Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Europese Unie’

Stiene Deboer

Zwitserland laat zien hoe winstgevend het kan zijn met de schapen en melkoeien van de EU-landen samen te werken, zonder zelf lid van de EU te zijn. Hieronder drie visies over het Europa van Zwitserland van de opiniepagina van de Volkskrant, november – december 2013.

switzerland-euro

Pepijn van Houwelingen, technisch bedrijfskundige  / OPINIE – Volkskrant  26/11/2013

( …………….)
Het wordt hoog tijd dat de uitzonderlijke positie van Zwitserland serieus wordt genomen. Politici zouden eens moeten stoppen met steeds maar weer dreigen dat honderdduizenden banen verloren gaan zodra we geen lid van de EU meer zijn terwijl er een land midden in Europa ligt dat geen lid is van de EU en niet deelneemt aan de eurozone maar dat het desalniettemin of veel waarschijnlijker juist daarom op alle fronten aanzienlijk beter doet dan Nederland. Iets dat overigens niet in de laatste plaats tot uitdrukking komt in de bijzonder lage Zwitserse werkloosheidscijfers.

De Zwitserse zwarte zwaan is dus niets minder dan een levende negatie van dat onzalige Europese project dat Europeanen al zoveel schade en ellende heeft berokkend maar waar sommige politici inmiddels zoveel politiek kapitaal in hebben geïnvesteerd dat ze niet meer terug willen of kunnen. Maar er is wel degelijk een goed alternatief voor dit project en daarvoor hoeven we alleen maar naar onze ‘Europese zwarte zwaan’ midden in het hart van Europa te kijken.

BALLAMAN_suisse-europe

Christa Tobler,  hoogleraar Europees recht aan de universiteit van Leiden en de universiteit van Bazel (Zwitserland) / OPINIE – Volkskrant 30/11/2013

Het is simplistisch en misleidend om de situatie van Zwitserland als onafhankelijk van de Europese Unie te omschrijven. In werkelijkheid is Zwitserland sterk van de Unie afhankelijk, zowel economisch als juridisch, betoogt Christa Tobler.
( ……. )
Op juridisch vlak is Zwitserland weliswaar geen lid van de EU of de van Europese Economische Ruimte (EER), maar dit betekent niet dat het onafhankelijk is. Met de Europese Unie bestaat namelijk een ingewikkeld systeem van tegenwoordig meer dan 120 zogenaamde ‘bilaterale verdragen’. Hierdoor wordt met name veel economisch recht van de Europese Unie overgenomen, nota bene zonder dat Zwitserland kon meebeslissen bij het maken van deze regels.
(  …..  )
In vergelijking met de omringende landen is Zwitserland zeker een bijzonder land. Maar zijn veelvoudige verwevenheid met deze landen, juist op juridisch en economisch vlak, laat zien dat wij met Zwitserland geenszins een negatie van het Europese project voor ons hebben.
In tegendeel: Zwitserland kan niet zonder de Europese Unie en staat sterk onder haar invloed. Ik zou zelfs zeggen: zonder de Europese Unie zou Zwitserland niet zijn wat het land nu is.

Zwitsers spaarvarken

Jerry Mager  01/12/2013

wederzijds parasiteren
Mw. Toblers betoog en dat van Van Houwelingen liggen op een curieuze wijze in elkaars verlengde. Ze complementeren elkaar terwijl ze langs elkaar heen lijken te praten. Kort door de bocht samengevat: Zwitserland en de EU staan tot elkaar in wederkerige relatie als parasiet – gastheer [symbiose is een verfijnder en gecompliceerder uitwerking]. Zowel de EU als Zwitserland kunnen afwisselend als parasiet / gastheer fungeren, afhankelijk van de deals. Spil waar het om draait: de financiële industrie.
De EU wordt niet meer bestuurd door politici die wij democratisch kiezen, maar door bobo’s van de financiële wereld, die soms twee of meer petten tegelijk op hebben. De meeste politici spelen een rol als uithangbord en zijn ledenpoppen. Velen zullen hoogstens een vaag begrip hebben van de financiële ingewikkeldheden die bij elkaar de totale EU uitmaken en zich op z’n best hebben ingegraven in hun minuscule niches.

