Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘De Standaard’

“Het snelste groene licht”,
column van Joris Luyendijk in De Standaard van donderdag 28 februari 2013

# ingekorte versie, zie De Standaard

Vandaag heb ik het over de ervaringen van één radertje in een van de vele kolossale klokken die samen de mondiale financiële sector vormen. Ze werkte twintig jaar bij allerlei grote banken, zowel in Londen als in Azië. Terugblikkend zegt ze: ‘Je denkt er op dat moment gewoon niet over na. Je bent jong, je bent gretig. Pas nu besef ik, ja, die producten werden natuurlijk gebruikt om belastingen te ontwijken, of zelfs te ontduiken. Destijds keek je niet verder dan de volgende stapel papierwerk.’ Ze stelde de documenten op die nodig waren voor deals in derivaten met aandelen, de zogeheten equity derivatives .
Bij standaardproducten moest ze vooral alles nalopen en controleren. ‘Het zijn juridische documenten, dus alles moet heel precies.’ Bij ‘exotische’, op maat gemaakte instrumenten moest ze ook onderhandelen met klanten over de precieze bewoordingen van de bijgaande documentatie. ‘Als je dan geen antwoord kreeg, en er ook niet werd verteld waarom niet, dan was dat heel frustrerend.’ Een echte kantoorbaan. ( ) ( ) Documentatie werd uiteindelijk erg monotoon en ze stapte over naar compliance , intern toezicht. ‘We werden gezien als business breakers , die de sterren ervan weerhouden te scoren.’
Erger vond ze de mentaliteit: mensen keken puur of iets mocht van compliance en achtten zich daarna vrijgesteld van morele overwegingen. ‘Ik heb me daar ook schuldig aan gemaakt’, zegt ze. ‘Complexe equity derivatives zijn vaak heel ambigu. Mag ik iets juridisch wel of niet? We wisten welke interne juristen bij onze bank zuiver in de leer waren, en die ontweken we. We wisten ook welk extern advocatenkantoor meer geneigd was om de dingen te zien zoals wij ze zagen – en wij wilden natuurlijk groen licht. Dus zo ging het. We shopten op zoek naar de meest coulante juristen, en die gaven we onze business. Advocatenkantoren begrepen dat natuurlijk, en je weet hoe partners bij dat soort kantoren in elkaar zitten.’ ( ) ( )
Van meer regels verwacht ze weinig. ‘Het blijft kat en muis. Juristen bedenken altijd manieren om onder regels uit te komen. En omdat veel toezichthouders om de zoveel jaar overstappen naar de andere kant – de zogeheten ‘draaideur’ – lekt kennis hoe dan ook snel weg. Dat vindt ze toch wel verbijsterend, zegt ze. ‘De grote banken, kredietbeoordelaars, toezichthouders of accountantskantoren, allemaal zijn ze over de knie gegaan de afgelopen jaren. Maar de financiële advocatenkantoren zijn totaal de dans ontsprongen.’

* * *

Op 28 februari 2013 omstreeks 11:15, zei Gilbert V.:

Bewijst enkel dat juristen vindingrijker met bestaande wetten omspringen dan wetgever en toezichthouder. Het is natuurlijk ook makkelijker te stropen, dan jachtopziener te spelen.

Op 28 februari 2013 omstreeks 10:56, zei Christian F.:

Hier hebben we de wekelijkse aanval op het kapitalisme weer. Is zo een rubriek niet eerder voor ‘De Morgen’?

Op 28 februari 2013 omstreeks 09:14, zei Bart Haers:

Tja, ze geven dan ook maar gewoon raad, die juristen en handelen niet echt. Althans, zo lijkt het toch. En dat houden juristen ons ook graag voor. We konden het weten, maar verkozen even blind te blijven.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager in reactie op Gilbert, Christian en Bart:

@ Gilbert, Christian, Bart Haers: Gilbert, de beste jachtopzieners schijnen ooit slimme stropers geweest te zijn – dieven vang je het beste met dieven. Tja, Christian lijkt me over een uiterst voorspelbaar denkraam met vaststaande cognitieve categorieën te beschikken, aan hem zullen de PR-boeren en andere volksverlakkers geen kind hebben, vermoed ik. Bart, u zegt het: juridisch advies is tegenwoordig gewoon een product dat wordt verhandeld, no moral strings attached. Wij zijn primair en integraal consumenten, geen burgers of lidmaten/leden van een samen-leving meer. Als het ‘ze’ echter uitkomt, moeten we plots solidair zijn (met de Grieken, de Bulgaren en de rest; wie hebben daarvan voordeel denkt u?) en moeten op de lange-termijn-toer gaan en aan onze kinderen denken, vanwege de Beschaving en zo. Argumenten en redeneerwijzen zijn ook producten, die je gewoon kunt kopen. Zoals ooit bij sofisten op de agora. Super-sofisme: solidair, met jezelf. Per saldo dus met niemand solidair.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het zijn altijd ‘radertjes’ dat was ook Eichmanns favoriete excuus, waarbij hij zelfs Kant als bewijs aanvoerde. Superefficiënt targets halen, dan komen de bonussen automatisch en vanzelf. Super-managers. Achteraf glashard zeggen dat je het niet hebt kunnen overzien en niet kon weten – en ze hebben tot op zekere hoogte nog gelijk ook, dat maakt het des te griezeliger. O ja, en toch zwaar betaald worden, als superdinges. Er wordt alles aan gedaan – middels ons onderwijs vooral – om ons perspectief, het zien van diepte, en fantasie te ontnemen: de eendimensionale mens, die niet verder kijkt dan de volgende snack, het volgende amusementsprogramma op tv, de volgende rel-om-niets in de politiek, en die het denken afgeleerd heeft. Draaideuren (het woord zegt het al: draaien,draaiers) werken gesmeerd: je bent eerst maat bij Goldman Sachs en daarna (of tegelijk, wie zal het zeggen?) word je democratisch benoemd als manager van een land en een EU-bank. Dus, waar hebben we het nog over?

