Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘Europa’

gepost op 02-09 september 2013

“In the media, as in other major institutions, those who do not display the requisite values and perspectives will be regarded as ‘irresponsible, ‘ideological, ‘ or otherwise aberrant, and will tend to fall by the wayside. The media are indeed free – for those who adopt the principles required for their ‘societal purpose’. “
Edward S. Herman & Noam Chomsky (2002:304): Manufacturing Consent

“During the Blair government’s period of office, Rupert Murdoch had three goals: to acquire regular personal access to Blair, to protect his newspaper and television empire and, perhaps most significantly, to influence Britain’s foreign policy. He achieved them all.”
David McKnight (2013:163): Murdoch’s Politics

Artikel 7 van onze Grondwet: vrijheid van meningsuiting
Natuurlijk mag je als journalist en redacteur van de Volkskrant beweren dat de zittende VVD-premier Mark Rutte geen ideeën heeft. We leven tenslotte in een vrij land met vrijheid van meningsuiting en een vrije pers, dus de waarheid mag zeker worden gezegd. Het is alleen niet aan te raden dat je dat doet, want voor je het weet word je op het matje geroepen bij je Hoofdredacteur. Die biedt je een stoel, een sigaartje en een cognacje aan en wijst je dan vaderlijk, vriendelijk doch nadrukkelijk en met klem op de verantwoordelijkheden die je hebt: naar je lezers toe dus richting de lezers, richting het publiek, richting de politiek, richting je gezin en last but not least richting de euro en richting Europa.
Als de Hoofdredacteur de zware overgordijnen heeft dichtgetrokken en deur dubbel op slot gedraaid, na twee keer uitvoerig te hebben gekeken of er misschien toch niet iemand op de gang loopt, voegt hij daar vlakbij je oor, vlug en zacht lispelend, aan toe: en richting aandeelhouders, financiers en andere sponsoren van deze krant waar jij en ik zo goed van eten. Met onze kostbare vrijheden moeten we zeer zorgvuldig omgaan. Intimidation-Techniques2 - 40 proc. grootte
Je weet niet of je het werkelijk hebt gehoord, of dat je je het maar verbeeldt, zo onhoorbaar als dat laatste gezegd wordt. Dan, weer joviaal als altijd, terwijl hij zichzelf royaal nog een bel cognac inschenkt, zegt de Hoofdredacteur: By the way, er komt binnenkort een plaats vacant voor assistent-hoofdcorrespondent bij de sectie kamelenbulten in een negorij bij name Verweggiswoestijnisstan ……
Zo gaat het in de praktijk natuurlijk niet echt. Ik dik het alleen wat aan, omwille van de suspense.

Artikel 8 van onze Grondwet: vrijheid van drukpers
In de huidige praktijk zegt en doet een beetje Hoofdredacteur dit op klaarlichte dag, langs zijn neus weg met de gordijnen en ramen wagenwijd open en in volle redactielokalen, met al het journaille en overige personeel verplicht aanwezig. De succesvolle Hoofdredacteur van nu is namelijk een proces- en transformatiemanager, een CEO, die opereert volgens het businessmodel dat op de snelste manier het meeste geld genereert voor de directeuren-eigenaren-aandeelhouders van het mediaconglomeraat, met een profijtelijke prestatiebonus en optieregeling voor hemzelf, contractueel vastgeschroefd en zowel fiscaliter als arbeidsrechtelijk waterdicht doortimmerd en toekomstbestendig. Vaak worden ze na hun krantencarrière minister, staatssecretaris, burgemeester of in een andere creatief verzonnen modaliteit in de Grote Ruif der Publieke Middelen geplugd.
Tegenwoordig worden bij kranten regelmatig complete afdelingen gesaneerd en gedesinfecteerd, geschoond van zelfstandig denkenden met originele opinies, afwijkende analyse, dwarse duidingen en subversieve standpunten. Met busladingen wordt bijna dagelijks krantenpersoneel naar schaliegasvelden vervoerd, waar ze met een beiteltje en een hamertje diep onder de grond schaliegas uit het gesteente mogen bikkelen. De meesten zien het daglicht nooit weer. Velen verdwijnen spoorloos.