financiële infrastructuur
Zwitserland kent een langdurige gesofistikeerde financiële industrie en die infrastructuur is net zo goed in het belang van de financiële bobo’s als omgekeerd. Wij, de Europese burgers, spelen alleen formeel nog een rol. Wij mogen middels verkiezingen – wanneer ons die tenminste worden toegestaan – legitimeren door te stemmen. Hierbij wordt ons de Apocalyps van ieder alternatief voor de euro ingebrand. Die Apocalyps is trouwens tamelijk snel verschoven van ‘oorlog’ naar ‘financieel-economische rampzaligheid’. Daaroverheen wordt bij gelegenheid een dun sausje ‘Europese identiteit’ gegoten, als ideologische ingrediënt.
Ik vermoed dat de financiële bazen die Europa intussen bestieren, net zo veel belang bij dit Zwitserland als facilitator hebben als omgekeerd. Ik acht het zeer waarschijnlijk dat indien je zou wegen op basis van de juridische-financiële regelgeving (welke partij profiteert vooral van welk bilateraal contract), Zwitserland er heel riant uitkomt, zeker relatief bezien.

Europese verkiezingen?
De werkelijke discussie over Europa wordt al enige tijd buiten ons om gevoerd en vindt plaats tussen financieel-juridisch-economische experts. Die discussie weer aan ons, de burger, trekken, is de dringendste hoofdzaak. Het vinden van politici die deze taak willen en kúnnen uitvoeren, lijkt intussen bijna onmogelijk. De retoriek die als opmaat naar 22 mei 2014 door de diverse politieke merken over ons zal worden uitgebraakt, zal vermoedelijk van een verstikkende simpelheid zijn.

Read Full Post »

Patrick Loobuyck in De Standaard van zaterdag 06 april 2013

De Offshoreleaks (DS 5 april) hebben de publieke en politieke verontwaardiging over de praktijken van belastingontwijking en belastingparadijzen naar boven gebracht. Er is vraag naar meer transparantie; allerlei bank- en andere geheimen zouden moeten worden opgeheven en er is nood aan een internationaal doortastend beleid om de gebruikers van perfide fiscale constructies op te sporen en aan te pakken.

De voorbije jaren zijn al een aantal dingen gerealiseerd en er blijkt nog een en ander in de steigers te staan. Het lijkt wel of we in de toekomst naar een vorm van een mondiale big brother evolueren die ons – en vooral de rijken – nauwlettend in het oog heeft zodat we ons netjes aan de fiscale regels van het spel zouden houden.

Daar kunnen kanttekeningen inzake privacy bijgeplaatst worden. Daar moet men inderdaad heel zorgvuldig mee omspringen. Maar de politieke strategie om via externe disciplinering tot het juiste gedrag aan te zetten, is wel zinvol. De overheid kan werken met allerhande sensibiliseringscampagnes, maar vaak is het goed om ook drastischer in te grijpen en mensen door transparantie en controle tot het juiste gedrag te dwingen.

Het juiste gedrag
Politiek is immers niet in de eerste plaats geïnteresseerd in de vraag of mensen het juiste gedrag stellen om de juiste morele redenen. Dat men het juiste gedrag stelt, dat is wat telt. Of in de terminologie die de socioloog Max Weber hanteert in zijn beroemde essay Politik als Beruf (1919): de overheid streeft naar een ‘verantwoordelijkheidsethiek’ op basis van de gevolgen van handelingen; de overheid houdt zich minder bezig met een ‘gezindheidsethiek’ die focust op de morele intenties van waaruit handelingen worden gesteld.