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Erg toevallig, vind ik zojuist in mijn mailbox een wervende advert voor een Masterclass Behavioral Finance over: “Het feilbare denken van beleggers en managers; van de Erasmus academie – behavioral finance.” Hoe krijgt men toch zulke bagger bij elkaar verzonnen, en het is nog veel bizarder dat er steeds weer zoveel personen – op kosten van de zaak of de belastingbetaler – een dure ticket kopen om de kolderieke kul en klinkklare quatsch te aanhoren! “[D]e masterclass Behavioral Finance. Een fascinerend onderwerp dat het traditionele financieel-economische raamwerk verrijkt met de psychologie achter menselijke besluitvorming.” Brrr, wat een naargeestig druilerig dieventaaltje! De grap is natuurlijk dat je bij zo’n meeting gaat netwerken met dumbo’s die dezelfde tunnelvisie op de wereld hebben en hetzelfde garnalenbrein. Er blijkt geen filter in staat om deze banaliteit buiten mijn box te houden. Waarschijnlijk de straf voor zonden uit een vorig leven.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het lijkt net alsof Luyendijks personage Radertje zo uit het boek ‘Capital’ van John Lanchester komt gestapt, dat in de laatste New York Review of Books wordt besproken door Michael Lewis: ‘Lanchester has turned himself into one of the world’s great explainers of the financial crisis and its aftermath. He has a gift for taking a reader who knows nothing about a complicated topic and leaving him with the feeling that he knows all about it, or at least everything worth knowing. ( ) I also found myself thinking: the English may finally have decided they have had enough of their experiment with the American financial way of life.’ In hetzelfde nummer van NYRoB bespreekt Jeff Madrick (‘Too Little, Too Late: Why?’) drie boeken over ons financiële systeem en de permanente crisis waarin het verkeert. Helaas is deze laatste review slechts toegankelijk tegen betaling.

PS van Jerry Mager Kathy Mathys heeft al in De Standaard van 23 juli 2012 (Writerskitchen) John Lanchester geïnterviewd over o.a. zijn nieuwe boek ‘ Kapitaal’: ‘Het rommelt in de Londense City. Alweer. John Lanchester brengt met Kapitaal een roman over geldzucht in de hedendaagse Engelse hoofdstad.’

Op 28 februari 2013, zei Bart Haers in reactie op JM:

Een persoonlijk feit, heet dat in het Vlaams Parlement waarop je sowieso mag antwoorden. Dat van de stroper die de beste boswachter wordt, klopt wel maar is niet het geheel ter zake. Joris Luyendijk heeft het over de rol van advocaten, of liever hoog gespecialiseerde juristen die geacht worden de wet te respecteren, maar die zeer oprekken waardoor de interpretatie van de wet tot onwettelijkheid lijkt te leiden. Juristen zullen mij hierop aanspreken, maar het probleem is dat in het verhaal de juristen adviezen geven maar die niet altijd getoetst worden door de rechter. Dat dit bedrijven in gevaar kan brengen is gebleken uit de raid op de ABN AMRO. De gevolgen kennen we, maar aan het einde van de rit kan men niet zeggen dat er geen solidariteit was, maar niet met de burgers. En dat is het punt, dat we in de huidige marktsamenleving burgerschap ondergeschikt is aan consument zijn.

Op 01 maart 2013, zei Jerry Mager in reactie op BH:

@ Bart, ik treed u helemaal bij. U kent waarschijnlijk Ben Barbers boek ‘De infantiele consument’ al, maar ik geef de titel voor degenen die het nog niet kennen, of even vergeten waren. In combi met Sheldon Wolins: ‘Democracy Incorporated: Managed Democracy and the Specter of Inverted Totalitarianism’ zou het op het verplichte curriculum van iedere student politicologie en jura moeten prijken – eigenlijk moet iedereen met een gewone algemene ontwikkeling zulke boeken gewoon lezen. Juristen verworden steeds meer tot producenten van lege termen in een jargon dat voor een buitenstaander – en dat zijn de meesten inclusief de ‘toezichthouders’ – hermetisch is. Voor die juristen zelf ook, omdat ze de draagwijdte en gevolgen van hun handelen niet kunnen inschatten of overzien. Daarom zijn goed literatuur- en geschiedenisonderwijs zo belangrijk. In de onderwijsdiscussies is dat echter een vele malen gepasseerd station. Een vak als Romeins Recht bijv. is bij de jurastudie nagenoeg uitgekleed.

Read Full Post »

Bakkers en bankiers
Column Joris Luyendijk (woe. 20 02)2013 in De Standaard van donderdag 21 februari 2012

# ingekort, zie De Standaard voor volledige versie

Stel dat de bakker bij u om de hoek hetzelfde verdiende als een zakenbankier; honderdduizenden euro’s per jaar. Dan zouden bij u in de buurt andere mensen ook een bakkerij beginnen, toch? Ze zien de dikke auto van de bakker en denken: ga ik ook doen. Grote winsten trekken nieuwe spelers aan, wier concurrentie de prijzen (en dus salarissen) naar beneden drijft. Dat is marktwerking.

Stel nu dat de bakker bij u om de hoek brood verkocht van dezelfde kwaliteit als de woekerpolissen of subprime-hypotheekproducten die zakenbanken de afgelopen decennia met zoveel succes wisten te slijten. Dan zou u die bakker voortaan mijden, toch? En met u de rest van de buurt. De bakker zou failliet gaan want wie slecht presteert, verdwijnt. Ook dat is marktwerking.

Dus waarom zijn de zakenbanken die een cruciale rol speelden bij de crisis niet verdwenen? Waar zijn de nieuwe zakenbanken? En waarom verdienen de mensen in die zakenbanken nog steeds zoveel geld? Als het was gegaan om giftig brood in plaats van giftige leningen zouden slachtoffers de bakker hebben aangeklaagd, en bedolven onder schadevergoedingen. De bakkerij was dichtgegooid, toezichthouders voor broodkwaliteit waren vervangen en nieuwe bakkerijen zouden met een schone lei beginnen. Na twintig maanden boren in de financiële sector lijkt me dit de centrale weeffout in het bestel: er is geen marktwerking en dus geen zelfcorrectie aan de top van de vrije markt. ( ) ( ) Terug naar ons bakkertje. Een zakenbankier anno 2013 is als een bakker die zeker weet dat hij de enige in de buurt zal blijven. Hij weet ook dat de kwaliteit van zijn waar wordt beoordeeld door een instantie die financieel van hem afhankelijk is, terwijl toezichthouders weinig begrijpen van brood en bovendien van politici te horen krijgen dat ze het rustig aan moeten doen; de mensen kunnen immers niet zonder brood. Waarom zou die bakker zichzelf geen tonnen salaris geven? Waarom zou hij geen zaagsel door het brood mengen?

