Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Door Ivan van de Cloot in De Standaard van dinsdag 19 juni 2012, 03h14

De Grieken maken zichzelf iets wijs als ze denken dat ze zonder inspanningen in de euro kunnen blijven. Tegelijk moet Europa zich geen illusies maken dat kleine toegevingen zullen volstaan om Griekenland aan boord te houden.

* lees het volledige artikel in De Standaard

Op 19 juni 2012, zei Jerry Mager:

Zorgwekkender dan de thans overbekende monetaire miserie, waarover we financieel-economisch (pseudo-)technisch kunnen dooranalyseren – in steeds dezelfde terminologie – vind ik zulke signalen als het wegblijven van 36 procent Griekse kiezers en dat Griekse jongeren massal op Syriza stemmen. Als er van ‘besmetting’ gesproken moet worden, dan inmiddels toch vooral een mentale ‘besmetting’eerder dan een bancaire: wat gaat er in die Griekse koppetjes om en hoe gaat zich dat zich uiten? Maar die ‘besmetting’ gaat verder dan Griekenland, want de ganse wereld kijkt naar wat zich daar voltrekt en vormt zich een opinie over het waarom, het hoe en het wanneer (wanneer zijn wij aan de beurt en waar komt ‘het’ dan vandaan?). Zo’n mondiaal maatschappelijk leefklimaat is niet kwantificeerbaar of zelfs enigermate in valide indicatoren te vangen, maar doet haar invloed wereldwijd wel degelijk gelden. De geestelijke depressie overschaduwt allengs de economische. Prozac helpt straks ook niet meer.

Op 20 juni 2012, zei Jerry Mager:

Bij het geval Griekenland zie je de Catch-22 figuur zich in vele vormen op alle niveaus van analyse manifesteren. Kort door de bocht: de Griekse politici hebben bewezen hun land alleen de dieperik in te kunnen duwen, vooral die van de Pasok. Uitgerekend die Pasok gaat triomfantelijk een regering vormen met nog een notoire politieke profiteurs-partij, om bij de eurozone te mogen blijven, lees: steungelden te scoren. Syrizia begon al met een – althans voor de eurocraten! – Catch-22, omdat ze èn de euro wilde èn niet langer gekruisigd worden door Brussel en dat mocht niet (hoewel een opdeling in zeuro en neuro vermoedelijk een werkbare uitweg kan bieden, indien er over nagedacht mòcht worden!) van de eurocraten – die deel van het probleem blijken. Had Syrizia gewonnen dan zou de Catch-22 tenminste aan de kaak worden gesteld. Straks is er een regering, maar het mysterie van Delphi is wat dat zal blijken te zijn, want volgens de klassieke Griekse logica kan het niet werken. Curieus, anno 2012!

Links:

http://www.ft.com/home/europe

http://www.bbc.co.uk/news/business-13856580

http://www.economist.com/node/21524378

http://www.spiegel.de/thema/euro_krise_2010/

http://www.presseurop.eu/fr/content/article/1967081-l-incendie-grec-menace-nouveau

http://www.bloomberg.com/news/2011-12-09/european-crisis-timeline-from-maastricht-treaty-to-fiscal-union-agreement.html

Read Full Post »

door Dyab Abou Jahjah in De Standaard van zaterdag 09 juni 2012, 03u00

Het zit er weer op in België tussen de politieke klasse en een moslim-boeman. In 2002 was ik het monster van dienst en werd ik tot volksvijand nummer één uitgeroepen, niet alleen in België maar ook in Nederland. Het is deze keer minder hysterisch en minder woelig dan wat zich in 2002 en 2003 afspeelde, maar een aantal zaken is toch herkenbaar: het paniekvoetbal van het establishment, de onderbuikgevoelens van racisme en haat die naar buiten komen en de maatregelen die worden aangekondigd door de politiek – ook als ze de scheiding der machten ondermijnen door directe impulsen te geven vanuit de politiek aan het parket.