De Begeisterung van de procesmanager
Daarom dat Martin Sommer (MS) weliswaar schrijft dat VVD-premier Mark Rutte er geen ideeën op nahoudt, maar daar in een adem aan toevoegt dat Rutte die ook beslist niet nodig heeft. Want wat kun je iemand nadragen die beweert dat je geen ideeën nódig hebt? Ook al zegt die persoon daarmee meteen dat je geen idee whatsoever over wat dan ook koestert, dat je werkelijk geen enkel idee hebt: blanco als een baby en totaliter tabula rasa.

MS: “Meer dan van ideeën heeft Rutte last van geestdrift. .. “ en “ … Rutte is niet de enige procesmanager. Dat etiket past ook Wouter Bos, architect van dit kabinet, en Diederik Samsom.“ Ouwe jongens krentenbrood, politieke procesmanagers onder en bij elkaar. Dat moest gewoon coalitiëren. Wat zouden wij nog te wensen hebben? We zijn, vindt Martin Sommer, gruwelijk gematst met een premier van het kaliber: U vraagt en wij draaien. Dus, niets te miezemouzen mensen.quote-back-in-those-days-intimidation-was-the-greatest-tool-the-drill-instructor-had- 40 procent

Wat Rutte nodig heeft, is tijd, zegt MS zorgzaam, en die heeft Mark óók niet. Dat is eigenlijk maar goed ook, want met te veel tijd omhanden zou begeisterde Mark zijns ondanks toch weleens op ideeën kunnen komen, op foute en verkeerde ideeën welteverstaan. Zoals het idee dat het best een goed idee zou zijn om de holocaust te mogen ontkennen. Zulk soort ongekamde ideeën dus.
Trouwens, iemand met ideeën, een persoon die grondig en diep over de dingen pleegt na te denken, die zou het op die plek en positie, onder de Haagse kaasstolp, nog geen dag uithouden en in Europa nog geen uur. Godeliefzalmebewaren! Er ideeën over Europa en de euro opna moeten houden!? Zo’n stumperige stakker, zo’n naargeestige nerd, hij zou gillend weglopen of zich anders stilletjes verhangen, uit een raampje van dat Binnenhoftorentje bij voorkeur. Dat zou sneu wezen, dat wens je niemand toe. Dan kun je vele vele malen beter, volledig vacuüm en compleet gespeend van ideeën, schaterlachend permanent opgeruimd zitten wezen. Onherstelbaar blijvend begeistert.

“We are the hollow men
We are the stuffed men
Leaning together
Headpiece filled with straw. Alas!”

T.S. Eliot: The Hollow Men

VVD, AJB en PVV
Martin Sommer bevindt zich overigens in goed gezelschap, want niemand minder dan oud-VVD-voorman Bolkestein roeptoeterde immers te pas en te onpas dat een politicus niet moest nadenken. Aan politici die nadenken, heb je niets, vond Bolkestein. Hijzelf noemt zich nadrukkelijk deftig een koopman en wil vooral niet als intellueel te boek staan. Een greintje zelfkennis kan meneer Bolkestein niet worden ontzegd.
Een politicus, moet wéten. Hij of zij moet op de eerste plaats weten aan welke kant zijn boterham beboterd, besmeerd en belegd is en wie het in zijn partij voor het zeggen heeft, wie er de lakens en de gunsten uitdeelt. MS: “Hij is heel trouw, beloont zijn vrienden. Zijn mentoren Opstelten en Rosenthal werden minister.” Rutte ging zelfs zo ver in zijn loyaliteit aan makkers en vrienden dat hij Geert Wilders, zijn oud-mentor in de VVD, grootmoedig hielp aan een-gat-in-de-markt, zodat Wilders voor zichzelf een bloeiend politiek handeltje kon beginnen met zijn PVV-beweging. Als dat niet getuigt van generositeit zonder ook maar enige bijgedachte, dan weet ik het niet.

Dit is puur politiek instinct. Hier komt echt geen denkwerk aan te pas. Het idee alleen al. Dat is een hele opluchting en het verklaart meteen een heleboel, zo niet alles.

Sommer haalt ook het geval aan van VVD’er Arend-Jan Boekestijn, die voor een open microfoon tegen collega-historicus Maarten van Rossem beweerde dat het schokkend was dat zijn politieke baas en mede-historicus Rutte geen idééhéé had. Wat er met AJB is gebeurd daarover wordt in VVD-kringen nog met een brok in de keel en bibbers in de benen aan VVD-kindertjes verhaald, onder de VVD-kerstboom, bij de VVD-kribbe, waarin de VVD-Heiland. Dat was niet best. Het heeft Nederland bijkans zijn triple A status gekost en ons lichtjaren teruggeworpen in de globale concurrentiepositie, whatever that may be. Het heeft een haar gescheeld of we waren de euro uitgeknikkerd. Kijk, als je dat laatste bedenkt dan wens je Mark Rutte aan de lopende band een hééééleboel ideeën toe.