Eind 18de eeuw introduceerde de Britse filosoof Jeremy Bentham daarom het Panopticon in het gevangeniswezen. Het gaat om een cirkelvormig gebouw met in het midden een centraal controlepunt. Doordat alle gevangen de indruk hebben dat ze voortdurend in de gaten worden gehouden, gaan ze zich beter gedragen. De reden waarom de gevangenen zich aan de regels houden, is in zijn opzet niet belangrijk, wel dat er sociale rust is.

Controle werkt disciplinerend en het zou naïef zijn mochten overheden, binnen de grenzen van de grondrechten, zich niet van dit mechanisme bedienen. Mensen die zich anoniem wanen, doen immers rare dingen en lopen uit de pas. Dat is de aard van ons beestje. Zonder trajectcontrole, flitspalen en verkeersdrempels gaan mensen vaak te snel rijden. Of iemand nu uit respect voor de schoolkinderen, dan wel om zijn getunede auto te sparen traag over een verkeersdrempel rijdt, is vanuit het perspectief van de overheid van secundair belang. Wat telt, is de verkeersveiligheid rond de schoolpoort.

Dwingende regels
En hetzelfde geldt inzake belastingen: wie wil dat belastingen betaald worden, moet niet (alleen) sensibiliseren en inzetten op de individuele morele intenties van mensen om solidair te zijn met het systeem. Er is niets mis mee om – met name ook de rijke – mensen te helpen door naar mechanismen te zoeken die hen dwingen om volgens de regels belastingen te betalen. Of ze die van harte betalen of niet is minder belangrijk. Nu natuurlijk nog werk maken van belastingregels die onder meer de lasten op arbeid en kapitaal rechtvaardiger verdelen.

Patrick Loobuyck is hoofddocent levensbeschouwing (UA) 

* * * * *

Op 06 april 2013, zei Jerry Mager:

Sorry, niet controle werkt disciplinerend, maar de sancties op de overtreding en de vrees daarvoor. Die sancties moeten prohibitief zijn en in voorkomende gevallen zonder pardon worden opgelegd. Over sancties lees ik niets. Wanneer bijvoorbeeld de 3%-norm begrotingstekort wordt ‘bewaakt’ met 1,2 miljard boete per jaar, is dat blijkbaar niet effectief, want met die 3% wordt gefoefeld bij het leven. En dan nog iets, aan de hand van een citaat uit Webers tekst: “ Der Verantwortungsethiker … rechnet mit eben jenen durchschnittlichen Defekten der Menschen, …. er fühlt sich nicht in der Lage, die Folgen eigenen Tuns, soweit er sie voraussehen konnte, auf andere abzuwälzen. Er wird sagen: diese Folgen werden meinem Tun zugerechnet.” Twee heel glibberige kernwoorden: ‘durchschnittlich’ en ‘voraussehen’ (voraussehbar). En dan de uitsmijter: belastingregels die lasten ‘ rechtvaardiger’ verdelen? Hoe bereikt u dat ‘ rechtvaardiger’ ? Met ‘Gesinnung’ of met ‘Verantwortung’?

Op 07 april 2013, zei Jerry Mager:

Salve Patrick Loobuyck! Uw betoog aan de hand van deze Weberiaanse begrippen, leunt mij toch te veel tegen operant conditioneren aan en is mijns inziens bevorderlijk voor een berekenende attitude – de calculerende burger, die zich afvraagt: hoeveel zal die overtreding mij opleveren en wat gaat ze kosten? Deze benadering is mij te zwaar economisch angehaucht, vooral het gebruik van pseudo-neutrale concepten uit de economie in de geesteswetenschappen vind ik rampzalig. U hoeft maar naar het gezever over ‘de markt en marktwerking’ te kijken om te zien hoe zot het allemaal is, nochtans is dat pernicieuze koeterwaals inmiddels gangbare verbale pasmunt. Iedereen brabbelt in dat pseudo-taaltje dat niets zegt en nog minder betekent. Bedenk vooral ook dat Weber in een heel andere tijd leefde. Dat maakt zijn conceptuele instrumentarium relatief nuttig en bruikbaar, maar zeker gewenst om te bestuderen.