Nu kun je zeggen: opbreken die handel. Maar dan stuit je op de tweede centrale weeffout in ons bestel: het financiële kartel opereert op wereldschaal, terwijl de tegenkracht moet worden georganiseerd op nationaal niveau. Ja, een land kan besluiten zijn zakenbank op te knippen. Maar dan worden de lucratieve delen opgeslokt door andere zakenbanken van elders, die daarmee nog groter worden. Dat lijkt mij de grote vraag voor de EU. Met 27 landen kun je weliswaar een vuist maken tegen het mondiale financiële kartel, maar hoe voorkom je dat de EU wordt ingekapseld en gecoöpteerd zoals is gebeurd met de Britse en Amerikaanse politiek?

Waarmee we komen op de vraag waarop de believers in globalisering geen antwoord lijken te hebben: kun je überhaupt een mondiale financiële sector hebben zonder mondiaal toezicht? En mocht dit komen, wie controleert dan weer die controleurs? ( )

Reacties

Op 21 februari 2013, zei Jerry Mager:

Wat lees ik nu!?: “Dat lijkt mij de grote vraag rond de EU: met 27 landen kun je een vuist maken tegen het mondiale financiële kartel.” Een vuist maken, als EU?! Indien dat zo zou zijn, dan waren de huidige problemen subiet van de baan en vermoedelijk nooit ontstaan! Het oude beeld van de Romeinse fasces cum securibus – o ja, die ene pijl kun je breken, maar een bos pijlen niet. Ik geloof trouwens dat de financiële sector al lang mondiaal en grenzenloos (in alle opzichten, maar vooral wat ‘greed’ betreft) opereert, vandaar de bloeiende initiatieven van regionale munten (‘Torekes’ en ‘Noppes’ en het idee van de ‘Civic’ van Lietaer). Een onwezenlijk idee, dat je via en door legaal geld toch stiekem en voortdurend bestolen kunt worden. Trouwens, bij Kruidvat en Blokker liggen de dvds over Wall Street (Michael Douglas) momenteel in de aanbieding. ‘Inside Job’ enige tijd terug ook weer.

Op 21 februari 2013, zei Luuk de Waal Malefijt:

De auteur heeft gelijk. Het geld wordt al tijden gemaakt door private instellingen wat tot inherente ongelijkheden in crises leidt. Wat hij helaas niet heeft genoemd is de oplossing hiervoor die ook in 1930 al bekend staat als het ‘Chicago plan’, dat onlangs is aanbevolen door een working paper van het IMF: neem het privilege van geldcreatie af van banken door fractioneel reserve bankieren te verbieden en zelf een schuld- en rentevrije munt in te voeren. De Ons Geld beweging beoogt dit in Nederland voor elkaar te krijgen onder de paraplu van Stichting Ons Geld. Dit is een zusterbeweging van de Positive Money beweging in Engeland, de Monetary Reform Party in Amerika, Sensible Money uit Ierland, en Monetative uit Duitsland en Zwitserland. Sluit je aan en vecht mee op www.onsgeld.nu

Op 22 februari 2013 reageert Jerry Mager op Luuk de Waal M.:

@ Luuk ik heb je website bezocht, daarop zijn enkele belangrijke documenten bij elkaar gebracht. Ziet er goed uit. Het initiatief vind ik loffelijk – net als de C1000-beweging van David Van Reybrouck. Doen je al samen? Het zal vooreerst vooral symbolisch blijven, vrees ik, want de tegenmacht van de gevestigde belangenpartijen enorm en geld is al lang een zelfstandig, industrieel vervaardigd, product geworden (NB de 14 page special in the Economist over Offhore Finance). Ndlse pensioenfondsen hebben net hun uitbetalingen verlaagd en prompt lanceert PvdA-vice-premier Asscher een campagne over contracten voor inwijkelingen – de geëigende afleidingsmanoeuvres. Goed dat ik jullie initiatief hier in DS onder ogen krijg. In Ndlse kranten kom je waarschijnlijk niet aan het woord? Een caveat: kijk naar ‘Beter Onderwijs Nederland’ en waak ervoor dat je niet net zo’n zachte dood sterft. Die vraag van D66-Pia Dijkstra op je site vind ik exemplarisch! Ik word alvast lid voor een jaar.

Op 22 februari 2013 omstreeks 11:14, zei Marlies H.:

zakenbanken met een bakker vergelijken is wel heel erg kort door de bocht, en naar mijn mening vrij populistisch. Een investeringsproduct ga je toch niet vergelijken met een consumptieproduct? Dit artikel lijkt me eerder een gevolg van innerlijke frustratie. Verboden hormonen in vlees/vis, schadelijke chemische producten in kleding, bedorven paardevlees in pastaproducten … dat is zorgwekkend, want levensbedreigend … te meer dat je niet krijgt wat je ter goeder trouw denkt te kopen, nl. veilige producten. Als cliënt bij een zakenbank weet je wat je belegging opbrengt of niet, méér, ook al is het resultaat slecht, het zal niet levensbedreigend zijn. … Indien op heden dezelfde zakenbanken als vijf jaar geleden bestaan, betekent dit misschien dat de cliënten toch niet zo ontevreden zijn. Men kan toch bezwaarlijk iemand verbieden cliënt te blijven bij een bank? Dit artikel lijkt me een drogreden om onterecht rijkdom te associëren met bedrog. De slechte rijke en de goede arme!

Op 22 februari 2013 reageert David P. op Marlies H.:

U gaat zelf ook even kort door de bocht. Waar de auteur op doelt is dat ondanks het falen/te kort komen van die sector, zij daar niet de gevolgen van dragen. De sector is immers te belangrijk en zou de hele wereld in de chaos storten. Wel, indien dit systeem dan zo’n bedreiging is voor de financiële stabiliteit, dan is het misschien beter dit beest ook fors aan de ketting te leggen. Zijzelf (op een uitzondering na) bloeden toch niet, de rest van de bevolkingen mogen dat doen. De meesten van die topbedrijven/banken hebben idd van niemand iets te duchten. Ivm die clienten van die zakenbanken: zouden dat misschien doorgaans ook niet zo van die institutionele beleggers zijn, hetzelfde type dus. Ik ben de laatste om iemands rijkdom niet te gunnen, maar wat er de laatste jaren in de financiële wereld gebeurde/gebeurd is al eens serieus op het randje en erover.