Laat ons daarom iedere avond voor het slapengaan toch maar bidden om veel ideeën voor onze VVD-premier, die aardige, sympathieke en sociaalvaardige Mark Rutte. Want dat is ‘ie tenslotte allemaal, al zal hij ook daar vast geen idee van hebben.

“The contemporary era constantly proclaims itself as a post-ideological, but this denial of ideologie only provides the ultimate proof that we are more embedded in ideology.
On account of its all-pervasiveness, ideology appears as its own opposite, as non-ideology, as the core of our human identity underneath all the ideological labels.”
Slavoj Žižek (2009:37,39): First As Tragedy, Then As Farce

Lectuur:

Martin Sommer: ‘Ruttes probleem is niet gebrek aan ideeën, maar gebrek aan tijd in de Volkskrant van 01 september 2013

Edward S. Herman & Noam Chomsky (2002/1988): Manufacturing Consent. The Political Economy of the Mass Media / New York – Toronto: Random House / ISBN 0-375-71449-9 (pbk)

David McKnight (2013/2012): Murdoch’s Politics. How One Man’s Thirst For Wealth And Power Shapes Our World / London: Pluto Press / ISBN 978 0 7453 3346 5 (pbk)

Slavoj Žižek (2009): First As Tragedy, Then As Farce / London – New York: Verso / ISBN -13: 978-1-84467-428-2 (pbk)

Read Full Post »

gepost op 9/20 augustus 2013
( herzien op 21 augustus)

“Libertarians display nothing but disdain for fundamental ideas. They disparage the very idea of a fundamental idea. Libertarianism wishes to espouse an end product: liberty – while remaining oblivious to its source: philosophy. It sees no logical, ordered structure of ideas, but only a haphazard smorgasbord of notions, and feels entitled to help itself to any one, at any time, in any sequence, as the mood strikes.”

Peter Schwartz (1989:317): Libertarianism: The Perversion of Liberty

De kop: “VVD-adviseur Livestro: ‘Rutte wordt niet gehinderd door principes’ “ in de Volkskrant van 17 augustus 2013 geeft veiligheidshalve duidelijk aan dat het om een citaat van meneer Livestro gaat. Bij lezen van het stukje waarboven deze kop staat, lijkt het op het eerste gezicht onwaarschijnlijk om te denken dat Joshua Livestro het artikel van Peter Schwartz (“Libertarianism: The Perversion of Liberty”) in gedachten had toen hij deze uitspraak deed, laat staan dat hij het met Schwartz eens zou zijn – indien Livestro al bekend was met betreffend artikel.
Als ik echter lees: “Flexibiliteit is volgens Livestro weliswaar nodig om het kabinet overeind te houden” en ik denk aan Sennetts betoog over hoe die flexibiliteit volgens hem in onze kapitalistische maatschappij het individuele karakter en de maatschappelijke moraal ondermijnt (“The Corrosion of Character”), dan zou Livestro wellicht kunnen worden aangewreven dat hij het onbewust met Schwartz en Sennett eens is en dat zijn kwalificatie van zijn VVD-roerganger wel degelijk betekent wat hij lijkt te betekenen: “Rutte wordt niet gehinderd door principes”. Precies dat maakt de man tot zo’n succesvolle stemmentrekker. We leven tenslotte in het postmoderne postpolitieke tijdperk, waarin der Mensch ohne Eigenschaften agio doet.

the_intolerable_intolerance_ 70 procentJammer dat in het ingezonden stuk van PvdA vicepremier Lodewijk Asscher en de Engelse publicist David Goodhart in de Volkskrant en de Britse krant The Independent, niemand schijnt te hebben geroepen: Eigen volk eerst! of: Socialist Asscher wil grenzen dicht tegen Oost-Europeanen!
Was dat het geval geweest, dan zou de beweging (let wel: de PVV is een beweging en geen partij) van meneer Geert Wilders – als we de peilingen van Maurice Waf! tenminste mogen geloven – vast niet met 30 zetels uit de bus zijn gekomen. In ieder geval hadden we nog een smeuïge krantenkop gehad. Een PvdA’er die zoiets roept, zou de verloedering van het merk weer eens onomwonden aan de kaak stellen.