Ik kwam gisteravond (toevallig!) een boek van Francis Fukuyama tegen (‘The Great Disruption’) en dan natuurlijk vind je in de kast tegelijk Martha Nussbaum (‘Fragility of Goodness’), Amitai Etzioni (‘The Common Good’), Richard Sennett, Zymunt Bauman enzovoorts. Ik besefte: ik ben ge-biased en scheefgegroeid. De koran en bijbel heb ik maar meteen weer naast elkaar op de plank gezet, dat voelt een stuk beter. Terug naar het onmiddellijke onderwerp, met een recent praktijkvoorbeeld uit Ndl.. Een universitair opgeleide (wat zegt dat tegenwoordig nog, nietwaar?) minister besloot onlangs op proef vrije marktwerking voor tandartsen te introduceren . Vooruit was te begrijpen en voorzien, zelfs door amoeben en garnalen, dat zulks nooit zou gaan marcheren. De gevolgen waren meteen desastreus evident. Gelukkig maar, anders zaten alle Ndls. nu aan de pap te mummelen. De maatregel werd dus teruggedraaid. Het kwaad echter, is geschied en kankert voort. Een kwestie van mind set en priming.

 Heus, niet iedere Ndlse tandarts zal gaten in uw gebit boren om een kostbare kroon of peperdure brug te slijten, er zijn nog genoeg bonafide boormansen en -miepen. Maar, zelfs de verleiding om behandelingen in rekening te brengen – vooral bij kinderen en verstandelijk minder weerbaren – die niet zijn verricht, blijft groot en het gebeurt, hoewel daar zo min mogelijk ruchtbaarheid aan wordt gegeven vanwege onrust-onder-de-bevolking. Ik sprak twee weken terug weer zo’n branie-boorder op een feestje die kloeg dat het ondernemen hem werd belet. Maar, je bent toch tandarts? zei ik onschuldig, waarop de brave hals zich ernstig in zijn olijfje verslikte en de acute koliek kreeg. Ik ben gelukkig verzekerd tegen eventuele schadeclaims. De betreffende politieke mevrouw heeft permanente maatschappelijke schade veroorzaakt. Krijgt ze daar een berisping of straf voor? Welnee meneer! Ze is herbenoemd tot minister op hetzelfde

Enkele van mijn kennissen zijn gehuwd met een buitenlandse partner. In die respectieve buitenlanden worden kronen, inlays en implantaten vakkundig geplaatst voor een fractie van de torenhoge bedragen in Ndl. Maar! Hun Ndlse tandartsen wilden die personen niet langer behandelen! Er mankeerde niets aan het buitenlandse vakwerk, vaak integendeel: amelioratie! De vrije marktwerking, meneer! Ik voeg hier onmiddellijk aan toe: ik had jarenlang een tandarts die mij juist stimuleerde mijn kronen in een goedkoop buitenland – in casu Indonesië – te laten zetten. Vakwerk door Ndls opgeleide tandartsen van het oude stempel, tegen een fractie van de prijs die hij moest rekenen. O ja, Max Weber. MW vond een Europese wereldoorlog (sic) waarschijnlijk het grootste gebeuren dat men zich kan indenken. Van kerncentrales wist hij niets, van de euro-zone had hij geen nachtmerries en van toxic assets als massavernietigingswapens (Warren Buffett) op wereldschaal geen slapeloze nachten.