Op 25 februari 2013 reageert Jerry Mager op Marlies H.:

@ Marlies, (giftige, toxic) leningen vergelijken met en behandelen als brood gebeurt nu helaas wel, omdat de taalvervuiling álles in bedrijfs-jargon verpakt. Ook een paspoort wordt mij als product verkocht door de mevrouw achter het gemeenteloket, net als een medische ingreep of een consult. Je kunt brood, net als financiële constructen, producten noemen, maar ze natuurlijk niet op (quasi) gelijke wijze behandelen. JL laat zien dat bij brood de betekenis van product operationeel anders werkt dan bij hypotheken. Een bakker die te veel ‘zoete broodjes’ bakt, maakt het niet lang. Daarentegen kunnen de jongens en meisjes in de financiële bakkerijen ongestoord hun gang gaan met hun beunhazerij van mis-baksels (het zaagsel uit hun hoofd, is hoofdbestanddeel van hun brood). Wíj moeten nu van bijna alles zelf uitzoeken of het deugt, dat kan geen mens, en dus – zo hameren de bovenbazen ons in – nemen we onze verantwoordelijkheid niet of onvoldoende en leggen de zwarte piet terug bij ons.

Read Full Post »

Keuze voor verleden of voor toekomst?
Jean-Luc Dehaene in De Standaard van zaterdag 09 februari 2013

De Europese lidstaten weigeren de nodige middelen vrij te maken voor een toekomstgericht Europees beleid, zegt Jean-Luc Dehaene . Ze halen zo de Europese doelstellingen onderuit die ze zelf hebben vooropgesteld. Een geval van verregaande politieke schizofrenie?
* * *

Met veel ambitie keurde de Europese Raad in 2010 het plan ‘Europa 2020′ van de Europese Commissie goed om door onderzoek, innovatie en infrastructuurwerken de groei in de EU te stimuleren. Twee jaar later werd het ‘Pact voor Groei en Tewerkstelling’ goedgekeurd. Beide plannen willen door een gezamenlijke Europese aanpak een meerwaarde bieden ten opzichte van 27 nationale plannen.
Diezelfde Europese Raad geeft echter niet thuis als daarvoor middelen moeten worden vrijgemaakt. Gisteren werkte de Raad aan een begroting voor de komende zeven jaar (2014-2020). Het plafond van 960 miljard ligt meer dan 80 miljard lager dan wat de Commissie had voorgesteld en is een terugval op het uitgavenniveau van 2007.
Als argument voor de verlaging van de EU-uitgaven wordt verwezen naar de besparingen die de lidstaten moeten doorvoeren. Dat argument lijkt steek te houden, ware het niet dat de uitgaven van de Unie de laatste jaren al veel minder snel groeiden dan de nationale uitgaven. Ook heeft geen enkele lidstaat zijn uitgavenniveau verlaagd, terwijl het net dat is wat de Europese Raad van de EU vraagt, en dan nog wel voor zeven jaar.
Om alle landen over de brug te krijgen, wordt bovendien weinig of niet geraakt aan de fondsen voor landbouw en hulpbehoevende regio’s, die samen meer dan 70 procent van de Europese uitgaven vertegenwoordigen. Vergeleken met het voorstel van de Commissie wordt vooral gesnoeid in het budget voor research, innovatie en investeringen en het geld bestemd voor de nieuwe bevoegdheden (zoals gemeenschappelijk buitenlands beleid). Er wordt dus gekozen voor een aanpak die eerder op het verleden dan op de toekomst gericht is.

Eigen Europese middelen
De neerwaartse druk op de Europese uitgaven vanuit de lidstaten vindt zijn oorsprong in de financieringswijze van de EU-begroting. Die gebeurt grotendeels vanuit de nationale begrotingen. waar ze geboekt worden als uitgaven. Als de nationale begrotingen onder druk staan, is een lagere bijdrage aan de EU een besparing.
Het is ooit anders geweest. Tot midden de jaren tachtig werd de Unie gefinancierd door eigen middelen, voornamelijk via de douanerechten die rechtstreeks aan de EU toekwamen. Omdat de douanetarieven verlaagden, verminderde de opbrengst snel. Er moest dus uitgekeken worden naar andere inkomsten. In 1988 werd beslist de douanerechten aan te vullen met bijdragen uit de nationale begrotingen. Ondertussen zijn die bijdragen uitgegroeid tot de belangrijkste inkomstenbron van de EU (68 procent), en dit volledig in tegenstelling tot het Europese Verdrag, dat voorschrijft dat de Europese begroting moet worden gefinancierd met eigen inkomsten.

Vooral de grote lidstaten gijzelen de EU met een financiering vanuit de nationale begrotingen. Door de uitgavenplafonds te verlagen, versmachten ze Europa financieel.

Slechts één remedie kan heil brengen: de EU moet opnieuw haar eigen inkomsten hebben, bijvoorbeeld afkomstig uit een financiële transactietaks of milieuheffingen. Met eigen inkomsten wordt ook de eigen financiële verantwoordelijkheid van de EU benadrukt. Het voordeel zit hem niet zozeer in grotere uitgaven, maar wel in een gegarandeerde financiering, los van de nationale begrotingen. Ook de nationale begrotingen zullen er bij winnen omdat ze hun EU-bijdragen grotendeels zullen kunnen schrappen. Het is een win-winsituatie.

Grotere flexibiliteit
Het Europees Parlement heeft in het debat over de meerjarenbegroting altijd een consequente houding aangenomen:
1) Het uitgavenplafond moet voldoende hoog zijn om de doelstellingen van Europa 2020 te kunnen financieren.
2) De betalingen moeten de vastleggingen volgen. Het Verdrag laat geen Europese deficit toe.
3) Het is onzinnig een plafond vast te leggen voor zeven jaar; een dwingende halftijdse herziening moet worden voorzien.
4) Er moet een grotere flexibiliteit worden ingebouwd. Het moet mogelijk worden om verschuivingen door te voeren tussen rubrieken binnen de begroting als er overschotten zijn. Binnen de Raad moet dit bij meerderheid worden beslist.
5) Het Europees Parlement en de Raad moeten zich politiek engageren om binnen een af te spreken tijdsbestek de EU-begroting opnieuw met eigen middelen te financieren.

Beter geen dan een slecht akkoord
De besluiten van de Europese Raad zijn hopelijk maar een basis voor onderhandeling. Er is immers maar een akkoord als ook het Europees Parlement zijn goedkeuring geeft. Zoals de zaken er nu voorstaan, heeft de Raad onvoldoende rekening gehouden met de voorwaarden van het Parlement. Hopelijk heeft de Raad voldoende onderhandelingsmarge overgehouden, zo niet wordt een akkoord moeilijk, om niet te zeggen onmogelijk.
Het Europees Parlement zal niet toelaten dat de EU financieel versmacht wordt. Temeer omdat het huidige Parlement zo het nieuw verkozen Parlement en de nieuw benoemde Commissie in 2014 voor schut zou zetten. Zonder aanpassingen zou voor het Europees Parlement daarom de beste optie kunnen zijn om een paar jaar te werken met jaarlijkse begrotingen, uitgaande van het uitgavenpeil van 2013. Zo krijgen het nieuwe Europees Parlement en de nieuwe Commissie de kans een beter plan op te stellen in een hopelijk betere economische context.