“The invasion and colonization of communitas, the site of the moral economy, by consumer market forces constitutes the most awesome of dangers threatening the present form of human togetherness. The principal targets of the assault by the market are humans as producers; in a fully conquered and colonized land, only human consumers would be issued residence permits.”

Zygmunt Bauman (2003:74): Liquid Love

Onthutsend is het wel, dat uitgerekend alweer een PvdA-politicus het project Europa lijkt te saboteren, juist nu eensgezindheid onder de eurolanden zo broodnodig is. VVD’er Rutte houdt zich met zijn oproep om meer luxe consumptiegoederen te kopen tenminste nog bij merksyntone kretologie, terwijl die zogenaamde bescherming van de Nederlandse werknemers van Asscher zo flinterdun dubbel-doorzichtig is dat het de aandoenlijkheid voorbij schiet en genant in de wind wappert. Kom er gewoon vierkant voor uit dat het project Europa uiterst ongelukkig en onverantwoord krakkemikkig in elkaar steekt en we daar de wrange vruchten bij karrenvrachten van plukken. Waarom we de wanhopige vlucht naar voren schijnen te moeten blijven kiezen, is aan de gewone burger die structureel voor de kosten opdraait, niet uit te leggen. Die burger voelt zich cynisch uitgebuit, ordinair kaalgeplukt en schaamteloos leeggezogen. Die burger ziet, ondervindt, merkt en ervaart namelijk dat zijn spaargelden verdampen en dat zijn pensioen wegsmelt. Hij ziet hoe de haarvaten van de samenleving verstopt raken door het aankoeken van steeds dikkere lagen managers. Die managers claimen dikke salarissen en het enige wat ze doen is de boel nog stroperiger, nog ingewikkelder en vooral nog duurder maken. Hun salarissen-met-bonus moeten tenslotte ergens van worden betaald. Het Nederlandse maatschappelijke middenveld is wat dit aangaat een Sodom en Gomorra aan het worden: de ene ladenlichtende fraudeur na de andere plugt zich er als een bloedzuiger in de staatsruif van de publieke middelen. Met zo’n positie belonen politieke kongsi’s ook hun clubgenoten; zij hebben de banen verkaveld en onderling verdeeld en distribueren de respectieve postjes, ten laste van de publieke middelen. In het Angelsaksisch heet dit cronyism.

Ergens op een plek die Brussel heet en op andere vergelijkbare virtuele plaatsen (loci, topoi) wordt er zoiets als een Verenigd Europa in elkaar gestoken, zeggen ze. Alweer door managers, voor wie het project Europa een grote snoepwinkel en lucratieve banencarrousel is. De burger krijgt toegetoeterd dat zij solidair moet zijn met vreemde mensen ver weg, terwijl zij dag in dag uit aan den lijve ondervindt dat het hier bij haar steeds meer ieder voor zich is. Luister maar naar Rutte & kompanen, kijk naar Asschers laatste move: West-Europa voor de West-Europeanen! Een paradoxale boodschap die, zoals Pavlov met honden bewees, schizofrenie veroorzaakt. Een verenigd Europa is bij dit alles zeker niet gebaat. Terwijl we dat meer dan ooit oooh zo nodig hebben, lijkt de politieke paljassen niets te dol om het project Europa te saboteren en te torpederen.

“(H)et is vooral Homerus geweest die de andere epische dichters heeft geleerd op de juiste wijze onwaarheden te beweren. Zijn kunst bestaat hierin dat hij gebruik maakt van de menselijke neiging om valse conclusies te trekken.”

