Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Goldman Sachs’

door Stiene – overgenomen uit de Volkskrant (2015 02 24)

 

Grieken

“De Griekse minister van Financiën Yanis Varoufakis heeft in vier dagen tijd tal van plannen voor zijn Europese schuldeisers opgesteld om de Griekse overheid te hervormen, de economie te stimuleren en de staatsbegroting op orde te brengen. De plannen zijn zeer ambitieus. De Griekse regering lijkt zo ongeveer alle problemen op te willen lossen waarmee de Griekse staat al jaren kampt. Hieronder de belangrijkste voornemens van de Griekse regering”

TomPoes-over griekenland

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Door Jerry Mager
gepost op nelpuntnl.nl op 31 augustus 2013

“Toyota’s Financial Rule 1 is: ‘No enemy is more terrible than money, and no friend is more trustworthy. Other people’s money – borrowed money – quickly turns into an enemy. Money is a trustworthy ally only when it is your own; only when you earn it yourself ’.”
Hino S., geciteerd in: Kenneth Hopper & Wiliam Hopper (2009:98): The Puritan Gift

Na lezen van het artikel van econoom Sweder van Wijnbergen (SvW), “Dijsselbloem en de lessen van de kredietcrisis” (ESB 2013 08 13), vroeg ik mij opnieuw af of wijlen Gerrit Komrij het gedicht “Liefdesverklaring” van Jan Greshoff onherstelbaar verbeterd zou hebben in de trant van: Politicus, bankier, business man, falsaris / veelvuldig beeld van ‘tgeen onwijs onwaar is, of: / van ‘tgeen geheel halfgaar is ……? Komrij zou het vast veel vileiner en subtieler doen.
Van Wijnbergen doet op een alleszins overtuigende wijze uit de doeken waarom volgens hem de Nederlandse politiek de destijds genationaliseerde banken of onderdelen ervan zo snel mogelijk moet her-privatiseren. Het idee gaat weliswaar nog steeds tegen mijn gevoel en vooroordelen in, maar mijn gevoel zegt inmiddels dat mijn voordelen hier aan herziening toe zijn. Dat is ook weer niet zo’n heksentoer. Immers, waarom zouden zich als volksvertegenwoordigers afficherende politici die onverholen het credo voorstaan: ieder-voor-zich en the winner takes all, waarom zouden zulke lieden als bestuurder-politius voor het Algemeen Belang gaan?

Dat steeds meer politici in toenemende mate en leep calculerend vooral voor eigenbelang gaan, krijgen we bijna iedere dag aanschouwelijk voorgeleefd en ingewreven. Politici
volgen helaas de bankwereld waar het de mentaliteit van eigen-gewin-en-glorie-eerst betreft. Hopper & Hopper beschrijven hoe bankiers hun dienende maatschappelijke rol en functie allengs verzaakten en verwerden tot die ijdele graaiers van nu, met een verhoogde testosteronscore. Genationaliseerde banken zullen dus niet het Walhalla op aarde verwezenlijken, want over zulke banken zwaaien immers diezelfde politici de scepter. SvW: ‘’Met staatsbanken krijg je niet lange termijn maatschappelijk verantwoord gedrag maar korte termijn politiek opportunisme.’’ Volgens SvW zou PvdA-minister Dijsselbloem 1 tot 2 miljard contante winst versmaden, aan ‘onze’ neus voorbij laten gaan, in ruil voor 300 miljoen inkomsten per jaar vanuit de bancaire biotoop – de staat aan de tiet van de bank – en daarmee fnuikt hij volgens SvW tegelijkertijd concurrentie op de hypotheekmarkt.
Bij mij doet dit onmiddellijk de vraag rijzen of de PvdA-als-bedrijf wellicht substantiële belangen in die hypotheekmarkt heeft, of dat ze zich misschien ook hier opnieuw voor het karretje van coalitiepartner VVD laat spannen, of zou Dijsselbloem gewoon de simpleton van de Josti-club zijn? Misschien is de man wel onnoemelijk veel slimmer, sluwer en geschoolder dan SvW. Hoewel mij dat laatste onwaarschijnlijk voorkomt, betrek ik die mogelijkheid toch maar in mijn beschouwingen. Je wordt tenslotte niet voor niets, zo maar minister.

“Businessmen – who provide us with the means of livelihood, with jobs, with labor-saving devices, with modern comforts, with an ever rising standard of living – are the men immediately and urgently needed by society. They have been the first victims, the hated, smeared, denounced, exploited scapegoats of the mystic-altruist-collectivist axis.”
Ayn Rand (1967:158): Capitalism: The Unknown Ideal

We kunnen echter bankiers, toezichthouders, kredietbeoordelaars en wat er verder zoal in die geldbiotoop scharrelt, sopt, wriemelt, wemelt en tiert, niet zondermeer teugelloos hun goddeloze gang laten gaan. Zelfregulerende (financiële) markten is een oxymoron gebleken, een flagrantere contradictio in terminis is nauwelijks denkbaar. Dus zullen we met de minst kwade elementen en de minst zieke delen van de twee kwaden (volledig vrij versus strak staatstoezicht) tot een dragelijk, desnoods misschien mild-kwaadaardig, compromis moeten zien te geraken en vervolgens daarmee leren leven, zo goed en zo kwaad als dat gaat.