Het verschil zit hem in de relevantie van de AEL in vergelijking met een club zoals Sharia4Belgium. De AEL was een politieke beweging die opereerde vanuit democratische beginselen en ijverde voor gelijke rechten, maar ook voor erkenning van diversiteit.
………… ………… ……….
Karikatuur van moslims
AEL was een spreekbuis voor duizenden jongeren in België en in Nederland. Sharia4Belgium is dat niet en zal het nooit zijn. Het clubje van Belkacem en co is vervreemd van de mentaliteit, de zorgen en het gedrag van de gemiddelde Belgische allochtoon met een moslim-achtergrond. Het is zelfs een karikatuur van de ultraconservatieve moslims in België. Ze worden niet au sérieux genomen door de moslims, zijn eerder mediageil en zoeken aandacht ten koste van elke geloofwaardigheid. Vooral hebben ze geen enkele inbreng in de echte discussie over de sociaal-economische en democratische gebreken van deze maatschappij inzake burgerschap. Sharia4Belgium vertelt dezelfde culturalistische en essentialistische shit als pakweg SP.A, N-VA en Open VLD (en elke andere Vlaams politieke partij) als het gaat over allochtonen en integratie. Types zoals Belkacem en de gemiddelde Vlaamse politicus verdienen elkaar in dezen.

Het establishment vindt dat het over geloof gaat, Belkacem ook. Het establishment vindt dat het over sluiers en hoofddoeken gaat, Belkacem ook. Vlaamse politici vinden dat het over een dreigende islamisering gaat tegenover het behoud van Europese waarden en normen, Belkacem denkt hetzelfde maar omgekeerd.
Reële dreiging
…….. ………. ……… ……
Een moment van escalatie zit er aan te komen. Het zal geen clowneske ultrareligieuze vorm aannemen. Het zal militant zijn, spontaan, niet ideologisch maar diep geworteld in de etnische kloof, die steeds samengaat met een generatiekloof en een sociaal-economische kloof. De storm zal niet Vlaams zijn, noch Belgisch, maar pan-Europees en zal zich in de grote stadscentra verspreiden zoals vuur in een hooiveld. Strijden tegen Belkacem en soortgelijke grappige figuren is een vorm van donquichottisme en een bezigheidstherapie voor de racistische politicus en zijn medeburgers. Belkacem moet geen aandacht krijgen, hij moet opgesloten noch vervolgd worden, misschien hooguit geïnterviewd voor een programma als Man bijt hond.
Aan de andere kant, de realiteit en haar echte problemen – uitsluiting, marginalisering, beledigend paternalisme en uitbuiting – gaan niet weg met dit soort struisvogelpolitiek. Als je de realiteit negeert, zal je er vroeg of laat je hoofd aan stoten.

REACTIE – zie De Standaard voor meer discussie

Op 10 juni 2012, zei Jerry Mager:

De manifestaties van deze curieuze club die zich Sharia4Belgium noemt, roept bij mij associaties op met die stelling van Hegel dat de geschiedenis zich steeds herhaalt, waarbij Marx aantekende dat die zich herhalende historische gebeurtenissen de eerste keer als tragedie plegen plaats te vinden om vervolgens steeds als klucht in reprise te gaan. Ik kan het optreden van de AEL en Sharia4Belgium makkelijk in dat kader plaatsen. Tragedie versta ik hier als: serieus en ernstig – niet in de laatste plaats vanwege het optreden van een Belgische premier van ‘liberale’ signatuur die destijds opriep tot arrestatie van DAJ – na de rellen in Borgerhout in 2002. Merkwaardig genoeg werd in datzelfde jaar in Nederland Pim Fortuyn vermoord. Niet door een moslim maar door een autochtone Nederlandse fundamentalist.

In Den Haag werden bestuurders bijkans gelyncht door een woedende massa – ‘ de kogel kwam van rechts!’ luidde de kreet. De gebeurtenissen in Nederland zijn voor mij als bijna spiegelbeeldig met die in België te zien, waarbij ik mij klucht en tragedie als onderling uitwisselbaar kan voorstellen. Deze respectieve nationale tragedies en kluchten (Belgische en Nederlandse) spelen zich bovendien parallel af met die welke zich op Europees niveau voltrekken. We worden in Europa geleid door koddig aandoende politiekers, praatgrage paljassen, die ons steeds verder de dieperik in vergaderen en ‘toppen’ terwijl destijds de instelling van de eurozone als tragedie – vanwege de inherente systeemfouten – reeds alle kenmerken van de klucht in zich borg zoals die nu volop aan de dag treden. De filosoof Slavoj Zizek publiceerde een boek onder de titel ‘Eerst als tragedie dan als klucht’.