= = =

Wie is Jean-Luc Dehaene? Europarlementslid, ondervoorzitter van de begrotingscommissie

Wat beweert Dehaene hier? De besluiten van de Raad dreigen de EU financieel te versmachten, en dat wil het Europees Parlement niet toestaan.

REACTIES

Op 10 februari 2013, zei Jerry Mager:

1/5 De strekking van Jean-Luc Dehaenes (JLD) betoog – meer geld, dus meer ‘macht’ – voor ‘zijn’ begroting vind ik treffend geïllustreerd aan een alinea als: ‘ … wordt vooral gesnoeid in het budget voor research, innovatie en investeringen en het geld bestemd voor de nieuwe bevoegdheden (zoals gemeenschappelijk buitenlands beleid).’ Ik lees bij JLD vooral: gerichtheid op instrumentele zaken en het belang van de eurocratie (van ‘buitenlands beleid’ kun je zoveel produceren als je wilt). De Economist van 02-08 febr. houdt ons in een Special de Scandinavische landen (Economist: ‘Nordic countries’) ten voorbeeld en vertelt ons dat daar vooral andersoortige investeringen worden gepleegd, nl. in mensen: ‘The Nordics are continuing to introduce structural reforms … And they are doing all this without sacrificing what makes the Nordic model so valuable: the ability to invest in human capital and protect people from disruptions that are part of the capitalist system’.

2/5 Economen die zich verbazen over de recente successen van de Scandinavische landen, niettegenstaande hun omvangrijke overheidsapparaten, dienen van de Economist ook de immateriële aspecten in hun berekeningen betrekken, zoals: ‘the benefits of honesty and efficiency’. De Zweed Lars Tragardh ‘has a useful frase to describe this mentality: “statist individualism” ‘. De Economist toont in de paragraaf ‘The secret of their success’ (pp. 15-16) twee tabellen, per 2012: een index-ranking op 6 dimensies, en een staatje dat de ‘Public trust in institutions’ laat zien. In de eerste tabel staat Nederland op plek 9 (GB op 13 en de BRD op 14), België staat er helaas niet vermeld. Misschien vanwege ‘de!’ controverse ?? Waar het gaat om vertrouwen in instituten komt de EU op zo’n 32% van de bevolking die zegt vertrouwen te hebben (‘tend to trust’) in instituties. Finland staat top, met liefst bijna 60% van zijn populatie.

3/5 Economist: een hoog niveau aan vertrouwen resulteert in lage transactiekosten. ‘Trust means that high-quality people join the civil service. Citizens pay their taxes and play by the rules. Government decisions are widely accepted.’ Toch doe je er goed aan steeds te bedenken dat het the Economist blijft. Hilarisch vind ik de kritiek na de loftuiting aan het adres van Noorwegen ( p. 14) vanwege de politieke lange-termijn-visie die in 1990 zorgt voor het installeren van een ‘sovereign wealth fund … to prepare the country for a post-oil future and to prevent deindustrialization’. Maar dan de kritiek: het fonds is te omvangrijk en het opereert te vrijblijvend, want …. ‘it was slow to exploit te opportunities of the 2007-08 financial crisis’ en ook wordt het fonds volgens de Economist gehinderd door ‘its penchant for blacklisting offending companies’. Zo kennen we the Economist tenminste weer.

4/5 Niet dat ik meneer Dehaene als persoon wil afkammen, want ik vermoed dat hij tenminste deels opereert vanuit een oprechtheid, die voortkomt uit een overtuiging die men automatisch aankweekt wanneer men lang in een zelfde biotoop verkeert, in dit geval de kaasstolpen van allerlei EU-vestigingen met kunstmatig klimaat en licht. (Daarvóór vertoefde JLD in gouvernementele regionen, dus weinig anders) Men spreekt dan immers voortdurend lieden met eensluidende belangen – ze hangen tenslotte allemaal aan dezelfde vette Brusselse tiet – en ideeën, in dezelfde restaurants, grand- cafés etcetera, en dus zal groupthink er eerder regel dan uitzondering zijn, want het zijn ook maar mensen van vlees en bloed – al menen velen van hun ongetwijfeld dat ze als halfgoden of heroën (een enkeling waant zich misschien zelfs een godje, wie weet) ver boven het voetvolk zijn verheven en vanzelfsprekend recht kunnen doen gelden op nectar en ambrozijn terwijl ze ons liefst op water en brood zetten.

5/5 Tot slot Karl Popper, die zich geen illusies meer maakte over de kwaliteit van bestuurders, regeerders en andere CEO’s, maar pleit om tenminste onze instituties zo in te richten dat blunderende bestuurders zo min mogelijk schade kunnen aanrichten: ‘I am inclined to think that rulers have rarely been above the average, either morally or intellectually, and often below it. It appears to me madness to base all our political efforts upon the faint hope that we shall be successful in obtaining excellent, or even competent, rulers. [I]t forces us to replace the question: Who should rule? by the new question: How can we so organize political institutions that bad or incompetent rulers can be prevented from doing too much damage? ‘ In: The Open Society and Its Enemies (vol.I). Als de EU net zo labyrintisch systeem-achtig wordt als de banken, dan kunnen we onze lol op met ‘systeemfouten’ en too- big- to-fail-achtige miseries. We krijgen me dunkt nu al wrange voorproefjes genoeg.

Read Full Post »

Dat Bart De Wever geen homo-T-shirt aan de Antwerpse loketten wil, was voorpaginanieuws in onze weekendkrant. Ten onrechte, meent Tom Naegels in De Standaard van woe. 06 februari 2013.