SvW: “Het nieuwe raamwerk voor mondiale toezichtstructuren (‘Basel-III’) gaat in de goede richting, terwijl ook de commissie-Wijffels strakkere regelgeving, hogere kapitaaleisen, en meer afstand tot de belastingbetaler aanbeveelt. Het kabinet heeft zich terecht hierbij aangesloten. ” Toch gedraagt deze PvdA-minister zich volgens de econoom als een riskant speculerende bankier. “Dijsselbloem kondigde eerder aan dat hij ABN Amro nog in staatshanden houdt „omdat de markt nu nog niet goed is”. Maar als het zo zeker was dat de prijzen volgend jaar gaan stijgen, zou ABN Amro daar vandaag ook al meer mee waard worden.”
Daar is geen speld tussen te krijgen. In plaats van ‘worden’ zou ik zelfs aan ‘zijn’ de voorkeur geven. Om iemand als meneer Dijsselbloem te paaien bijvoorbeeld? Dijsselbloem zou dus eigenlijk officieel tot opvolgers (sic) van Warren Buffet en George Soros geïnstalleerd moeten worden en de per direct in te stellen Nobelprijs voor onfeilbaar fortuinlijk financieel-economisch koffiedik koekeloeren dienen te krijgen opgespeld.

financiële fallout
SvB: “De giftigste producten, Asset Backed Commercial Paper waarmee langlopende activa uiteindelijk zeer kortlopend gefinancierd werden, zijn voor ongeveer twee derde in Europa aangemaakt.” Het in elkaar steken van giftige financiële producten is bijna net zo misdadig als het bekokstoven van gifgas en biologische bommen. Dat deze producten in Europa werden aangemaakt, is weliswaar alarmerend maar zegt mijns inziens mogelijk vooral iets over de huidige deterritorialisering van “het financiële” – vergelijkbaar met giftig zwerfvuil, zoals van Tschernobyl – want wie precies die dingen in elkaar heeft geknutseld is onduidelijk. Zijn het tovenaarsleerlingen of hebben we van doen met financieel terroristen, die moedwillig uit zijn op destabilisatie voor eigen gewin? Gisteren werkten ze voor een Europese bank die feitelijk in Amerikaanse handen is, vandaag zijn ze druk voor een Londense firma met meerderheidsaandelen in Japans eigendom en wie weet onder welke vlag ze morgen en overmorgen varen.
Ik denk in dit verband bijvoorbeeld aan de Mario’s Draghi en Monti, die volgens mij ook voor Goldman Sachs werken, al weten ze dat zelf vermoedelijk niet. Evenals Lucas Papdemos. Ik heb het sterke vermoeden dat we de facto al door de grote multinationale financiële spelers bestuurd worden en dat onze democratisch gekozen politici voornamelijk als zetbazen figureren, hoofdzakelijk om de boel te legitimeren. Het was niet voor niets Draghi die in juli 2012 de enige betekenisvolle daad in het eurodrama stelde door te verklaren dat zijn Bank alles zou doen (“whatever it takes”) om de euro erdoorheen te slepen en overeind te houden. Geen euro-regeringsleider die hem dat nadoet.
Waarom zou Goldman Sachs er zoveel aan zijn gelegen om de euro en de onzalige eurozone koste wat kost (kost aan ons, de euroburgers, welteverstaaan) overeind te houden en te vergroten? Denk aan Goldman Sachs’ facilitatie bij het frauderen door Griekenland, om tot de euro te worden toegelaten.

Een vertrouwde, typerende en verontrustende observatie van SvB vind ik: ‘’ … anonieme ABN Amro-bankiers in datzelfde achtergrondverhaal in deze krant. Die zijn teleurgesteld omdat ze onder Zalm niet meer bij Goldman Sachs aan tafel mogen bij de echt grote deals. Dat het oude ABN Amro structureel verlies leed op dit soort activiteiten vinden ze minder belangrijk dan het prestige van mee mogen spelen met de grote jongens.’’ Zulke infantiele ijdeltuiterij – volledig voor rekening van de klant – zal niet voor iedere bankier even hard gelden, maar ik denk dat de meeste bankiers hard hun best hebben gedaan en nog doen om dit beeld grosso modo en voor een ruime meerderheid soortgenoten geldend te verklaren.

“What weight is given to different interests varies with the political and economic bargaining power of each and with its ability to ensure that the voices of its protagonists are heard at the relevant bagaining tables. What determines both bargaining power and such ability is in key part money, money used to provide the resources to sustain political power: electoral resources, media resources, relationships to corporations. This use of money procures very different degrees and kinds of political influence for different interests.”
Alasdair Macintyre (199:131): Dependendent Rational Animals. Why Human Beings Need the Virtues

The Corrosion of Character
Voorstellen, constructies en wettelijke kaders zullen nooit afdoende blijken tegen moedwillig en onverantwoordelijk wangedrag van de personen die in de politiek-financiële biotoop aan de touwtjes trekken. Het draait van begin tot eind om de mores, het waarden- en normensysteem, de ethische uitgangspunten, van de betreffende luitjes.
De vis rot aan de kop. De verwording, ontaarding, de corrosie van ons karakter door het systeem waaraan we onderworpen worden en waaronder we leven, is recent door Richard Sennett heel duidelijk beschreven. Die karakterverloedering begon en begint bij de voorlui in de top van de piramide, bovenaan de apenrots, bij degenen die aan het eind van menselijke voedselketen staan, dat wil zeggen: zij die uiteindelijk eten. Het voetvolk, de massa – degenen die gegeten worden – waarover Sennetts boek vooral gaat, heeft weinig keus anders dan wanhopig proberen te overleven binnen de kaders die ze worden opgelegd. Onbegrijpelijker wijze kiezen we keer op keer op ‘democratische’ manier degenen die dit onheil over ons afroepen – kijk naar het Project Europa om dit principe in een bijna-laboratoriumopstelling in volle glorie in actie te zien.

