in dit kader: Linde Gonggrijp (Directeur FNV Zelfstandigen) en Jerry Mager

# # # #

Linde Gonggrijp; directeur FNV Zelfstandigen, belangenbehartiger van en voor zzp’ers – Opinie TROUW 09/11/2013, 12:00

Ingekort en bewerkt – zie Trouw voor originele versie

Onder de Haagse polderstolp wordt nog steeds geredeneerd in traditionele werkgevers/werknemersverhoudingen. Het lijkt alsof Nederland maar twee soorten mensen kent: werknemers met een baan, en werkgevers die mensen in dienst nemen. Zo blijft de realiteit op een fors deel van de arbeidsmarkt consequent buiten beeld. Want hoeveel mensen hébben nog een vaste baan? En hoe zal dat over tien jaar zijn?

De honderdduizenden zzp’ers kennen deze nieuwe realiteit al. Die horen en lezen met verbazing de verhalen in de media over de onderhandelingen in politiek Den Haag over de aanpassing van het pensioenstelsel, van de WW en het ontslagrecht. Deze verhalen gaan niet over hen. Zelfstandigen bouwen geen pensioen op en beroepen zich niet op werkloosheid- of ontslagrechten. … …. ….

Beide, werkgevers én vakbonden, zien de groei van het aantal zelfstandigen als een ondermijning van het reguliere systeem van arbeidsverhoudingen – waar zij juist hun positie aan ontlenen. En zolang de overheid de financiering van de sociale zekerheid via lasten op vaste arbeid laat lopen, vormt de groei van het aantal zelfstandigen een bedreiging voor het voortbestaan van dat systeem.

groeiend aantal ZZP’ers
Tien jaar geleden had nog 75 procent van de werkenden een vast contract, nu is dat nog maar 69 procent.  …..
Econoom Alfred Kleinknecht pleitte in een paginagroot interview (Economie, 6 november) voor meer vaste banen, zelfs voor de terugkeer van de ‘baan voor het leven’. Dat zal niet gebeuren.
Het is een misverstand te denken dat alleen vast werk goed werk kan zijn. Dat ontkent de keuze van honderdduizenden mensen die hun werk op een andere manier inrichten, op basis van vakmanschap en een eigen risicoprofiel, met individuele vrijheid en met zelfontplooiing.

‘flexibiliteit’ als de norm?
…. De arbeidsmarkt in onze open economie kan niet worden dichtgeregeld met beschermingsconstructies voor vaste banen. Wat we wél kunnen doen is investeren in flexibiliteit.
Door al die mensen die flexibel werken meer mogelijkheden te geven om doelen te realiseren die nu alleen bereikbaar zijn met een vaste baan; denk aan pensioen en hypotheek.

Flexibiliteit moet juist het uitgangspunt zijn voor elk nieuw beleid voor de arbeidsmarkt. Hervorming van de arbeidsmarkt bereik je door te zorgen voor zo min mogelijk belemmeringen voor een overgang van de éne arbeidsverhouding naar de andere. Dat verkleint ook de kans op excessen, gedwongen ‘zelfstandigheid’ en andere schijnconstructies.

duurzame flexibiliteit?
Ik zie de opkomst en de groei van het aantal zelfstandigen als een emancipatiebeweging van zelfbewuste mensen die gekozen hebben voor vrijheid en zelfstandigheid en tegen het werknemerschap, in plaats van als een maatschappelijke ontwikkeling die moet worden tegengegaan.
Wie de arbeidsmarkt wil hervormen moet juist investeren in deze groep. Je kunt ‘flex’ ook omarmen door de belofte uit het ‘herfstakkoord’ waar te maken om snel iets te doen aan het opzetten van een pensioenvoorziening voor zelfstandigen. Dan toont de politiek visie en wordt er een echte stap vooruit gezet naar een duurzame flexibele arbeidsmarkt. …..
Het wordt tijd om de werkelijke situatie op de arbeidsmarkt onder ogen te zien en te investeren in duurzame flexibiliteit.

Zie Trouw 09.11.2013 voor de originele versie

met Mieremet - doen we deze week aannemen of ontslaan ....

reactie van Jerry Mager (12/11/2013)

Veel zzp’ers zullen mw. Gonggrijp vermoedelijk als een buitenaards wezen beschouwen. Wie en wat is zij? Een zzp’er die zich voor een flexibele klus aan het FNV verhuurt? Wat is dat FNV waar zij voor werkt? In ieder geval geen traditionele vakbond, lees ik uit wat zij schrijft. De vakbond-van-de-toekomst? Wat voor rechtsvorm heeft dat FNV Zelfstandigen waarvan zij directeur is? Is het een beursgenoteerde toko die winstgericht is? Mogelijk, misschien, maar dat zou ik graag willen weten.