Daarin beweert hij ondermeer: “Crisis leidt eerder tot racistisch populisme en oorlog. Elke naïeve verwachting van links dat de huidige financiële en economische crisis noodzakelijkerwijs een ruimte voor radicaal links opent, is dus ongetwijfeld gevaarlijk kortzichtig. Het eerste directe gevolg van de crisis zal niet de opkomst van een radicale emancipatoire politiek zijn, maar eerder die van een racistisch populisme, en ook oorlogen, grotere armoede in de armste derdewereldlanden en bredere kloven tussen de rijken en de armen in alle samenlevingen in de hand werken.” Wanneer dit alles je overkomt en je er middenin zit, lijkt wat er momenteel gebeurt op het eerste gezicht nogal dramatisch, maar doe je enkele stappen terug en beluister en bekijk je al die talking heads met hun grootse ideeën en gewichtige plannen (meest recent: een ‘Masterplan’!) dan begint het lachen je allengs toch nader te staan dan het huilen. Toch kunnen we ons met elkaar ook zo maar dood-lachen.

Read Full Post »

Bas Heijne in De Standaard van zaterdag 02 juni 2012

(ingekort – zie De Standaard voor complete tekst )

Geen medelijden: afgelopen week nam Christine Lagarde, de directeur van het Internationaal Monetair Fonds, het Griekse volk de maat. Werkloze jongeren moesten maar bij hun ouders verhaal gaan halen – als die gewoon hun belastingen hadden betaald, dan was het niet zo ver gekomen. Arme kinderen in Niger, daar kon de topvrouw wel van wakker liggen. Arme Grieken – pfft!
Haar woorden werden niet op prijs gesteld. De Franse regering noemde ze ‘nogal simplistisch en stereotiep’. De Griekse leider van het socialistische Pasok noemde ze ‘vernederend’.
Zelf verdient mevrouw Lagarde ongeveer 450.000euro per jaar, plus onkosten. Ze blijkt, ontdekten journalisten, vanwege haar diplomatieke status zelf geen belasting te betalen. Geen cent.
Ik vind dat interessant nieuws. Alle pijn van onze tijd komt erin samen – een elite die in tijden van crisis gemeenschapsmoraal predikt, terwijl ze zichzelf grotendeels aan die moraal onttrokken heeft. En de blindheid van internationale bestuurders voor gevoelens van nationale trots: Lagarde heeft wat de Grieken betreft een punt, maar zulke vermaningen vanuit instanties die als vijandig worden beschouwd, maken Grieken alleen maar nog meer Griek – en nog meer recalcitrant. Lagarde jaagt ze in de armen van populisten.
Publieke moraal en identiteit, de twee blinde vlekken van het establishment.
In een samenleving die doordrenkt is van het geloof in de markt, is het publieke belang iets virtueels – iets voor congressen en seminaries, fijn om over te praten, fijn om anderen aan te herinneren, zonder dat het weerslag op je eigen leven krijgt. Of je verplaatst je morele betrokkenheid ver buiten je eigen omgeving, een soort outsourcing van de publieke moraal – aidsbaby’s, kindsoldaten, rampenslachtoffers. Dat is mooi, want die mensen hebben het pas echt zwaar, maar het confronteert je met weinig of geen lastige dilemma’s in je eigen omgeving. Wat ben je anderen verplicht? Waar ligt de grens van je betrokkenheid?

Wat dat betreft is de opmerking van Lagarde over de kinderen in Niger veelzeggend. Ongetwijfeld zijn die kinderen slechter af dan de armste Griek, maar Lagarde gebruikt hen om de Grieken te honen. Wat ze zelf voor de kinderen in Niger doet, blijft onduidelijk.
Het geval-Lagarde laat een moeizame verschuiving zien: die van een marktmoraal naar een publieke moraal. Dat is waar de crisis ons toe dwingt: toen het geld ons de oren uitkwam, konden we gerieflijk klagen over de verruwing van omgangsvormen, groeiend egoïsme en de schande dat in een welvarend land als het onze zoiets als een voedselbank bestond. Het verplichtte tot weinig. Nu er harde klappen gaan vallen, moeten uitgeholde begrippen als gemeenschap en, gadver, solidariteit weer betekenis krijgen. Dat lukt nog niet zo goed.
……..  ……….  ……….
Een voorbeeld. Er is de voorbije week ophef ontstaan over het royale dividend dat de aandeelhouders van NRC Handelsblad zichzelf hebben uitgekeerd – meer dan drie keer de winst van het afgelopen jaar. Volgens de moraal van de markt is dat geoorloofd. Er wordt geen regel ontdoken, geen wet overtreden. Maar in een tijd waarin kranten moeten vechten voor hun lezers, waarin ontslagen vallen en freelancers worden onderbetaald, botst de marktmoraal hard met de gemeenschapsmoraal – hoe kun je eigenaren hebben die geen betrokkenheid lijken te voelen met hun waardevolle eigendom? Hoe kan bij een eventuele nieuwe bezuiniging solidariteit worden geëist, terwijl die lijkt te ontbreken bij degenen die die solidariteit eisen – zie ook Lagarde? Dat is een morele kwestie, die nu op het bord ligt van mensen die niet meer gewend zijn om in termen van moraal te denken.
………….  ………..  …………………