Ik hoef over deze thema’s me dunkt niet uit te weiden om tot mijn retorische slotvraag te geraken: hoe gaan we de verantwoordelijke criminelen pakken en straffen? O ja, de Ndlse bouwfraude. Dat vind ik misschien toch het ‘mooiste’ sluitstuk ter illustratie. Lekker dicht bij huis en nog enigszins te overzien. Herinnert u zich de soap op de tv nog. Ultieme transparantie. En toen? Voornoemde Fukuyama moet u zelf maar lezen, want anders wordt het te lang, bovendien kan FF het veel bondiger uitleggen dan ik. Het is tevens een knipoog naar ‘The Great Transformation’ . Een serieuze tip inzake verantwoordelijkheid voor de gevolgen van uw daden: voor het geval u ooit in Indonesië op het platteland of zelfs in de stad, een kind per ongeluk mocht aanrijden, gaat u er dan zo rap als u kunt vandoor, want u wordt anders terplekke doodgeslagen door de menigte. Ik vermoed dat dit ook geldt voor andere Zuid-Aziatische landen en wellicht ook in Afrika, maar voor Indonesië weet ik het zeker.

Op 07 april 2013,  zei Jerry Mager:

U wordt bijkans op uw wenken bediend, Patrick Loobuyck. Zie het artikel in deze krant over uitlatingen van Crombez (SP.A) en Jambon (N-VA). Maar tja, licenties afpakken van banken? Hoe doe je dat? Een bank is vooral een reïficatie. De poppetjes gaan toch gewoon twee deuren naar rechts of links bij een andere bank verder? En dan den Bart Somers van Mechelen, met zijn ideetje om radicalisering van moslimjongeren tegen te gaan. Nog meer moskeeën meneer Somers? Of niet-gecertificeerde moskeeën sluiten? Wat zal het wezen? Politiekers lijken overal op de wereld uit dezelfde fabriek van dezelfde lopende band te rollen. Bij ons komt PvdA’er Asscher met een inburgeringscontract af. Rik Coolsaet lijkt me een van de weinige nuchtere stemmen: de meesten weten niet waarvoor ze gaan vechten. Precies. Of, jáááháá, om de testosteron en de agressie kwijt te raken, en daarbij een arm, een been, een oog of misschien je leven. In het Europees Parlement kunnen ze tenslotte niet terecht voor een dure job.

* * * * *

Op 08 april 2013, zei Jerry Mager:

@ Patrick Loobuyck, enkele van ‘mijn’ jongelui mailden dat ze uw stuk en mijn reactie daarop willen gebruiken voor onze discussie-werkgroep, overmorgen. Bon, ik ga mij voorbereiden en daarbij wil ik o.a. de brandnieuwe reader van Eliezer Ben Rafael et al. (2103) gebruiken: ‘ The Communal Idea in the 21st Century’ / Leiden, Boston: Brill. Hierin staat een hoofdstuk van Etzioni (pp. 21 – 32), dat volgens mij ook toepasselijk is voor België en Europa als het gaat om gemeenschapsgevoel / community building. Daarom verwittig ik u en de andere lezers. Op p. 29 haalt Etzioni als voorbeelden 1) de VS aan waar de zuidelijke staten meer ontvangen dan ze federaal bijdragen en 2) West Duitsland dat zonder morren transferde naar de ‘new lands, the eastern states’.

De begunstigden worden namelijk gezien als deel van de gemeenschap/community. Daarentegen, aldus Etzioni: ‘ the majority of the EU citizens seem not ready to make such sacrifices on a growing scale. Therefore, here, supranationality has to be delayed until community commitments are enhanced’; een normale gedachtengang voor mij, maar niet voor de euro-craten, daar ergens ver weg in hun kunstmatig-klimaat-kaasstolpen. De eventuele parallel met Vlaanderen – Wallonië – Brussel lijkt mij evident. Daarbij komt nu steeds weer de kwestie van de hoofddoekdraagsters – zie de discussies op de pagina’s van DS. Een geval van ‘collusie’ ( psycho-analyse). Het lijkt erop dat vooral – niet alleen, maar zeker – België grote nood aan community building heeft.