Met flexibiliteit is niks mis, met onzekerheid en risico evenmin, maar onveiligheid en gevaar zijn natuurlijk heel andere zaken. Iemand die op de beurs speculeert, neemt bewust risico, met haar eigen geld vanzelfsprekend. Iemand wiens pensioen stelselmatig wordt gekort omdat anderen met haar geld ongelukkig op de beurs opereren, die zit in een ander verhaal. Die wordt haars ondanks aan gevaar blootgesteld. Mw. Gonggrijp lijkt zelfvervullende profetie te bedrijven vanuit flexfundamentalisme.

Net zoals álles-markt of álles-overheid karikaturale gedrochten zijn en nooit werken, zo is álles-flex dat ook: het vernietigt namelijk de keuzemogelijkheid. Keuze vereist verscheidenheid. Als iedereen verplicht flexwerker is, is flex de norm, want er is niets anders. Flexwerken kan aantrekkelijk worden, door onveiligheid en gevaar om te zetten in kans en uitdaging. Dáár hebben we dan een overheid voor nodig, nationaal en super-nationaal. Op dat niveau opereren ook de échte vakbonden.

Jerry Mager (11/11/2013)

Een pensioenvoorziening voor zelfstandigen lijkt me een positief idee. Maar ‘duurzaam flexibel’ klinkt weer als een oxymoron. Mw. Gonggrijp lijkt het ondernemerschap-met-eigen-risicoprofiel te willen onderbrengen bij de vaste-baan-noemer. Met iemand die vrijwillig zzp’er is geworden, is niets aan de hand, maar gedwongen zzp’er ….? Waarom zou flexibiliteit in een vaste baan niet kunnen? Afwisselend werk, job enrichment? Wat is daar mis mee? Schep een level playing field en laat kiezen.

Read Full Post »

door Stiene Deboer
gepost op 13 nov. 2013

Flexibilisering van werk, afbreken van ontslagbescherming en het stimuleren van zzp’er-schap zijn vandaag de dag volop aan de orde. Hierbij rijzen o.a. de volgende vragen: wie hebben er voordeel en belang bij wat, bij welke maatregelen, bij welk beleid? Qui bono? Wie hebben vooral baat bij flexibilisering en het afbreken van ontslagbescherming? Zijn dat op de eerste plaats de anonieme managers, de werkers die het feitelijke werk doen, wij, de maatschappij en samenleving in haar geheel? Niet onbelangrijk is ook de vraag naar de rol van de vakbonden bij dit alles en welke zijn de belangen van het vakbondmanagement-establishment?

Ingekort en bewerkt  – zie dagblad Trouw voor de oorspronkelijke tekst

Esther Bijlo in de TROUW van 06 november 2013, 12:00

Alfred Kleinknecht durfde het aan bij zijn benoeming tot hoogleraar aan de Vrije Universiteit een pleidooi te houden tegen loonmatiging. Het was 1994 en het nut van de matige loonstijging was in Nederland boven elke twijfel verheven, van links tot rechts. Was de ‘nieuwbakken professor’ uit Duitsland gek geworden? PvdA-minister Melkert noemde zijn ideeën ‘desastreus’, de vakbeweging beschuldigde hem zelfs van ‘volksverlakkerij’.

Bijna twintig jaar later kijkt Kleinknecht (62) er nog steeds met verbazing op terug. “Vooral uit de vakbonden kwamen agressieve reacties. Die hadden zich in bochten gelegd om hun achterban zover te krijgen. En nu kwam daar opeens een econoom die dat ter discussie stelde.  …..

lage lonen frustreren innovatie
Kleinknechts stelling: goedkope arbeid maakt het voor bedrijven minder interessant investeringen te doen die de productiviteit verhogen. Loonmatiging was in de jaren tachtig even een medicijn om het Nederlandse bedrijfsleven weer concurrerend te maken. Maar als zo’n beleid te lang duurt gaat het ten koste van innovatie en houdt het zwakke broeders overeind. Ondernemingen investeren minder in onderzoek en ontwikkeling en moderne apparatuur als de lonen relatief laag zijn.

Vandaag klinkt het nog steeds verrassend actueel. Het regent rapporten die vraagtekens zetten bij de innovatiekracht van de Nederlandse economie. Deze week nog de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Die stelt dat Nederland niet goed weet hoe het in de toekomst zijn brood gaat verdienen. Met alle kaarten op de export zetten, en daarmee dus op loonmatiging, gaat Nederland het niet redden, betoogt de raad.