Vreemd genoeg schijnen deze onverbeterlijke booswichten niet middels Nacht und Nebel ontvoeringen te kunnen worden opgepakt en getransporteerd naar geheime locaties om daar met derdegraads-behandeling en waterboarding te worden overgehaald de gestolen (vooral via ‘verdamping’) miljarden terug te geven aan de slachtoffers, aan ons dus. Daarna zouden ze naar heropvoedingsinstellingen dienen te worden afgevoerd om tot enigszins normale medeburgers te resocialiseren. De tot nu toe gehanteerde methode van flooding, door ze steeds hogere ‘salarissen’ toe te staan en almaar grotere bonussen te laten grissen, blijkt immers niet te werken. Het zijn monsterlijke rupsen-nooit-genoeg. In A Clockwork Orange doet Kubrick een effectieve heropvoedingsmethode voor hardleerse stoute jongens aan de hand. Gelukkig gaat het maar om een film.

“[T]he very dynamic of capitalism blurs the frontier between ‘legitimate’ investment and ‘wild’ speculation, because capitalist investment is, at its very core, a risky wager that a scheme will turn out to be profitable, an act of borrowing from the future. And, in ‘postmodern’ capitalism, potentially ruinous speculation is raised to a much higher level than was even imaginable in earlier periods.”
Slavoj Žižek (2009:36-37): First As Tragedy, Then As Farce

Literatuur:

Timotej Homar, Christiaan van der Kwaak en Sweder van Wijnbergen: Herkapitalisatie banken schept ruimte voor stimulering in ESB Jaargang 98 (4664 & 4665) 12 juli 2013

Kenneth Hopper & William Hopper (2009/2007): The Puritan Gift. Reclaiming the American Dream Amidst Global Financial Chaos / London – New York: I.B. Tauris / ISBN 978 1 84511 986 7 (pbk) Het citaat van Hino S. (2006) komt uit: Inside the Mind of Toyota: Management Principles for Enduring Growth / New York: Productivity Press; gegevens uit The Puritan Gift

Alasdair Macintyre (1999): Dependendent Rational Animals. Why Human Beings Need the Virtues. / London: Duckworth / ISBN 0 7156 2902 6 (hbk)

Ayn Rand (1967): Capitalism: The Unknown Ideal / New York: Signet Books / LCCCN 66-26772 (pbk)

Richard Sennett (1998): The Corrosion of Character. The Personal Consequences of Work in the New Capitalism / New York – London: Norton & Company / ISBN 0-393-31987-3 (pbk)

Slavoj Žižek (2009:37,39): First As Tragedy, Then As Farce / London – New York: Verso / ISBN -13: 978-1-84467-428-2 (pbk)

Read Full Post »

door Jerry Mager
(maandag 1 juli 2013 – maandag 8 juli 2013 )

Which evil you tolerate depends on which good you pursue
Richard Sennett (1998:55) in The corrosion of character

An organized deception provides a clear relation to frame for the organizer but not for those who are contained. ( ) When the individual is contained by others or by himself, his consequent misalignment to the facts is likely to last longer than in the case of simple misframings, sometimes a lifetime.
Erving Goffman (1976:338) in Frame Analysis

Control over access is decisive, and, when consolidated, will carry control over preferential treatment in distribution with it: that is, will shift ownership unambiguously to the new controlling, a new dominant, class. Here we see … the mechanism of the managerial revolution.
James Burnham (1944:90) in The Managerial Revolution

It is natural but wrong to assume that the results of corruption are always bad and important
Colin Leys (2002:65) in What is the problem about corruption?

De universitaire ladenlichter Diederik Stapel is een eigentijdse postmoderne held. Hij is beroemd en krijgt alle gelegenheid daar klinkende munt uit te slaan. Tegenwoordig loont fraude in de wetenschappelijke biotoop ook, vooral wanneer het op lepe wijze wordt ge-framed, ge-market en ge-merchandised. Dat Stapel een oplichter is, betekent juist meerwaarde, hij heeft het tot zijn handelsmerk verheven en verdient er grof geld mee. Geld is het enige dat telt in de moderne wereld van de woordkramers, wonderdokters, taalverkrachters en andere beunhazen.
Stapel is een BN’er geworden die zijn naamsbekendheid grondig uitbaat en in klinkende munt omzet. Zijn ontmaskering als fraudeur maakt wezenlijk onderdeel uit van zijn act. Het is een keurmerk: authentieke boef, gewaarmerkte booswicht. Stapel heeft het academische systeem gretig getild. Hij heeft de smaak van het knollen voor citroenen verkopen stevig te pakken. Hij gaat er gewiekst mee door, in een iets andere vorm, met een ander format, professioneel en op grotere schaal.
Vermoedelijk zijn er vele kruimelfraudeurs actief in de academische wereld. De sfeer en organisatiecultuur zijn er naar. Stapel echter fraudeerde op dermate grove schaal dat het karikaturale proporties kreeg en zich leent tot profijtelijk exhibitionisme. Daarmee scoort de man nu op de Bühne van het vluchtige vertier moeiteloos een dikbelegde boterham. Immers: wie duizend euro steelt, is een deerniswekkende dief, een druiloor die de bak indraait, maar wie triljoenen laat verdampen en daarbij miljarden achteroverdrukt, die wordt op kosten van de gemeenschap in de watten gelegd en onder de bonussen bedolven. Wij betalen collectief gedwee de rekening van deze ziekelijke zotternij, in de vorm van pensioenkortingen en prijsverhogingen.

