Feeds:
Posts
Comments

Posts Tagged ‘’Capital’’

“Het snelste groene licht”,
column van Joris Luyendijk in De Standaard van donderdag 28 februari 2013

# ingekorte versie, zie De Standaard

Vandaag heb ik het over de ervaringen van één radertje in een van de vele kolossale klokken die samen de mondiale financiële sector vormen. Ze werkte twintig jaar bij allerlei grote banken, zowel in Londen als in Azië. Terugblikkend zegt ze: ‘Je denkt er op dat moment gewoon niet over na. Je bent jong, je bent gretig. Pas nu besef ik, ja, die producten werden natuurlijk gebruikt om belastingen te ontwijken, of zelfs te ontduiken. Destijds keek je niet verder dan de volgende stapel papierwerk.’ Ze stelde de documenten op die nodig waren voor deals in derivaten met aandelen, de zogeheten equity derivatives .
Bij standaardproducten moest ze vooral alles nalopen en controleren. ‘Het zijn juridische documenten, dus alles moet heel precies.’ Bij ‘exotische’, op maat gemaakte instrumenten moest ze ook onderhandelen met klanten over de precieze bewoordingen van de bijgaande documentatie. ‘Als je dan geen antwoord kreeg, en er ook niet werd verteld waarom niet, dan was dat heel frustrerend.’ Een echte kantoorbaan. ( ) ( ) Documentatie werd uiteindelijk erg monotoon en ze stapte over naar compliance , intern toezicht. ‘We werden gezien als business breakers , die de sterren ervan weerhouden te scoren.’
Erger vond ze de mentaliteit: mensen keken puur of iets mocht van compliance en achtten zich daarna vrijgesteld van morele overwegingen. ‘Ik heb me daar ook schuldig aan gemaakt’, zegt ze. ‘Complexe equity derivatives zijn vaak heel ambigu. Mag ik iets juridisch wel of niet? We wisten welke interne juristen bij onze bank zuiver in de leer waren, en die ontweken we. We wisten ook welk extern advocatenkantoor meer geneigd was om de dingen te zien zoals wij ze zagen – en wij wilden natuurlijk groen licht. Dus zo ging het. We shopten op zoek naar de meest coulante juristen, en die gaven we onze business. Advocatenkantoren begrepen dat natuurlijk, en je weet hoe partners bij dat soort kantoren in elkaar zitten.’ ( ) ( )
Van meer regels verwacht ze weinig. ‘Het blijft kat en muis. Juristen bedenken altijd manieren om onder regels uit te komen. En omdat veel toezichthouders om de zoveel jaar overstappen naar de andere kant – de zogeheten ‘draaideur’ – lekt kennis hoe dan ook snel weg. Dat vindt ze toch wel verbijsterend, zegt ze. ‘De grote banken, kredietbeoordelaars, toezichthouders of accountantskantoren, allemaal zijn ze over de knie gegaan de afgelopen jaren. Maar de financiële advocatenkantoren zijn totaal de dans ontsprongen.’

* * *

Op 28 februari 2013 omstreeks 11:15, zei Gilbert V.:

Bewijst enkel dat juristen vindingrijker met bestaande wetten omspringen dan wetgever en toezichthouder. Het is natuurlijk ook makkelijker te stropen, dan jachtopziener te spelen.

Op 28 februari 2013 omstreeks 10:56, zei Christian F.:

Hier hebben we de wekelijkse aanval op het kapitalisme weer. Is zo een rubriek niet eerder voor ‘De Morgen’?

Op 28 februari 2013 omstreeks 09:14, zei Bart Haers:

Tja, ze geven dan ook maar gewoon raad, die juristen en handelen niet echt. Althans, zo lijkt het toch. En dat houden juristen ons ook graag voor. We konden het weten, maar verkozen even blind te blijven.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager in reactie op Gilbert, Christian en Bart:

@ Gilbert, Christian, Bart Haers: Gilbert, de beste jachtopzieners schijnen ooit slimme stropers geweest te zijn – dieven vang je het beste met dieven. Tja, Christian lijkt me over een uiterst voorspelbaar denkraam met vaststaande cognitieve categorieën te beschikken, aan hem zullen de PR-boeren en andere volksverlakkers geen kind hebben, vermoed ik. Bart, u zegt het: juridisch advies is tegenwoordig gewoon een product dat wordt verhandeld, no moral strings attached. Wij zijn primair en integraal consumenten, geen burgers of lidmaten/leden van een samen-leving meer. Als het ‘ze’ echter uitkomt, moeten we plots solidair zijn (met de Grieken, de Bulgaren en de rest; wie hebben daarvan voordeel denkt u?) en moeten op de lange-termijn-toer gaan en aan onze kinderen denken, vanwege de Beschaving en zo. Argumenten en redeneerwijzen zijn ook producten, die je gewoon kunt kopen. Zoals ooit bij sofisten op de agora. Super-sofisme: solidair, met jezelf. Per saldo dus met niemand solidair.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het zijn altijd ‘radertjes’ dat was ook Eichmanns favoriete excuus, waarbij hij zelfs Kant als bewijs aanvoerde. Superefficiënt targets halen, dan komen de bonussen automatisch en vanzelf. Super-managers. Achteraf glashard zeggen dat je het niet hebt kunnen overzien en niet kon weten – en ze hebben tot op zekere hoogte nog gelijk ook, dat maakt het des te griezeliger. O ja, en toch zwaar betaald worden, als superdinges. Er wordt alles aan gedaan – middels ons onderwijs vooral – om ons perspectief, het zien van diepte, en fantasie te ontnemen: de eendimensionale mens, die niet verder kijkt dan de volgende snack, het volgende amusementsprogramma op tv, de volgende rel-om-niets in de politiek, en die het denken afgeleerd heeft. Draaideuren (het woord zegt het al: draaien,draaiers) werken gesmeerd: je bent eerst maat bij Goldman Sachs en daarna (of tegelijk, wie zal het zeggen?) word je democratisch benoemd als manager van een land en een EU-bank. Dus, waar hebben we het nog over?