Aristoteles (335? BC; 60a18): Poëtica

Asschers move maakt het eens te meer pijnlijk en duidelijk zichtbaar dat de huidige constructie van het project Europa op z’n zachtst gezegd aan alle kanten rammelt en in z’n voegen kraakt en knarst. Asscher stelt een deeloplossing voor die op zich niet onaannemelijk lijkt te klinken (wel onsympathiek, maar misschien zelfs niet onlogisch). In het geldende kader past Asschers idee echter helemaal niet en binnen dat vigerende kader detoneert zoiets als naïef, onbetrouwbaar en inconsistent. Moeten politici met zulke ideeën aan het roer staan van dit zwalkende, kompasloze en lekkende narrenschip, in deze woelige en verraderlijke wereldzeeën?
Hoe kun je het rijmen om duizelingwekkende sommen gelds te blijven overmaken naar landen als Griekenland – dus een transfereconomie in stand en aan de praat te houden – en tegelijkertijd de grenzen willen sluiten tegen werknemers uit nieuwe (aspirant-/semi-) eurolidstaten? De gedebiteerde smoes luidt dat Nederlandse werknemers uit de wind moeten worden gehouden, met name zzp’ers en laaggeschoolden – potentiële PvdA stemmers dus. Een cynische smoes, want diezelfde Nederlandse werknemers zien hun spaargelden verdampen (richting Griekse bankiers en andere gladde gluiperds?) en krijgen het onverbloemd voor hun kanes dat ze zich loyaal hun pensioengelden moeten laten ontfutselen in het belang van Europa dat immers ook hun belang zou zijn. Kortom, het recept luidt: permanent pompen en langzaam maar onherroepelijk samen verzuipen. Zo’n politieke poppenkasterij en fratsenfoezeliritis voedt en vergroot slechts het toch al substantiële ressentiment.

De gefrustreerde burger weet natuurlijk drommels goed dat ‘ie met meneer Wilders en zijn PVV ook geen stap verder komt, maar zo lang de gevestigde politieke merken die burger voor simpel, achterlijk en dom verslijten, zal die burger zich zo gedragen door zijn kont tegen de krib te gooien en Van Speijks dan-liever-de-lucht-in! als motto prefereren.
Door op een beweging als de PVV te stemmen, krijgt die burger op zijn minst nog de illusie dat zij – net als een astrante peuter van drie jaar oud – tòch ook een eigen willetje heeft en zich niet alles hoeft te laten gezeggen. De merken VVD en PvdA zouden volgens de peiling van meneer De Hond nu bij verkiezingen een verlies van 45 zetels voor de kiezen krijgen. De DOW Jones en Foetsie zijn er niets bij.

“Flexible specialization suits high technology; thanks to the computer, industrial machines are easy to reprogram and configure. The speed of modern communications has also favored flexible specialization, by making global market data instantly available to a company. ( ) ( )
The most strongly flavored ingredient in this new productive process is the willingness to let shifting demands of the outside world determine the inside structure of institutions. All these elements of responsiveness make for an acceptance of decisive, disruptive change.
( ) ( )
Time’s arrow is broken; it has no trajectory in a continually reengineered, routine-hating, short-term political economy. People feel the lack of sustained human relations and durable purposes.”

Richard Sennett (1998:52,98): The Corrosion of Character

Lectuur:

Aristoteles (384-322 BC) (2012/1986): Poëtica / Amsterdam: Athenaeum – Polak & Van Gennep / ISBN 978 90 253 0207 8 (vertaling: N. van der Ben en J.M. Bremer)

Grieks – Engelse uitgave: S.H. Butcher (1951): Aristotle’s Theory of Poetry and Fine Art / New York: Dover / ISBN 0-486-20042-6

Voor de teleologische drive en het richtingzekere momentum dat dit Europa-project zo node ontbeert, zie o.a. de Nicomacheasche ethiek

Zygmunt Bauman (2003): Liquid Love. On the Frailty of Human Bonds / Cambridge, Oxford, etc.: Polity Press – Blackwell / ISBN 0-7456-2489-8 (pbk)

Peter Schwartz’ stuk staat in Leonard Peikoff – editor (1989): The Voice of Reason. Essays in Objectivist Thought van Ayn Rand / New York, London etc.: Penguin – Meridian Books / ISBN 0-452-01046-2. Libertarianism: The Perversion of Liberty staat op p. 311-333.
Het gaat om een sterk verkorte versie van een artikel uit 1985, dat werd gepubliceerd in The Intellectual Activist.