Wij leven in een tijdperk van naargeestig naakt narcisme. Stapel voelt de tijdgeest feilloos aan, speelt daar handig op in en wordt spectaculair spekkoper. Iedere sneue snob wil de slimme snoodaard in levende lijve zien, hem aanraken en wie weet, misschien nog iets van hem opsteken ook. Een hug van de hufter. Soort zoekt soort. Diederik Stapel is een king size Big-Mac-fraudeur van het universitaire junk food circuit: gewetenloos, geslepen, glad en glimlachend. Sujetten als Stapel werken als een magneet op infame impresario’s. Aasgieren en lijkenpikkers die van harte meeprofiteren van de maatschappelijke misère en morele averij. Ook Stapel heeft zich intussen verzekerd van de diensten van zo’n treurig type. Dat type helpt Diederik-de-deugniet met de framing en het zich presenteren als een moderne Tijl Uilenspiegel die het systeem vrolijk verneukt en daar grif garen bij spint. Stapel stroopt het circuit af en loopt gierend binnen.

Welke eigentijdse, commercieel-denkende, marktgerichte, universiteits-CEO zou Diederik-de-druiloor niet dolgraag inhuren?! Ze staan likkebaardend in de coulissen, te dringen met hun lucratieve contracten. Ze durven er alleen nog niet mee voor de draad te komen, want timing is in deze tak van sport cruciaal. Voor menige onderwijs-impresario, annex universiteit-uitbater, moet Stapel een aantrekkelijke money earner zijn, een begeerlijke asset, want een klantentrekker. Het moet raar lopen wanneer Stapel binnen afzienbare tijd niet opnieuw vol aan de academische bak is. Bijvoorbeeld als excellente ervaringsdeskundoloog in innovatief en winstgevend wetenschappelijk frauderen. Nog even en de eerste ondernemende innovererende universiteit prijst in haar glossy folder openlijk een Masteropleiding Vloeiend, fraai en ferm frauderen aan. Hoofdmanager curriculum: professor dr. Diederik Stapel, eredoctor en veelverdienend feestvarken honoris causa.

Waarom zouden blunderende bankiers en falende toezichthouders wel een gouden toekomst hebben, net als het graaiende gajes van allerlei ondoorzichtige pseudo-geprivatiseerde publieke instellingen die publieke diensten leveren, maar hoogopgeleide frauderende wetenschappers niet? De toezichthouders in Stapels academische wereldje zijn vergelijkbaar met de incompetente bankiers en tukkende toezichthouders van de financiële wereld, inclusief de louche luitjes van rating agencies. Het toptijdschrift Science voorop. Diederik Stapel is een belichaming van het neoliberale winner-takes-all principe. De verliezers zijn uiteindelijk wij, met ons allen. Net zoals wij de dupe zijn van stelende bankiers, graaiende woningcorporatie- en zorgmanagers en die vele andere gesjochte sjoemelaars en diefjesmaten die gretig gebruik maken van de gelegenheid die onze huidige maatschappelijke instituties en structuren bieden. Wij, met ons allen, binden deze filistijnse figuranten op het spek en het schijnt ons niet te deren dat ze zich ongans rauzen.

ramptoerisme en freak shows
Columniste Rosanne
Hertzberger (NRC 15 juni 2013) vertelt vol verbazing: “Ik was laatst op een boekpresentatie waar Diederik Stapel ook was. ( ) Hij was op zijn dooie gemakje komen binnenlopen met schrijver Anton Dautzenberg, en het stomme was: er gebeurde niets. Helemaal niets. ( ) Niemand schreeuwde tegen hem, niemand probeerde hem te laten struikelen, niemand gooide een glas bier in zijn gezicht, niets. ( ) Dat je de boel zo bij elkaar kan liegen en bedriegen, dat je je collega’s, promovendi, studenten en je vakgebied in zijn geheel zoveel schade kan toebrengen en dat je dan nog steeds ongehinderd kan rondwandelen in Nederland, en naar borreltjes kunt gaan en dat je boek dan gewoon een bestseller wordt. ( ) Je zou denken dat zo iemand alles zou kwijt raken. Maar dat is niet zo. Diederik Stapel is nog steeds iemand; een Bekende Nederlander, een persoonlijkheid, een interessant karakter. Mensen vinden het bijzonder om hem in het echt te zien. Je kunt er thuis over vertellen.”