Mijn voorkeur gaat uit naar de aanpak van Etzioni c.s., maar die benadering resulteert niet in snelle, zichtbare, resultaten, laat staan zgn. ‘éclatante successen’. Het lik-op-stuk-beleid dat u lijkt voor te staan (sorry, ik ga kort door de bocht omwille van de duidelijkheid), kan als politiek instrument de indruk van daadracht wekken, maar op den duur toch helaas zeer contraproductief blijken. Veel politiekers zullen waarschijnlijk de voorkeur geven aan snel boven deugdelijk en degelijk. Ja, ja, natuurlijk, behalve de malloten en mafkezen die beweren dat ze beide kunnen leveren. Over Fukuyama’s boek ‘ The Great Disruption’ zijn op internet veel goede besprekingen te lezen. Google bijv. op wesjones.com/fukuyama. Ook Max Weber komt natuurlijk ter sprake. Ik hoop dat de jongelui mijn redeneringen onderuit gaan halen! P.S. Paul de Grauwe geeft zojuist een mening over de bankenkwestie die niét-politiek is, i.t.t. Olli Rehn!

Read Full Post »

“Het snelste groene licht”,
column van Joris Luyendijk in De Standaard van donderdag 28 februari 2013

# ingekorte versie, zie De Standaard

Vandaag heb ik het over de ervaringen van één radertje in een van de vele kolossale klokken die samen de mondiale financiële sector vormen. Ze werkte twintig jaar bij allerlei grote banken, zowel in Londen als in Azië. Terugblikkend zegt ze: ‘Je denkt er op dat moment gewoon niet over na. Je bent jong, je bent gretig. Pas nu besef ik, ja, die producten werden natuurlijk gebruikt om belastingen te ontwijken, of zelfs te ontduiken. Destijds keek je niet verder dan de volgende stapel papierwerk.’ Ze stelde de documenten op die nodig waren voor deals in derivaten met aandelen, de zogeheten equity derivatives .
Bij standaardproducten moest ze vooral alles nalopen en controleren. ‘Het zijn juridische documenten, dus alles moet heel precies.’ Bij ‘exotische’, op maat gemaakte instrumenten moest ze ook onderhandelen met klanten over de precieze bewoordingen van de bijgaande documentatie. ‘Als je dan geen antwoord kreeg, en er ook niet werd verteld waarom niet, dan was dat heel frustrerend.’ Een echte kantoorbaan. ( ) ( ) Documentatie werd uiteindelijk erg monotoon en ze stapte over naar compliance , intern toezicht. ‘We werden gezien als business breakers , die de sterren ervan weerhouden te scoren.’
Erger vond ze de mentaliteit: mensen keken puur of iets mocht van compliance en achtten zich daarna vrijgesteld van morele overwegingen. ‘Ik heb me daar ook schuldig aan gemaakt’, zegt ze. ‘Complexe equity derivatives zijn vaak heel ambigu. Mag ik iets juridisch wel of niet? We wisten welke interne juristen bij onze bank zuiver in de leer waren, en die ontweken we. We wisten ook welk extern advocatenkantoor meer geneigd was om de dingen te zien zoals wij ze zagen – en wij wilden natuurlijk groen licht. Dus zo ging het. We shopten op zoek naar de meest coulante juristen, en die gaven we onze business. Advocatenkantoren begrepen dat natuurlijk, en je weet hoe partners bij dat soort kantoren in elkaar zitten.’ ( ) ( )
Van meer regels verwacht ze weinig. ‘Het blijft kat en muis. Juristen bedenken altijd manieren om onder regels uit te komen. En omdat veel toezichthouders om de zoveel jaar overstappen naar de andere kant – de zogeheten ‘draaideur’ – lekt kennis hoe dan ook snel weg. Dat vindt ze toch wel verbijsterend, zegt ze. ‘De grote banken, kredietbeoordelaars, toezichthouders of accountantskantoren, allemaal zijn ze over de knie gegaan de afgelopen jaren. Maar de financiële advocatenkantoren zijn totaal de dans ontsprongen.’