Richard Sennett (1998): The Corrosion of Character. The Personal Consquences of Work in the New Capitalism / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-31987-3 (pbk)

Richard Sennett (2003): Respect in a World of Inequality / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-32537-7 (pbk)

Richard Sennett (2009/2008): The Craftsman / London, New York etc.: Penguin / ISBN 978-0-141-02209-3 (pbk)

# P.S. #

Zie Susan Watkins (editor of New Left Review) over het “project Europa” in de laatste London Review of Books No. 16 – 29 August 2013, pages 17-21

Citaat uit haar (review-)artikel Vanity and Venality (= ijdelheid/verwatenheid/hier ook: grootheidswaan en de vatbaarheid voor corruptie/omkoping/morele kwetsbaarheid):

“A single currency might have worked for the core group of closely aligned economies – France, Germany, the Benelux countries – envisaged in the Werner Plan. Instead, the architecture of the Eurozone, concocted in response to the fall of the Berlin Wall, became fatally entangled with the project of EU enlargement.
As it took shape from the mid-1990s, the single currency became available to any country that could claim to meet the minimal convergence criteria, in a spirit of geopolitical expansionism strongly backed by Washington and London. The result, as the vanity of the leading continental powers combined with the venality of the smaller ones, was a heterogeneous group of 17 economies, with divergent dynamics, tied to a uniform exchange rate and enjoying a shared credit rating.
Rather than helping them converge, the common currency exacerbated the underlying differences between them. Domestic manufacturing in the Mediterranean countries was squeezed by Chinese imports at the lower end – textiles, ceramics, leather goods – while German companies gained an increasing market share at the upper end: cars, chemicals, machinery. At the same time, the easy credit of the globalisation bubble created the illusion that Europe was equalising upwards, as southern consumption was fuelled by northern banks’ cross-border lending.”

(bijgevoegd op 22 aug. 2013)

Read Full Post »

Stiene de Boer
gepost op dinsdag 7 mei 2013

“I have always found the word ‘Europe’ on the lips of those who wanted something from others which they dared not demand in their own names!”

German Chancellor Otto von Bismarck, 1880

“One basic formula for understanding the Community is this: ‘Take five broken empires, add the sixth one later, and make one big neo-colonial empire out of it all.’”

Professor Johan Galtung, Norwegian sociologist, “The European Community, a Superpower in the Making”, 1973, p. 16

Lord Nigel Lawson, zes jaar minister van financiën onder Margaret Thatcher, is van mening dat Groot Brittannië het zinkende schip moet verlaten en uit de EU moet stappen.
Lawson legt de vinger op de zere plek: de EU na invoering van de muntunie, is niet langer die EU waar Engeland ooit lid van werd: “The heart of the matter is that the very nature of the European Union, and of this country’s relationship with it, has fundamentally changed after the coming into being of the European monetary union and the creation of the eurozone, of which – quite rightly – we are not a part.” Strikt genomen is de naam EU ook niet van toepassing op Engeland, Denemarken en Zweden, wanneer de EU synoniem wordt gedacht aan de EMU, de Europese monetaire unie met de euro als munteenheid. Lawson wil eigenlijk voorkomen dat GB straks de EMU wordt ingerommeld. Engelands optreden zal door Denemarken en Zweden met argusogen worden gevolgd.

Lawson stemde in 1975 vóór toetreding tot de Europese Gemeenschappelijke Markt (European Common Market), zoals de EU in 1975 heette, maar zegt dat hij in 2017 voor uittreden uit de EU zal stemmen.
Lawson: “You do not need to be within the single market to be able to export to the European Union, as we see from the wide range of goods on our shelves every day.” Lawson is van mening dat Engelands uittreden uit de EU: “Far from hitting business hard, it would instead be a wake-up call for those who had been too content in “the warm embrace of the European single market” when the great export opportunities lay in the developing world, particularly Asia. “Over the past decade, UK exports to the EU have risen in cash terms by some 40%. Over the same period, exports to the EU from those outside it have risen by 75%,” he added.”
Lawson is ook afkerig van de Brusselse regelzucht, die hij toespitst op de recente plannen om een financiële transactiebelasting (een soort Tobin-tax) in te voeren: “ Withdrawing from the EU would also save the City of London from a “frenzy of regulatory activism”, such as the financial transactions tax that Brussels is seeking to impose.”

Nigel Lawson speelt de kaart van de ‘ financial transaction tax’ intelligent uit en met een goed gevoel voor timing, immers: de financiële jongens die de huidige Britse regering stevig aan een touwtje hebben, zullen ongetwijfeld gevoelig zijn voor dergelijke argumenten, die rechtstreeks aan hun belangen raken. Voor hen is het idealistische idee van een Verenigd Europa, waarin alle Menschen Brüder sind und werden, vooral een marketing middel voor de massa’s. Het toekennen van de Nobelprijs aan de EU past daar wonderwel in. Wat we precies onder Europa dienen te verstaan, is tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Lawson is in ieder geval van mening dat Europese superstaat (een Grossmacht) niets voor de Britten is.