Mevrouw Hertzberger beschrijft een vorm van dat bizarre fenomeen dat ramptoerisme heet, beter nog: een moderne modaliteit van de freakshow (zie noot *1). Het verbijstert haar dat een bewezen notoire oplichter zich doodgemoedereerd tussen het klootjesvolk kan bewegen, dat zich bewonderend lijkt te koesteren in ‘s-mans succes en daar zelfs grif aan bijdraagt. Stapel bedrijft een winstgevende vorm van streaking. De freak als feestvarken. De opgestoken duimen van de bedenker van het bedotcom bedrijf World On Line zullen menigeen nog helder voor de geest staan. De beelden staan op internet. Zo ziet succes er tegenwoordig uit. Het biedt geen apetijtelijke aanblik, maar veel onthutsender is het om te bedenken hoe makkelijk mensen zich laten bedotten en manipuleren wanneer ze op hun hebzucht worden aangesproken. De affaire Ice Save is daarvan een ander sprekend voorbeeld.

In Amerika dompelen de Stapels zich onder in de wereld van de talk shows en het lezingencircuit en zij strijken er giga-gages op. Daar gaan we in Nederland ook naartoe. De optredens van kwalijke kwakzalvers en gesjeesde cliniclowns in veelbekeken praatprogramma’s, onder de schamele smoes van infotainment, zijn daar een voorproefje van.
Wanneer je er even langer bij stilstaat, is Stapel een verpersoonlijking van de alledaagse, banale vorm die kwaad bijna altijd blijkt te hebben. De buitenmodale schade die is ontstaan door de daden van een individu, zijn haast nooit te herleiden op dat individu-in-levende-lijve wanneer het zich aan ons vertoont.
(more…)

Read Full Post »

“Het snelste groene licht”,
column van Joris Luyendijk in De Standaard van donderdag 28 februari 2013

# ingekorte versie, zie De Standaard

Vandaag heb ik het over de ervaringen van één radertje in een van de vele kolossale klokken die samen de mondiale financiële sector vormen. Ze werkte twintig jaar bij allerlei grote banken, zowel in Londen als in Azië. Terugblikkend zegt ze: ‘Je denkt er op dat moment gewoon niet over na. Je bent jong, je bent gretig. Pas nu besef ik, ja, die producten werden natuurlijk gebruikt om belastingen te ontwijken, of zelfs te ontduiken. Destijds keek je niet verder dan de volgende stapel papierwerk.’ Ze stelde de documenten op die nodig waren voor deals in derivaten met aandelen, de zogeheten equity derivatives .
Bij standaardproducten moest ze vooral alles nalopen en controleren. ‘Het zijn juridische documenten, dus alles moet heel precies.’ Bij ‘exotische’, op maat gemaakte instrumenten moest ze ook onderhandelen met klanten over de precieze bewoordingen van de bijgaande documentatie. ‘Als je dan geen antwoord kreeg, en er ook niet werd verteld waarom niet, dan was dat heel frustrerend.’ Een echte kantoorbaan. ( ) ( ) Documentatie werd uiteindelijk erg monotoon en ze stapte over naar compliance , intern toezicht. ‘We werden gezien als business breakers , die de sterren ervan weerhouden te scoren.’
Erger vond ze de mentaliteit: mensen keken puur of iets mocht van compliance en achtten zich daarna vrijgesteld van morele overwegingen. ‘Ik heb me daar ook schuldig aan gemaakt’, zegt ze. ‘Complexe equity derivatives zijn vaak heel ambigu. Mag ik iets juridisch wel of niet? We wisten welke interne juristen bij onze bank zuiver in de leer waren, en die ontweken we. We wisten ook welk extern advocatenkantoor meer geneigd was om de dingen te zien zoals wij ze zagen – en wij wilden natuurlijk groen licht. Dus zo ging het. We shopten op zoek naar de meest coulante juristen, en die gaven we onze business. Advocatenkantoren begrepen dat natuurlijk, en je weet hoe partners bij dat soort kantoren in elkaar zitten.’ ( ) ( )
Van meer regels verwacht ze weinig. ‘Het blijft kat en muis. Juristen bedenken altijd manieren om onder regels uit te komen. En omdat veel toezichthouders om de zoveel jaar overstappen naar de andere kant – de zogeheten ‘draaideur’ – lekt kennis hoe dan ook snel weg. Dat vindt ze toch wel verbijsterend, zegt ze. ‘De grote banken, kredietbeoordelaars, toezichthouders of accountantskantoren, allemaal zijn ze over de knie gegaan de afgelopen jaren. Maar de financiële advocatenkantoren zijn totaal de dans ontsprongen.’

* * *

Op 28 februari 2013 omstreeks 11:15, zei Gilbert V.:

Bewijst enkel dat juristen vindingrijker met bestaande wetten omspringen dan wetgever en toezichthouder. Het is natuurlijk ook makkelijker te stropen, dan jachtopziener te spelen.

Op 28 februari 2013 omstreeks 10:56, zei Christian F.:

Hier hebben we de wekelijkse aanval op het kapitalisme weer. Is zo een rubriek niet eerder voor ‘De Morgen’?