3 problemen: productiviteit, koopkracht en de euro
Toch blijkt het ook in 2013 nog een hardnekkig verschijnsel. Kleinknecht wordt niet meer voor gek versleten, maar Nederland zit nog steeds ‘in een kramp’, constateert hij. “Terwijl het nu eigenlijk nog urgenter is. Er zijn nu drie problemen. Lage lonen zorgen niet alleen voor een (1) lage groei van de productiviteit. Het tweede probleem is de (2) koopkracht. De binnenlandse vraag is weggezakt. Het derde probleem is (3) het samenhouden van de euro. Landen in het Zuiden hebben een exportoverschot nodig om hun buitenlandse schulden te kunnen afbetalen. Dan moeten wij eigenlijk de lonen en consumptie hier verhogen en hun de kans geven te exporteren.” …..

flexibilisering stimuleert personeelsverloop
….. Twintig jaar na zijn omstreden oratie, doen weer andere misverstanden de ronde. Die gaan over het nut van flexibilisering en het afbreken van ontslagbescherming. Daar heeft Kleinknecht in Delft veel onderzoek naar gedaan. “Bij innovatieve bedrijven zie je juist weinig flexibilisering. Er is weinig personeelsverloop, veel autonomie voor de werknemers en bijna geen managementlagen.” Vanuit zo’n positie durven werknemers risico’s te nemen. Als iets een flop wordt, staan ze niet gelijk op straat. Dat is goed voor de vernieuwende kracht van een bedrijf.

flexibilisering nekt productiviteit
Met behulp van data van bedrijven heeft Kleinknecht het verband tussen flexibilisering en innovatie ook daadwerkelijk weten aan te tonen. “In bedrijven met meer flexibele arbeid, zie je minder groei van de productiviteit. Dat hebben we op bedrijfsniveau aangetoond.” Dat was niet gemakkelijk, maar wel belangrijk, stelt de hoogleraar. Want het Centraal Planbureau (CPB) gaat in zijn modellen juist van het omgekeerde uit. “Meer dynamiek op de arbeidsmarkt werkt volgens die modellen positief op de arbeidsproductiviteit. Maar dat is geredeneerd vanuit de theorie. Het CPB zou het model dus moeten verbouwen.”  …..Editorial-Cartoon-office

Reactie van jerry mager (06/11/2013)

Ultra-flexibilisering van werk is een nefaste ideologie, net als ultra-marktliberalisme (ook wel de Manchester variant genoemd). Het zijn karikaturen die vreemd genoeg niet als zodanig worden onderkend en behandeld. Normale flexibiliteit is gezond, net als een normale vrije markt die goed werkt dat is, maar dit zijn contraproductieve karikaturen die ons veel kosten. Kleinknecht is niet de eerste. O.a. Richard Sennett heeft in zijn ‘The Corrosion of Character’ (pover vertaald met ‘De flexibele mens’) nogeens uit de doeken gedaan hoe het ontwortelen en vlottend houden van mensen in hun werksituaties het karakter aantast (corrodeert). Het is een kwestie van gezond verstand om dat in te zien. Daar hoef je echt niet zwaar voor te hebben doorgeleerd. Een simpele veel toegepaste truc (iets anders is het niet) de laatste tijd, is het ontzeggen van een vaste werkplek aan werknemers. Het gebeurt op universiteiten, maar ook al op krantenredacties.

Vaak zijn het ‘consultants’ die dit als ‘nieuw product’ aan manager-klanten verkopen: u houdt er uitstekend de wind mee onder! De boodschap van het management – het gaat louter om een managementtool en machtsmiddel – aan de werknemer is: u bent vervangbaar, daarom u zit permanent op de wip. Natuurlijk wordt het in smoezen verpakt, maar het gaat om het psychologische effect. Zygmunt Bauman (o.a. ‘Liquid Times: Living in an Age of Uncertainty’) heeft onzekerheid als goedkoop controlemiddel opnieuw geëxpliciteerd. Het komt neer op compensatie van incompetentie door incompetente managers ten koste van de samenleving. Competente managers halen immers zonder chantagemiddelen en trucs het beste uit hun mensen, en tevreden werknemers zijn vaak ook gelukkiger burgers. De externalities aan maatschappelijke ‘kosten en verliezen’ door dit mallote instrument zijn hoog. Toch laten we ook dit gelaten over ons heen komen. Het illustreert de macht van de manager.

* * *

Zie: http://www.trouw.nl/tr/nl/4504/Economie/article/detail/3539898/2013/11/06/Een-baan-voor-het-leven-is-juist-goed.dhtml

Read Full Post »

Older Posts »