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Erg toevallig, vind ik zojuist in mijn mailbox een wervende advert voor een Masterclass Behavioral Finance over: “Het feilbare denken van beleggers en managers; van de Erasmus academie – behavioral finance.” Hoe krijgt men toch zulke bagger bij elkaar verzonnen, en het is nog veel bizarder dat er steeds weer zoveel personen – op kosten van de zaak of de belastingbetaler – een dure ticket kopen om de kolderieke kul en klinkklare quatsch te aanhoren! “[D]e masterclass Behavioral Finance. Een fascinerend onderwerp dat het traditionele financieel-economische raamwerk verrijkt met de psychologie achter menselijke besluitvorming.” Brrr, wat een naargeestig druilerig dieventaaltje! De grap is natuurlijk dat je bij zo’n meeting gaat netwerken met dumbo’s die dezelfde tunnelvisie op de wereld hebben en hetzelfde garnalenbrein. Er blijkt geen filter in staat om deze banaliteit buiten mijn box te houden. Waarschijnlijk de straf voor zonden uit een vorig leven.

Op 28 februari 2013, zei Jerry Mager:

Het lijkt net alsof Luyendijks personage Radertje zo uit het boek ‘Capital’ van John Lanchester komt gestapt, dat in de laatste New York Review of Books wordt besproken door Michael Lewis: ‘Lanchester has turned himself into one of the world’s great explainers of the financial crisis and its aftermath. He has a gift for taking a reader who knows nothing about a complicated topic and leaving him with the feeling that he knows all about it, or at least everything worth knowing. ( ) I also found myself thinking: the English may finally have decided they have had enough of their experiment with the American financial way of life.’ In hetzelfde nummer van NYRoB bespreekt Jeff Madrick (‘Too Little, Too Late: Why?’) drie boeken over ons financiële systeem en de permanente crisis waarin het verkeert. Helaas is deze laatste review slechts toegankelijk tegen betaling.

PS van Jerry Mager Kathy Mathys heeft al in De Standaard van 23 juli 2012 (Writerskitchen) John Lanchester geïnterviewd over o.a. zijn nieuwe boek ‘ Kapitaal’: ‘Het rommelt in de Londense City. Alweer. John Lanchester brengt met Kapitaal een roman over geldzucht in de hedendaagse Engelse hoofdstad.’

Op 28 februari 2013, zei Bart Haers in reactie op JM:

Een persoonlijk feit, heet dat in het Vlaams Parlement waarop je sowieso mag antwoorden. Dat van de stroper die de beste boswachter wordt, klopt wel maar is niet het geheel ter zake. Joris Luyendijk heeft het over de rol van advocaten, of liever hoog gespecialiseerde juristen die geacht worden de wet te respecteren, maar die zeer oprekken waardoor de interpretatie van de wet tot onwettelijkheid lijkt te leiden. Juristen zullen mij hierop aanspreken, maar het probleem is dat in het verhaal de juristen adviezen geven maar die niet altijd getoetst worden door de rechter. Dat dit bedrijven in gevaar kan brengen is gebleken uit de raid op de ABN AMRO. De gevolgen kennen we, maar aan het einde van de rit kan men niet zeggen dat er geen solidariteit was, maar niet met de burgers. En dat is het punt, dat we in de huidige marktsamenleving burgerschap ondergeschikt is aan consument zijn.

Op 01 maart 2013, zei Jerry Mager in reactie op BH:

@ Bart, ik treed u helemaal bij. U kent waarschijnlijk Ben Barbers boek ‘De infantiele consument’ al, maar ik geef de titel voor degenen die het nog niet kennen, of even vergeten waren. In combi met Sheldon Wolins: ‘Democracy Incorporated: Managed Democracy and the Specter of Inverted Totalitarianism’ zou het op het verplichte curriculum van iedere student politicologie en jura moeten prijken – eigenlijk moet iedereen met een gewone algemene ontwikkeling zulke boeken gewoon lezen. Juristen verworden steeds meer tot producenten van lege termen in een jargon dat voor een buitenstaander – en dat zijn de meesten inclusief de ‘toezichthouders’ – hermetisch is. Voor die juristen zelf ook, omdat ze de draagwijdte en gevolgen van hun handelen niet kunnen inschatten of overzien. Daarom zijn goed literatuur- en geschiedenisonderwijs zo belangrijk. In de onderwijsdiscussies is dat echter een vele malen gepasseerd station. Een vak als Romeins Recht bijv. is bij de jurastudie nagenoeg uitgekleed.

Read Full Post »