Op 28 februari 2013 omstreeks 09:14, zei Bart Haers:

Tja, ze geven dan ook maar gewoon raad, die juristen en handelen niet echt. Althans, zo lijkt het toch. En dat houden juristen ons ook graag voor. We konden het weten, maar verkozen even blind te blijven.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager in reactie op Gilbert, Christian en Bart:

@ Gilbert, Christian, Bart Haers: Gilbert, de beste jachtopzieners schijnen ooit slimme stropers geweest te zijn – dieven vang je het beste met dieven. Tja, Christian lijkt me over een uiterst voorspelbaar denkraam met vaststaande cognitieve categorieën te beschikken, aan hem zullen de PR-boeren en andere volksverlakkers geen kind hebben, vermoed ik. Bart, u zegt het: juridisch advies is tegenwoordig gewoon een product dat wordt verhandeld, no moral strings attached. Wij zijn primair en integraal consumenten, geen burgers of lidmaten/leden van een samen-leving meer. Als het ‘ze’ echter uitkomt, moeten we plots solidair zijn (met de Grieken, de Bulgaren en de rest; wie hebben daarvan voordeel denkt u?) en moeten op de lange-termijn-toer gaan en aan onze kinderen denken, vanwege de Beschaving en zo. Argumenten en redeneerwijzen zijn ook producten, die je gewoon kunt kopen. Zoals ooit bij sofisten op de agora. Super-sofisme: solidair, met jezelf. Per saldo dus met niemand solidair.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het zijn altijd ‘radertjes’ dat was ook Eichmanns favoriete excuus, waarbij hij zelfs Kant als bewijs aanvoerde. Superefficiënt targets halen, dan komen de bonussen automatisch en vanzelf. Super-managers. Achteraf glashard zeggen dat je het niet hebt kunnen overzien en niet kon weten – en ze hebben tot op zekere hoogte nog gelijk ook, dat maakt het des te griezeliger. O ja, en toch zwaar betaald worden, als superdinges. Er wordt alles aan gedaan – middels ons onderwijs vooral – om ons perspectief, het zien van diepte, en fantasie te ontnemen: de eendimensionale mens, die niet verder kijkt dan de volgende snack, het volgende amusementsprogramma op tv, de volgende rel-om-niets in de politiek, en die het denken afgeleerd heeft. Draaideuren (het woord zegt het al: draaien,draaiers) werken gesmeerd: je bent eerst maat bij Goldman Sachs en daarna (of tegelijk, wie zal het zeggen?) word je democratisch benoemd als manager van een land en een EU-bank. Dus, waar hebben we het nog over?

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Erg toevallig, vind ik zojuist in mijn mailbox een wervende advert voor een Masterclass Behavioral Finance over: “Het feilbare denken van beleggers en managers; van de Erasmus academie – behavioral finance.” Hoe krijgt men toch zulke bagger bij elkaar verzonnen, en het is nog veel bizarder dat er steeds weer zoveel personen – op kosten van de zaak of de belastingbetaler – een dure ticket kopen om de kolderieke kul en klinkklare quatsch te aanhoren! “[D]e masterclass Behavioral Finance. Een fascinerend onderwerp dat het traditionele financieel-economische raamwerk verrijkt met de psychologie achter menselijke besluitvorming.” Brrr, wat een naargeestig druilerig dieventaaltje! De grap is natuurlijk dat je bij zo’n meeting gaat netwerken met dumbo’s die dezelfde tunnelvisie op de wereld hebben en hetzelfde garnalenbrein. Er blijkt geen filter in staat om deze banaliteit buiten mijn box te houden. Waarschijnlijk de straf voor zonden uit een vorig leven.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het lijkt net alsof Luyendijks personage Radertje zo uit het boek ‘Capital’ van John Lanchester komt gestapt, dat in de laatste New York Review of Books wordt besproken door Michael Lewis: ‘Lanchester has turned himself into one of the world’s great explainers of the financial crisis and its aftermath. He has a gift for taking a reader who knows nothing about a complicated topic and leaving him with the feeling that he knows all about it, or at least everything worth knowing. ( ) I also found myself thinking: the English may finally have decided they have had enough of their experiment with the American financial way of life.’ In hetzelfde nummer van NYRoB bespreekt Jeff Madrick (‘Too Little, Too Late: Why?’) drie boeken over ons financiële systeem en de permanente crisis waarin het verkeert. Helaas is deze laatste review slechts toegankelijk tegen betaling.

PS van Jerry Mager Kathy Mathys heeft al in De Standaard van 23 juli 2012 (Writerskitchen) John Lanchester geïnterviewd over o.a. zijn nieuwe boek ‘ Kapitaal’: ‘Het rommelt in de Londense City. Alweer. John Lanchester brengt met Kapitaal een roman over geldzucht in de hedendaagse Engelse hoofdstad.’

Op 28 februari 2013, zei Bart Haers in reactie op JM:

Een persoonlijk feit, heet dat in het Vlaams Parlement waarop je sowieso mag antwoorden. Dat van de stroper die de beste boswachter wordt, klopt wel maar is niet het geheel ter zake. Joris Luyendijk heeft het over de rol van advocaten, of liever hoog gespecialiseerde juristen die geacht worden de wet te respecteren, maar die zeer oprekken waardoor de interpretatie van de wet tot onwettelijkheid lijkt te leiden. Juristen zullen mij hierop aanspreken, maar het probleem is dat in het verhaal de juristen adviezen geven maar die niet altijd getoetst worden door de rechter. Dat dit bedrijven in gevaar kan brengen is gebleken uit de raid op de ABN AMRO. De gevolgen kennen we, maar aan het einde van de rit kan men niet zeggen dat er geen solidariteit was, maar niet met de burgers. En dat is het punt, dat we in de huidige marktsamenleving burgerschap ondergeschikt is aan consument zijn.