* * *

Op 28 februari 2013 omstreeks 11:15, zei Gilbert V.:

Bewijst enkel dat juristen vindingrijker met bestaande wetten omspringen dan wetgever en toezichthouder. Het is natuurlijk ook makkelijker te stropen, dan jachtopziener te spelen.

Op 28 februari 2013 omstreeks 10:56, zei Christian F.:

Hier hebben we de wekelijkse aanval op het kapitalisme weer. Is zo een rubriek niet eerder voor ‘De Morgen’?

Op 28 februari 2013 omstreeks 09:14, zei Bart Haers:

Tja, ze geven dan ook maar gewoon raad, die juristen en handelen niet echt. Althans, zo lijkt het toch. En dat houden juristen ons ook graag voor. We konden het weten, maar verkozen even blind te blijven.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager in reactie op Gilbert, Christian en Bart:

@ Gilbert, Christian, Bart Haers: Gilbert, de beste jachtopzieners schijnen ooit slimme stropers geweest te zijn – dieven vang je het beste met dieven. Tja, Christian lijkt me over een uiterst voorspelbaar denkraam met vaststaande cognitieve categorieën te beschikken, aan hem zullen de PR-boeren en andere volksverlakkers geen kind hebben, vermoed ik. Bart, u zegt het: juridisch advies is tegenwoordig gewoon een product dat wordt verhandeld, no moral strings attached. Wij zijn primair en integraal consumenten, geen burgers of lidmaten/leden van een samen-leving meer. Als het ‘ze’ echter uitkomt, moeten we plots solidair zijn (met de Grieken, de Bulgaren en de rest; wie hebben daarvan voordeel denkt u?) en moeten op de lange-termijn-toer gaan en aan onze kinderen denken, vanwege de Beschaving en zo. Argumenten en redeneerwijzen zijn ook producten, die je gewoon kunt kopen. Zoals ooit bij sofisten op de agora. Super-sofisme: solidair, met jezelf. Per saldo dus met niemand solidair.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het zijn altijd ‘radertjes’ dat was ook Eichmanns favoriete excuus, waarbij hij zelfs Kant als bewijs aanvoerde. Superefficiënt targets halen, dan komen de bonussen automatisch en vanzelf. Super-managers. Achteraf glashard zeggen dat je het niet hebt kunnen overzien en niet kon weten – en ze hebben tot op zekere hoogte nog gelijk ook, dat maakt het des te griezeliger. O ja, en toch zwaar betaald worden, als superdinges. Er wordt alles aan gedaan – middels ons onderwijs vooral – om ons perspectief, het zien van diepte, en fantasie te ontnemen: de eendimensionale mens, die niet verder kijkt dan de volgende snack, het volgende amusementsprogramma op tv, de volgende rel-om-niets in de politiek, en die het denken afgeleerd heeft. Draaideuren (het woord zegt het al: draaien,draaiers) werken gesmeerd: je bent eerst maat bij Goldman Sachs en daarna (of tegelijk, wie zal het zeggen?) word je democratisch benoemd als manager van een land en een EU-bank. Dus, waar hebben we het nog over?