# Ingekort – zie DS voor volledige tekst
( ) ( ) Afgelopen zaterdag schreef ik dat Gazet van Antwerpen de uitspraken van André Gantman over de stadsdichter had opgeklopt, in de hoop dat de tegenstanders van de N-VA zouden reageren, wat dan weer voor ruzie en dus nieuws zou zorgen.
Uitgerekend diezelfde dag zette De Standaard op haar voorpagina: ‘Geen homo-T-shirt achter loket. Bart De Wever opent debat’ – waarmee de krant enkele zinnen uit een lang interview naar het middelpunt van het debat katapulteerde, met ruzie, en dus nieuws, tot gevolg. ( ) ( )
Ik vind het debat over de neutraliteit van de overheidsdiensten zelf belangrijk. Ik onderschrijf dus de redenering dat het om een relevante context gaat, die een uitspraak nieuwswaarde geeft.
Toch was en ben ik niet blij met de keuze om hier de weekendkrant mee te openen. ( ). Zelfs als ik geloof, en dat doe ik, dat het Bart De Wever ging om publieke uiting van homoseksualiteit als dusdanig (en dus niet om een gepolitiseerde versie ervan), ben ik er niet van overtuigd dat hij daarmee verder gaat dan de bestaande richtlijn. Die is heel breed, vermeldt zoals gezegd ook hiv-speldjes en clubkleuren, en eindigt in ‘enz…’. Het is waar dat het vorige college nooit over regenboog-T-shirts heeft gesproken, maar het werd ook nooit uitgesloten. ( ) ( )
De permanente verontwaardiging put ons uit. De natuur van het nieuws is om aandacht te besteden aan wat de aandacht trekt, dat weet ik. En nieuws creëert nieuws. Maar het zou zo’n deugd doen als er eens iemand heel hard op de rem ging staan.

REACTIES:
Op 06 februari 2013, zei Jerry Mager:
“Permanente verontwaardiging” vind ik mooi! Dus s.v.p. T-shirts met daarop: Permanently Pissed! Bekijk het ook eens zo: als je homo “bent” (je draagt dan zo’n baadje) dan ben je in theorie meteen een heleboel andere dingen NIET, zoals bijvoorbeeld: gecertificeerd muslim (whatever that may be) of geaccrediteerd katholiek vanwege de Heilige Stoel (idem dito). Dus dat is discriminerend op een voor sommigen/velen positieve manier. Zou BDW misschien dáár tegen zijn? Moeten er voor hem wellicht juist méér muzelmensen achter de loketten – als ze maar geen kromzwaarden ostentatief als briefopener gebruiken en niet (ingeval van mannen) hun voorhuid in een flacon op sterk-water-met-een-kleurtje-en-een geurtje, ingelijst en met een halogeen spotje erop, op de desk hebben staan. Wat een dolle pret om die onuitputtelijke veelheid aan mogelijkheden uit te proberen. We zijn nog lang niet klaar. Wat is Nederland toch saai! Iemand als BDW zorgt tenminste voor vertier, vermaak en jolijt.

Op 06 februari 2013, zei Peter W.:
Jerry, hier ga je toch iets teveel freewheelen. Ik heb het interview met BDW nog eens nagelezen en denk te weten wat de man precies bedoelt. De gemeenschap is voor hem de maat der dingen. Dat is een zeer fuzzy notie. Als rechtenstudenten konden we uren oeverloos ouwehoeren over het concept ‘goede zeden’. Het was de tijd dat de allereerste monokini’s werden gespot aan onze kust. Toen werden mooie stukjes gepleegd over de grenzen van de ‘openbare zedenschennis’. Als je die vandaag, anno 2013 terug leest, dan kom je niet bij van het lachen. Wat stelden we ons toen aan! Ik ben ervan overtuigd dat het met die T-shirts, pins en die hoofddoeken net zo zal vergaan. Alleen moet zoiets spontaan doordringen. Zonder druk van bovenaf en vooral zonder paternalisme vanwege (linkse) wereldverbeteraars. Het interview met BDW ging ook over ideologie in het algemeen. En die neutraliteitspolitiek was daar een voorbeeld van. Een treffend voorbeeld, zo blijkt achteraf.

Op 06 februari 2013, zei Jerry Mager:
@ Peter, je hebt wel een beetje gelijk met dat freewheelen, want de zon schijnt hier nu volop en ik zat even in gedachten op een Antwerps terrasje een bolleke te doen. Vandaar mijn joligheid. Natuurlijk gaat het bijna altijd over wat ons ten diepste beroert en raakt – oeps, ik denk plots aan monokini’s kussen-zonder-spot, want Freud ligt naast me en dus lees ik je reactie navenant dienovereenkomstig – en uit en in de krochten en kerkers van ons onbewuste welt en woelt. In ieder geval is BDW bijna altijd de moeite van een exegese waard. We zouden die persoon eens moeten mogen leasen, om Nederland wat op te porren en de ingedutte geesten uit de muffe flessen te laten!

Op 06 februari 2013, zei Linda V.:
Mr De Wever zegt in het interview:’Vandaag moeten de productieven tot oktober werken voor de niet-productieven. Wie brengt dat geld op? Mensen die toegevoegde waarde creëren. Wie consumeert dat geld? De niet-productieven, maar die zijn electoraal zo belangrijk geworden dat ze het staatsbestel continueren.’ Die uitspraak is eigenlijk nog straffer dan de 47% van Mitt Romney want dat betekent dat de uitkeringstrekkers in de meerderheid zijn en zo de staat gijzelen. Waar was de ‘kritische’ journalist mee bezig want dat van die maand oktober is een grove leugen en het was niet de eerste keer dat hij uit de duim werd gezogen? Maar ja wanneer De Wever het zegt zal het wel waar zijn zeker? Of mocht hij zijn eigen vragen en antwoorden verzinnen? Ook hier geen sprake van een tegensprekelijk debat dus? Een geval van interview met de automatische piloot en alleen belust op een straffe quote voor de zaterdagse krantenkop.

Op 06 februari 2013, zei Jerry Mager:
@ Linda, waarom gebruikt u in hemelsnaam: “gijzelen” ? Ik lees iets heel anders. Meneer De Wever is democraat in hart en nieren (vermoed ik althans en neem ik graag aan) dus als hij zegt dat niet-productieven (= zij die geen toegevoegde waarde creëren) het staatsbestel continueren dan spreekt BDW zichzelf in één zin tegen, is het niet? Want de continuïteit van het staatsbestel – waarin ook BDW volop meedraait – borgen, is me daar toch een Toegevoegde Waarde van de Eerste Orde en van Jewelste, zou ik menen. Die mensen hebben daar een productieve dagtaak-en-meer aan! Geen tijd voor een lunchpauze. Zeker met loslopende politiekers als BDW! Veel journalisten lijken helaas de vaardigheid niet meer te verstaan om uitspraken van politiekers – die meestal ‘framend’ bedoeld zijn – te reframen op een creatieve manier die politieke en democratische toegevoegde waarde genereert. Bovendien: Bart De Wever is geen mister Romney en België niet de USA. Waar we heel blij mee kunnen zijn, vind ik.