Op 01 maart 2013, zei Jerry Mager in reactie op BH:

@ Bart, ik treed u helemaal bij. U kent waarschijnlijk Ben Barbers boek ‘De infantiele consument’ al, maar ik geef de titel voor degenen die het nog niet kennen, of even vergeten waren. In combi met Sheldon Wolins: ‘Democracy Incorporated: Managed Democracy and the Specter of Inverted Totalitarianism’ zou het op het verplichte curriculum van iedere student politicologie en jura moeten prijken – eigenlijk moet iedereen met een gewone algemene ontwikkeling zulke boeken gewoon lezen. Juristen verworden steeds meer tot producenten van lege termen in een jargon dat voor een buitenstaander – en dat zijn de meesten inclusief de ‘toezichthouders’ – hermetisch is. Voor die juristen zelf ook, omdat ze de draagwijdte en gevolgen van hun handelen niet kunnen inschatten of overzien. Daarom zijn goed literatuur- en geschiedenisonderwijs zo belangrijk. In de onderwijsdiscussies is dat echter een vele malen gepasseerd station. Een vak als Romeins Recht bijv. is bij de jurastudie nagenoeg uitgekleed.

Read Full Post »

Hendrik Vos in de Standaard van maandag 17 december 2012

De euro bestaat nog!(Maar de eurocrisis ook)

De euro zit al enkele maanden in rustiger vaarwater. Toch opletten met de euforie, zegt HENDRIK VOS, want de crisis houdt aan. Vooral de sociale ellende blijft groot. Het zal niet eenvoudig zijn om op een duurzame manier uit de narigheid te raken.

Het was een vrolijke week voor Europa. Europees president Herman Van Rompuy en Commissievoorzitter José Manuel Barroso haalden hun Nobelprijs op in Oslo, voor Griekenland werd vers geld vrijgemaakt en de ministers van Financiën vonden een akkoord over het bankentoezicht. De Europese leiders rondden de week af in opperbeste stemming. Voor het eerst sinds lang verliep een top over de euro niet in crisissfeer.

* Zie de Standaard voor full text *

Op 17 december 2012, zei Jerry Mager:

Een wapperend stuk van meneer Vos; hij fladdert alle kanten uit, behalve de goede. Curieus. Zeker wanneer je bijvoorbeeld Van Istendael net achter de kiezen hebt. Het enige wat de euro dobberende houdt, is het gewiekste op eigenbelang gebaseerde inzicht van de boys van Goldman Sachs en hun trawanten: dat ze de melkkoe – die wij met ons allen zijn – niet moeten slachten of laten verhongeren, want dan kunnen ze haar niet meer uitmelken. Dáárom houden Monti, Draghi en wie ze inmiddels erbij hebben gehuurd de brak vlottende. Met Berlusconi hebben ze vast een deal gesloten: jij speelt de boeman (pas op! als jullie niet naar Monti c.s. luisteren, dan komt Silvio terug ) en krijgt van ons strafvermindering of zelfs algehele absolutie. Intussen wordt er een armetierige cynische show opgevoerd waarvoor zelfs de Nobelprijs er met de haren bijgesleept wordt. Brrr … , wat een schlemielige slapstick, een doodsaaie draak, door overbetaalde, derderangs, schmierende, amechtige, amateurs opgevoerd.

Read Full Post »

Geert van Istendael
in De Standaard van  zaterdag 15 december 2012

Al vier jaar wordt Europa door een financiële en economische crisis geteisterd. GEERT VAN ISTENDAEL kan enkel vaststellen dat het voor heel wat mensen en instellingen een voorwendsel is om de verzorgingsstaat en de sociale zekerheid onderuit te halen. Het is inderdaad ‘the economy, stupid!’

Met een mengsel van ongeloof en ergernis zien de Europese burgers dat zij die de crisis aanwakkerden door wat in oude Griekse tragedies hybris heet, verblindende eigenwaan die fataal naar de ondergang leidt, dat bij uitstek díé mensen nu de hoogste ambten bekleden. Mario Draghi was enige jaren vicepresident bij Goldman Sachs voor Europa. Nu is hij de baas van de Europese Centrale Bank. Goldman Sachs, dat waren toch de gasten die destijds de Griekse politici hielpen de nationale rekeningen te vervalsen zodat hun land kon toetreden tot de euro? Italiës financiën naar de kelder? Dan zetten we toch even de democratie tussen haakjes en we ploffen Mario Monti neer op de stoel van de presidente del consiglio. Monti heeft voor Goldman Sachs gewerkt als internationaal adviseur.

Griekenland? Petros Christodoulou beheerde tussen 2010 en 2012 de Griekse staatsschuld en heeft sinds juni een topfunctie in de Griekse Nationale Bank. Hij was ooit trader bij Goldman Sachs. Het hoeft niet altijd Goldman Sachs te zijn. De Spaanse minister van Economische Zaken Luis de Guindos werkte tussen 2004 en 2008 bij Lehman Brothers.