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Erg toevallig, vind ik zojuist in mijn mailbox een wervende advert voor een Masterclass Behavioral Finance over: “Het feilbare denken van beleggers en managers; van de Erasmus academie – behavioral finance.” Hoe krijgt men toch zulke bagger bij elkaar verzonnen, en het is nog veel bizarder dat er steeds weer zoveel personen – op kosten van de zaak of de belastingbetaler – een dure ticket kopen om de kolderieke kul en klinkklare quatsch te aanhoren! “[D]e masterclass Behavioral Finance. Een fascinerend onderwerp dat het traditionele financieel-economische raamwerk verrijkt met de psychologie achter menselijke besluitvorming.” Brrr, wat een naargeestig druilerig dieventaaltje! De grap is natuurlijk dat je bij zo’n meeting gaat netwerken met dumbo’s die dezelfde tunnelvisie op de wereld hebben en hetzelfde garnalenbrein. Er blijkt geen filter in staat om deze banaliteit buiten mijn box te houden. Waarschijnlijk de straf voor zonden uit een vorig leven.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het lijkt net alsof Luyendijks personage Radertje zo uit het boek ‘Capital’ van John Lanchester komt gestapt, dat in de laatste New York Review of Books wordt besproken door Michael Lewis: ‘Lanchester has turned himself into one of the world’s great explainers of the financial crisis and its aftermath. He has a gift for taking a reader who knows nothing about a complicated topic and leaving him with the feeling that he knows all about it, or at least everything worth knowing. ( ) I also found myself thinking: the English may finally have decided they have had enough of their experiment with the American financial way of life.’ In hetzelfde nummer van NYRoB bespreekt Jeff Madrick (‘Too Little, Too Late: Why?’) drie boeken over ons financiële systeem en de permanente crisis waarin het verkeert. Helaas is deze laatste review slechts toegankelijk tegen betaling.

PS van Jerry Mager Kathy Mathys heeft al in De Standaard van 23 juli 2012 (Writerskitchen) John Lanchester geïnterviewd over o.a. zijn nieuwe boek ‘ Kapitaal’: ‘Het rommelt in de Londense City. Alweer. John Lanchester brengt met Kapitaal een roman over geldzucht in de hedendaagse Engelse hoofdstad.’

Op 28 februari 2013, zei Bart Haers in reactie op JM:

Een persoonlijk feit, heet dat in het Vlaams Parlement waarop je sowieso mag antwoorden. Dat van de stroper die de beste boswachter wordt, klopt wel maar is niet het geheel ter zake. Joris Luyendijk heeft het over de rol van advocaten, of liever hoog gespecialiseerde juristen die geacht worden de wet te respecteren, maar die zeer oprekken waardoor de interpretatie van de wet tot onwettelijkheid lijkt te leiden. Juristen zullen mij hierop aanspreken, maar het probleem is dat in het verhaal de juristen adviezen geven maar die niet altijd getoetst worden door de rechter. Dat dit bedrijven in gevaar kan brengen is gebleken uit de raid op de ABN AMRO. De gevolgen kennen we, maar aan het einde van de rit kan men niet zeggen dat er geen solidariteit was, maar niet met de burgers. En dat is het punt, dat we in de huidige marktsamenleving burgerschap ondergeschikt is aan consument zijn.

Op 01 maart 2013, zei Jerry Mager in reactie op BH:

@ Bart, ik treed u helemaal bij. U kent waarschijnlijk Ben Barbers boek ‘De infantiele consument’ al, maar ik geef de titel voor degenen die het nog niet kennen, of even vergeten waren. In combi met Sheldon Wolins: ‘Democracy Incorporated: Managed Democracy and the Specter of Inverted Totalitarianism’ zou het op het verplichte curriculum van iedere student politicologie en jura moeten prijken – eigenlijk moet iedereen met een gewone algemene ontwikkeling zulke boeken gewoon lezen. Juristen verworden steeds meer tot producenten van lege termen in een jargon dat voor een buitenstaander – en dat zijn de meesten inclusief de ‘toezichthouders’ – hermetisch is. Voor die juristen zelf ook, omdat ze de draagwijdte en gevolgen van hun handelen niet kunnen inschatten of overzien. Daarom zijn goed literatuur- en geschiedenisonderwijs zo belangrijk. In de onderwijsdiscussies is dat echter een vele malen gepasseerd station. Een vak als Romeins Recht bijv. is bij de jurastudie nagenoeg uitgekleed.

Read Full Post »