REACTIE (zie De Standaard voor meer)

Op 02 juni 2012, zei Jerry Mager

Niet alleen is de behandeling van de Grieken – nu door mme Lagarde – stuitend, maar het effect op ons allemaal van die behandeling is niet te onderschatten. Misschien doet mw. Lagarde het precies daarom (ik kan me nog steeds moeilijk voorstellen dat personen op zulke posten écht dom en stompzinnig zijn – er móet gewoon een groter plan achter steken), om het effect van haar optreden jegens de Grieken op ons. Het overkomt ons gelukkig niet, want wij gedragen ons gehoorzaam en mak en zijn bereid om af te zien. Anders wacht ons het lot van de Grieken. Dat zo’n lot ons tóch is beschoren wanneer het Largarde c.s. past, daar denken we liever niet aan. Stel je voor dat wij ons solidair met de Grieken zouden verklaren en dat Lagarde dan onze pensioenen en spaargelden zou afpakken – om de Grieken te helpen natuurlijk, en tegelijk voor straf vanwege onze brutaliteit. Daar moeten we toch niet aan denken? Alleen pakt zij onze pensioenen toch wel af als haar en haar kornuiten dat zo uitkomt.

Dus of we nou braaf en gehoorzaam zijn of in opstand komen, het maakt niets uit wanneer de ‘BovenBazen’ besluiten dat ze ons geld willen. De kranten dat is een story apart, maar in hetzelfde kader te bezien: winst, op basis van omzet en reclame. Je kunt het aan de ‘content’ van kranten zien of ze van en voor de markt zijn, of een onafhankelijke positie innemen. Marktkranten die op omzet zijn gefocussed brengen gevaarlijk nieuws op een ongevaarlijke manier en zorgen er angstvallig voor dat op hun opiniepagina’s de brisante onderwerpen of ontbreken, of zodanig worden gebracht dat de kans op steekhoudende kritiek minimaal tot nul is. Heel veel rubrieken over eten en drinken, het klimaat en het heelal en zo. Kortom: de life style verdringt de inhoudelijke onderwerpen in rap tempo en het werkt, want het verdient. Of die aandeelhouders nou dividend trekken van een investering in de productie van plastic implantaten, kunstheupen of een kwaliteitskrant zal ze worst wezen.

Zeggen dat je aandelen in een kwaliteitskrant hebt, staat nog chique en gekleed ook; het hoort bij die life style. Men investeert in een product met een prestigieus merk en dient daarmee ogenschijnlijk tevens het publieke belang. Het product krant verandert door dit alles ingrijpend, maar ongemerkt. Dat je door zo te opereren juist de morele standaarden van de pers contamineert en ondergraaft en dus het publieke belang een slechte dienst bewijst, ontgaat ze, of het kan ze geen biet schelen. Let wel de redacties wordt geen haarbreed in de weg gelegd, maar iedereen bij zo’n krant weet nauwkeurig aan welke kant zijn boterham is beboterd en wie de eigenlijke broodheren zijn en wat die wel en niet willen lezen. Vooral: dat er winst gemaakt moet worden, want de geldschieters willen hoe dan ook hun pond vlees. Alles geschiedt volkomen legitiem en ruimschoots binnen de wettelijke kaders, net als bij het inkomen van mme Lagarde, haar emolumenten en haar tax free status, en toch …

Read Full Post »