Read Full Post »

door professor Dr. Gert Peersman. Universiteit Gent. Financiële economie.
De Standaard,  dinsdag 22 januari 2013

#  ingekort, zie DS voor full text

Het is verbijsterend om het sociale overleg te volgen. Alsof de tijd een halve eeuw heeft stilgestaan. Bij vakbonden gaat het alleen over het status-quo van sociale verworvenheden en (gemiste) hogere lonen boven op de index. Werkgevers zijn geen haar beter. Via een goed uitgekiende lobby- en mediacampagne hebben ze de mantra van te hoge loonkosten tot voornaamste staatsprioriteit verheven. En dan is er de alsmaar terugkerende hete aardappel arbeiders-bedienden. Spontaan denk ik dan: zet die plaat toch af! We leven in de eenentwintigste eeuw.  ( ………………….  )
Denken dat je dit met besparingen in de overheidsuitgaven of vermogensbelastingen kan opvangen, is wereldvreemd. Hoe je het ook draait of keert, we zullen allemaal langer moeten werken indien we in de toekomst nog een menswaardige sociale zekerheid willen hebben. Logisch. Sinds 1925 is de wettelijke pensioenleeftijd 65 jaar. Met een gemiddelde levensverwachting van 58 jaar, was men toen bij de pensionering statistisch al overleden. Onze levensverwachting is ondertussen al ruim 80 jaar, terwijl de gemiddelde effectieve pensioenleeftijd amper 59 jaar bedraagt. Het ligt voor de hand dat ons loopbaanmodel onhoudbaar is geworden. Langere loopbanen zijn de sleutel voor zowel het vrijwaren van de sociale zekerheid als de competitiviteit van bedrijven. ( ……………. )
Wanneer ik lezingen geef over de vergrijzingsproblematiek is de eensgezindheid bij alle aanwezigen opvallend. Iedereen beseft dat een ander arbeidsmarktmodel noodzakelijk is, en dat langer werken daarbij cruciaal is. Iedereen, behalve de sociale partners blijkbaar. Zij gedragen zich zoals het orkest van de Titanic door te discussiëren over de lonen en verworvenheden van een beperkte groep werkenden, terwijl het schip aan het zinken is. ( …………. )

voor  full text zie  De Standaard  #

Op 22 januari 2013, zei Jerry Mager:

Gert Peersman heeft vanzelfsprekend en objectief gelijk. Alleen, waarom ons nu het mes op de keel zetten en de Titanic als een roestige oude koe uit de oceaan gevist? Straks krijgen we dit zelfde riedeltje over onze fossiele brandstoffen. Daarvan kan iedereen op zijn klompen aanvoelen dat die ooit op raken. We kunnen – als we dat tenminste werkelijk willen – berekenen hoe lang nog. Geen politieker die ervan gewaagt. Integendeel: nóg groter vliegtuigen bouwen, voor nonsens-doeleinden en flutvakanties. Langer werken, okay, mits niet elke job je door de strot wordt geduwd met die Titanic-dreiging in je nek. Dát is wat mij altijd dwars maakt: de meeste mensen zijn heus redelijk en tamelijk genereus is mijn ervaring, maar ga ons niet chanteren en koejoneren. Laat de politiekers nou eens werkelijk lange termijn visie ventileren. Ook als het op het eerste gezicht impopulaire ingrepen betekent! Waarom toch altijd eerst de nood (onnodig) aan de man laten komen!? En dan schijnheilig zeggen: eigen schuld!

Op 23 januari 2013 zei Jerry Mager:

Het gebruik van de Titanic door GP kan leerzaam zijn en niet louter als leuke metafoor fungeren, wanneer u bijvoorbeeld op de site van The London Review of Books koekeloert, in het recente review-essay van Thomas Laqueur (vrij toegankelijk): ‘Why name a ship after a defeated race?’ Veel, zo niet alle, dommigheden die keer op keer worden begaan en steeds herhaald, staan hier aanschouwelijk opgesomd. Denk bijvoorbeeld aan de Titanic-achtige Euro-zone-constructie. Kennis van goede literatuur (ook fictie!) en geschiedenis blijkt steeds opnieuw noodzaak! Peuter dat echter politiekers en andere neanderthalers (de uitzondering bevestigt altijd de regel) maar aan het garnalenverstand. De vergrijzing wordt ons nu liefst als een ‘tsunami’ (een onvoorziene natuurramp, net als ‘de’ financiële crisis en ‘de’ recessie) gepresenteerd. Ongelooflijk eigenlijk. Voor hoe dom ‘ze’ ons durven verslijten.

Op 24 januari 2013, zei Jerry Mager:

Frappant om te constateren dat het stuk van Peersman sterk in dezelfde geest geschreven is als het artikel van John Lanchaster (‘The shit we’re in’) in de London Review of Books van 03.01: we zitten in hetzelfde schuitje (i.e. de Titanic) en moeten allemaal inleveren. Richard Drayton legt in de LRB 24.01 opnieuw uit (hij is niet de eerste) dat Besparingen e.d. vooral dienen om de transfer van publieke diensten en goederen naar private ondernemingen te rechtvaardigen. Wij krijgen het mes op onze keel: het kan nu eenmaal niet anders, het is slikken of stikken. Dit proces is al 33 jaar aan de gang en wordt nu versneld: ‘The price of austerity will be a long-term decline in the standard of living of the majority of the population’ en resulteert in: ‘transferring wealth from the poor and middle classes to the richest.’ Zo bezien, aldus Drayton: ‘a powerful minority might consider this success rather than ‘failure’.’

Read Full Post »

Hendrik Vos in de Standaard van maandag 17 december 2012

De euro bestaat nog!(Maar de eurocrisis ook)

De euro zit al enkele maanden in rustiger vaarwater. Toch opletten met de euforie, zegt HENDRIK VOS, want de crisis houdt aan. Vooral de sociale ellende blijft groot. Het zal niet eenvoudig zijn om op een duurzame manier uit de narigheid te raken.

Het was een vrolijke week voor Europa. Europees president Herman Van Rompuy en Commissievoorzitter José Manuel Barroso haalden hun Nobelprijs op in Oslo, voor Griekenland werd vers geld vrijgemaakt en de ministers van Financiën vonden een akkoord over het bankentoezicht. De Europese leiders rondden de week af in opperbeste stemming. Voor het eerst sinds lang verliep een top over de euro niet in crisissfeer.