Het Nederlands heeft daar een paar krachtige spreekwoorden voor. Wie bij de hond slaapt, heeft zijn luizen. Als de vos de passie preekt, boer pas op je ganzen.

zie  De Standaard  voor de complete tekst

Op 15 december 2012 omstreeks 15:19, zei Jerry Mager:

De spreekwoorden die ik in dit verband nóg toepasselijker acht, luiden: Wie appelen vaart, die appelen eet, en: Wie het dichtst bij het vuur zit, verwarmt zich het meest. Zelfs Silvio B. wordt er nu bij zijn nieuwe haren bijgesleept om Mssrs. Mario Draghi en Monti (die neutraal en met droge ogen als ‘technocratische bestuurders’ worden gepresenteerd – dus geen associaties met de financiële biotoop s.v.p., de heren zijn volledig objectief!) als veilig alternatief voor de bestuurlijke vandaal Berlusconi te promoten. Van Adam Smith wordt ‘The Theory of Moral Sentiments’ (1759) steevast vergeten. TIP: Bekijk ook eens van Martha Nussbaum: ‘Poetic Justice’ ; zie o.a. London Review of Books Vol. 18 No. 20 • 17 October 1996 voor een uitgebreide bespreking. Een goed betoog van Geert Van Istendael! Alleen geloof ik hier helaas aan het gezegde: boter aan de galg gesmeerd. Onze koek wordt brutaal herverdeeld, zonder dat we er ook maar iets tegen kunnen doen. Volkomen legaal en democratisch

Op 15 december 2012 omstreeks 15:37, zei Jerry Mager:

Zojuist las ik dat GVI gisteren de 41ste Huizinga-lezing (De parochie van Sint-Precarius ) uitsprak. Dat was me bijna ontgaan. Citaat: “Kent u de parochie van Sint-Precarius? Als u niet weet waar u die moet zoeken, wanhoop niet aan uw theologische of geografische kennis. Ook zonder gids zult u ze vinden en de dag dat u er aankomt, zult u alle reden hebben tot wanhoop. In de parochie van Sint-Precarius schitteren de groeicijfers. De begroting heeft er altijd een overschot. Hoe dat kan? Simpel. Verlaag de lonen. En vooral, ban de solidariteit uit. Weg met al die dure sociale lasten die je in achterlijker tijden moest betalen aan egoïstische gepensioneerden, luie werklozen en ingebeelde zieken. Solidariteit is een vies woord. Weg ermee. En leve de selecte, bevoorrechte minderheid. Dat is de economische realiteit in de parochie van Sint-Precarius en die economische realiteit is, zo klinkt het van op de kansel, de enig mogelijke.”

Read Full Post »

Amid growing risk of a Greek exit, the euro zone has yet to face up to the task of saving the single currency itself
 See for the full text  The Economist  –   May 12th 2012 | from the print edition

Jerry Mager May 17th, 2012  

 If only Achilles showed the eurozone his heels! This time the wrath of Achilles’s however could come upon us in quite a different shape and quality than it does in the Iliad. The contagion from a Greek exit would be mainly a psychological one and not primarily of an economic nature.
The worst thing to happen for the eurocrats would be Greece leaving the euro without the world coming to a horrible end. If this happens the intimidating narrative would have lost its power and other countries might start questioning if the ‘austere’ course is really inevitable and necessary and whose interests are really being catered to by Mr Barosso, Mrs Merkel, the Mssrs Draghi, Monti, Papademos (the Magi from Goldman Sachs ) and the other austerity fundamentalists.
As even president Obama’s changes of re- election are dragged into the discourse it seems apt to quote Paul Krugman on austerity in the New York Review of Books of May the 24th page 14: “Assessing the effects of austerity … requires painstaking examination of the actual legislation used to implement that austerity. Fortunately, researchers at the International Monetary Fund have done the legwork, identifying no fewer than 173 cases of fiscal austerity in advanced countries over the period between 1978 and 2009. And what they found was that austerity policies were followed by economic contraction and higher unemployment.” According to Krugman – who here is talking about the US, but nevertheless … – “The depression we’re in is essentially gratuitous: we don’t need to be suffering so much pain and destroying so many lives ….. all we need is to reverse the austerity policies of the past couple of years and temporarily boost spending ….. Keynes wrote that ‘the boom, not the slump, is the time for austerity’.” See http://www.nybooks.com/articles/archives/2012/may/24/how-end-depression/
In the case of eurozone the face saving ploy could be a quiet emphasis on ‘growth’ while trumpeting ‘austerity’ at the same time.

The Greeks have the edge on us by being battle hardened by now, they more or less got used to hardship and have learned how to adapt and make the best of it. On the other hand they have little to lose, little good to expect from the other eurozone members nor from the future with or without austerity measures.

Let me end with quoting from Marshall Sahlins’s Stone Age Economics’ (Ch. 1, The Original Affluent Society): “By the common understanding, an affluent society is one in which all the people’s material wants are easily satisfied. … there are two possible courses to affluence. Wants may be ‘easily satisfied’ either by producing much or desiring little. The familiar conception, the Galbraithean way, makes assumptions peculiarly appropriate to market economies: that man’s wants are great, not to say infinite, whereas his means are limited, although improvable: thus the gap between means and ends can be narrowed by industrial productivity …… But there also is a Zen road to affluence, departing from premises somewhat different from our own: that human material wants are finite and few, and technical means unchanging but on the whole adequate. Adopting the Zen strategy, a people can enjoy an unparalleled material plenty – with a low standard of living.”
Most Greeks may not be familiar with Zen but let’s not forget that Zeno of Citium was the founder of Stoicism and from Zeno to Zen may prove not so great a step altogether.
The question here seems to be whether the eurocrats are prepared to reframe their austerity approach and adept their narrative to reality in order to make reality comply.

LINKS

http://www.niburunews.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1282:goldman-sachs-and-europes-inside-job&catid=19:finance&Itemid=38

Read Full Post »

Older Posts »