De Europese Economische Gemeenschap (EEG),
opgericht op 1 januari 1958, bood het platform voor eenwording via een gemeenschappelijke, interne markt. Die formule was zeer geschikt om de pluralistische Europese naties en culturen geleidelijk aan samenwerking te laten wennen. Allengs zouden de voordelen – misschien zelfs het inzicht van de nóódzaak –om te komen tot een meeromvattender politiek-fiscale unie, ingang hebben kunnen vinden. Helaas echter houden politici er eigen ambitieuze agenda’s op na en koesteren zij voor zichzelf carrière-plannen. Dit nog afgezien van de middelmatige kwaliteiten bij menigeen die het in de Brusselse Europa-snoepwinkel op de een of andere manier voor het zeggen hebben.

Op de invoering van een eenheidsmunt, de euro op 1 januari 2002 in twaalf landen van de Europese Unie rustte van meet af een zware risico-hypotheek. De muntunie had ingebakken constructiefouten waarvan de onmogelijkheid van (tijdelijk) uittreden van een lid misschien de voornaamste was. Een duidelijk teken aan de wand van de ieder-voor-zich-mentaliteit was de schending van het stabiliteitspact door grote lidstaten. Het vertrouwen in de euro kreeg een gevoelig klap. Daarna is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan.
Met lede ogen moeten voorstanders van een verenigd Europa (een langetermijn onderneming) aanzien hoe de weerzin groeit tegen het Europa-project zoals dat ons door de strot wordt geduwd.

“There is no such thing as society”
Twee punten van aandacht bij de uitlatingen en het voornemen van Nigel Lawson:
1) Lord Lawson was minister van Financiën onder Margaret Thatcher en van mevrouw Thatcher stamt de uitspraak die zij in Women’s Own magazine (31 october 1987) deed: “there is no such thing as society. There are individual men and women, and there are families.” Dus zeker ook geen grote Europese eenheidssociety, waar de zwakke broeders door de anderen op sleeptouw móeten worden genomen – niemand kan immers uitstappen;
2) in Engeland fungeert het recht vooral op basis van jurisprudentie, gewoonterecht en statutair recht. Dit in tegenstelling tot de meeste Europese landen die het recht op schrift stellen, in wetboeken vastleggen. Centraal opgelegde wetten zijn de Britten wezensvreemd. Vandaar die uithaal van Lawson naar Brussel als centrum van “frenzy of regulatory activism”.

cultuurverschillen
Dergelijke wezenlijke endogene cultuurverschillen als die tussen Groot Brittannië en het Europese continent, gelden mutatis mutandis even hard voor de andere eurolanden onderling, zoals steeds opnieuw blijkt.

kwaliteit van de politici
De shock-tactiek van de invoering van een euro als eenheidsmunt (voor-het-blok-zetten), dient in toenemende mate het maskeren van de povere politiek-bestuurlijke kwaliteiten van de eurocraten. Hoge kwaliteit, met inbegrip van morele integriteit, is echter een sine qua non. Een onzalige paradoxale situatie, die weinig hoop op voorspoedige ontwikkelingen biedt. Nu worden alle mislukking en tegenslag soepel en makkelijk op externe en oncontroleerbare fenomenen geschoven – zoals de financiële crises en de Aziatische dreiging als noodzaak om de muntunie overeind te houden – en blijven de politici met hun verantwoordelijkheid voor gebrek aan visie en incompetent handelen, buiten schot.

vaagheid en nevelen zijn troef
De ingebakken systeemfouten van de euro-muntunie draineren ons structureel. Wie er precies van al die weglekkende en verdampende miljarden aan belastinggelden profiteren, blijft in nevelen gehuld. Niemand schijnt nog te weten wat er wanneer en waarom nu weer “gered” dient te worden. Net als bij de aanstellingen en benoemingen van allerlei “eurocraten” op lucratief gesalarieerde posten, is intransparantie ook hier troef.

De Engelsen zien de bui hangen, ze trekken hun Wellingtons aan en steken hun umbrella’s op. Dat is beter dan blijven hozen en straks misschien het zwemvest aan moeten trekken. Zij hebben dat vreemd gewrochte gedrocht dat de Europese Unie intussen is geworden vermoedelijk minder hard nodig dan andersom.

Read Full Post »