* Zie de Standaard voor full text *

Op 17 december 2012, zei Jerry Mager:

Een wapperend stuk van meneer Vos; hij fladdert alle kanten uit, behalve de goede. Curieus. Zeker wanneer je bijvoorbeeld Van Istendael net achter de kiezen hebt. Het enige wat de euro dobberende houdt, is het gewiekste op eigenbelang gebaseerde inzicht van de boys van Goldman Sachs en hun trawanten: dat ze de melkkoe – die wij met ons allen zijn – niet moeten slachten of laten verhongeren, want dan kunnen ze haar niet meer uitmelken. Dáárom houden Monti, Draghi en wie ze inmiddels erbij hebben gehuurd de brak vlottende. Met Berlusconi hebben ze vast een deal gesloten: jij speelt de boeman (pas op! als jullie niet naar Monti c.s. luisteren, dan komt Silvio terug ) en krijgt van ons strafvermindering of zelfs algehele absolutie. Intussen wordt er een armetierige cynische show opgevoerd waarvoor zelfs de Nobelprijs er met de haren bijgesleept wordt. Brrr … , wat een schlemielige slapstick, een doodsaaie draak, door overbetaalde, derderangs, schmierende, amechtige, amateurs opgevoerd.

Read Full Post »

door Stiene Deboer

In De Standaard van zaterdag 13 oktober 2012 laten Hendrik Vos en Bart Beirlant hun licht over dit “ heugelijke feit” schijnen. Het is en blijft verbazingwekkend hoe een discours dat eenmaal marcheert en regelmatig wordt ingehamerd door de media, op den duur bijna alle gate keepers en opinieleiders qualitate qua, doet meelopen en blijkbaar hun kritische faculteiten op sterk water zetten.
Jerry Mager belicht de dingen van een andere kant.

 

Hendrik Vos – Hoogleraar Europese studies (UGent) – schrijft: 

Sinds gisteren levert ook de Europese Unie officieel een bijdrage tot de wereldvrede. Na Moeder Teresa, Nelson Mandela en Barack Obama trekt straks de Europese Unie naar Oslo om de medaille te ontvangen. Ze zullen daar een groot podium moeten voorzien, want protocollair gesproken staat Herman Van Rompuy weliswaar op één, maar de voorzitters van de Europese Commissie en het Parlement willen op dit historisch moment vast graag mee op de foto.

Misschien komt de Nobelprijs net daarom op een goed moment, als een soort wake-upcall. Het is geen slecht idee om eens in de verf te zetten dat Europese integratie begon als een verzoening tussen aartsvijanden. Dat het in essentie méér is dan een economisch project. Dat de ambitie ruimer moet zijn dan begrotingsdiscipline afdwingen, en dat stabiliteit ook vraagt om sociale gerechtigheid.

(ingekorte versie, zie De Standaard voor full text)

* * * * *

Op 14 oktober 2012, zei Jerry Mager hierop:
Toen het project Europa op de rol werd gezet, waren de omstandigheden totaal verschillend dan ze nu zijn. Tegenwoordig maken ongrijpbare maar machtige financiële markten en invloedrijke anonieme rating agencies de dienst uit. Daarom kun je vandaag de dag niet serieus stellen dat Europa méér is dan een economisch project. Dat is anachronistisch om niet te zeggen: totaal wereldvreemd. Europa is niets ánders dan een economisch project. Dat krijgen we ieder uur ingewreven, en zoals het er nu aan toe gaat is het een flop en een farce. Democratie wordt meer en meer tot nominale schaamlap: de meeste burgers willen geen eurozone in de huidige vorm, maar het wordt ons aangesmeerd op dezelfde manier als de rommelhypotheken werden verkocht. Ik begrijp best dat die Noren en Zweden dolblij zijn dat ze buiten de eurozone zijn gebleven, en ik gun ze hun onbekommerde vrijheid van harte, maar om ons dat op deze wijze in te wrijven vind ik zacht gezegd wrang, zelfs ongepast.

# # # # #

Bart Beirlant – redacteur De Standaard – schrijft:

Het nieuws dat de Nobelprijs voor de Vrede dit jaar naar de EU gaat, lokte snel cynische tweets en reacties op. Samengevat kwamen ze hierop neer: ‘Hadden ze daar in Noorwegen echt niemand anders meer om hun prijs aan te geven?’
De toekenning van de Nobelprijs voor de Vrede mag dan al oververdiend zijn, ze onderstreept tegelijkertijd hoe existentieel de crisis is waarin de EU zich bevindt. Het is omdat de patiënt zwaar ziek is, dat hij vanuit Noorwegen een injectie van sympathie en bemoediging krijgt. ‘Dit is een boodschap aan Europa, opdat het er alles aan zou doen wat in zijn macht ligt om zijn realisaties te behouden en vooruit te gaan’, verklaarde het Nobelprijscomité in zijn toelichting.
Jean Monnet, een van de oprichters van het Europese project, verklaarde ooit dat crisissen de beste impuls waren om de eenmaking vooruit te stuwen. Dat wordt niet makkelijk nu steeds meer staats- en regeringsleiders ervan overtuigd lijken te zijn dat ze de nationale belangen van hun land beter kunnen dienen ten koste van Europa, in plaats van via een sterkere unie.

(ingekorte versie – Zie De Standaard voor de full text)

* * * * *

Op 14 oktober 2012, zei Jerry Mager hierop:

Ja ja, zeker: ‘Dit is een boodschap aan Europa, opdat het er alles aan zou doen wat in zijn macht ligt om zijn realisaties te behouden en vooruit te gaan’, verklaarde het Nobelprijscomité in zijn toelichting.’ Dit doet me denken aan de woorden van het Orakel van Delphi op de vraag van koning Croesus wat er zou gebeuren wanneer hij Perzië aanviel. De Pythia antwoordde dat hij dan een groot rijk zou vernietigen. Croesus viel aan en hij werd verpletterd. De profetie kwam uit.
Jean Monnet zou destijds bij een unie niet eerst aan geld, dan aan geld en vervolgens aan geld gedacht hebben, vermoed ik zo. Nu gaat het om een giga-monetaire operatie, die ons wordt verkocht als een ideeël project. Dat marcheerde dus van aanvang aan niet en gaat nooit marcheren ook.
Laat ons de woorden van dit orakel daarom correct interpreteren en ‘reculeren’ nu we nog de kracht hebben om daarna ‘mieux’ te ‘sauteren.’ Als we eenmaal zijn leeggebloed en gedemoraliseerd, dan zijn de rapen pas echt gaar.

Read Full Post »

Older Posts »