Bas Heijne in De Standaard –  zaterdag 26 mei 2012

Verkort – zie De Standaard voor volledige tekst

Afgelopen donderdag keek ik naar het verantwoordingsdebat in de Tweede Kamer. Ik ben er nog niet van hersteld.
De politici leken er zin in te hebben, dus het lag aan mij. Natuurlijk werd er niets verantwoord. Niet raar, er staan verkiezingen voor de deur. Er werd ook geen verantwoordelijkheid genomen – dat was al een stuk ergerlijker. En vooral kon je zien dat de komende verkiezingen geen nieuw hoofdstuk inluiden, omdat ze het gevolg zijn van een diepe politieke crisis.
………..  …………..  ……………..
De regeringspartijen kampen met gefnuikte bravoure. De brutale triomfantelijkheid waarmee dit kabinet werd ingezet, is nu al onvoorstelbaar. Honderddertig op de snelweg, een opgestoken middelvinger naar het Scheldeverdrag, de dierenpolitie – leuke dingen voor niet zulke leuke mensen. Het vereist heel wat politieke acrobatiek om ons nu te doen geloven dat dezelfde politici die nog maar kort geleden grijnzend met deze onzin aankwamen, ons nu uit de crisis zullen halen.
…………..  ……………  ………………………
Ik wil niet naïef zijn, maar een crisis vraagt om politici die niet al te partijgebonden zijn, die een brug kunnen slaan tussen de kleine wereld van de persoonlijke besognes en de grote wereld van het publieke belang, om politici die niet zo opzichtig met hun doelgroep bezig zijn, maar iets uitstralen dat het belang van hun achterban overstijgt.

Wat uitstraling betreft had Mark Rutte, met een beetje hulp van anderen, zo iemand kunnen zijn. Hij heeft het tijdens zijn eerste kabinet verknald. Nu kampt hij met het imago van een holle opportunist, een mooi-weer-politicus die blijft volhouden dat het mooi weer is zelfs wanneer het plenst. Dat is geen leiderschap.

Volk redeloos, land reddeloos, regering radeloos. De ademloze verkiezingsstrijd zal die crisis alleen maar bevestigen.

 Reacties – zie ook De Standaard

Op 26 mei 2012, zei Jerry Mager:

Ons uit de crisis halen? Van je nooit niet. Natuurlijk niet, daarvoor hebben deze politici bij lange na niet de vereiste kwaliteiten in huis. Dat hebben ze mij dunkt keer op keer nadrukkelijk bewezen. We mogen de handjes dichtknijpen wanneer ze geen al te schadelijke dingen doen. Maar – zo luidt de geëigende dooddoener: het land moet toch geregeerd worden? En laat hen nou toevallig voorhanden zijn en we moeten toch stemmen, want dat ritueel hoort nou eenmaal bij democratie. Dus modderen we gewoon voort en zien we straks vanzelf wel waar het schip strandt. De aanstaande verkiezingen in september worden een soort Songfestival revisited dat we dit keer niet kùnnen verliezen, omdat we met ons allen het schip ingaan en daar nog democratisch zelf voor kiezen op de koop toe. Ik heb zelfs gehoord dat Joan Franka voor lijsttrekker zou zijn benaderd. Heel toepasselijk, want het gaat bij verkiezingen tenslotte alleen maar over You and Me.

Bij de brutaliteiten die Bas Heijne opsomt (honderddertig op de snelweg, een  opgestoken middelvinger naar het Scheldeverdrag, de dierenpolitie) voeg ik het opgetuigde nieuwe Ministerie van Veiligheid en het loslaten van de tandartsen op het volk in naam van de zegenrijke marktwerking. Dit soort ‘beleid’ is een natuurlijke voortzetting van voorgaand ‘beleid’ waar we nu volop de wrange vruchten van plukken, zoals: het privatiseren van de natuurlijke monopolist Nederlandse Spoorwegen, de verzelfstandiging van onze onderwijsinstellingen, het privatiseren van de woningcorporaties en het introduceren van de marktwerking in de medische sector (gisteravond naar Reporter van de KRO  gekeken, over het gewetenloze implanteren ondeugdelijke kunstheupen?). Geen haan die kraait over terugdraaien. Heel even de VVD’er Charlie Aptroot  over de NS, maar die is snel gesedeerd onder bedreiging van een kunstheup en een dure dentale behandeling die hem met een mond vol tanden zou doen staan.

 

Read Full Post »

Jerry Mager on JAS’s cartoon  / the Economist – May 15th, 12:01
 http://www.economist.com/blogs/newsbook/2012/05/week-ahead-0

Leydswmw29  , Thank you for the clarification.

It seems that I’ve have been put on the wrong foot then, because of this conundrum aboutGreece and the euro. Or have I? Could it be that Face book is here to stay much longer than the euro zone? Shouldn’t the sign in the cartoon be the sign for the euro – € – instead of the ‘f’? However, as a cartoonist one can’t possibly (yet) draw a cartoon depicting the euro zone as a bubble (which of course it is within the perspective of ‘hubris’ as Erasmus uses in the concept of the homo bulla – bubblegum man) about to pop. Such a cartoonist might get himself sued for sedition or treason, for stirring up defeatist sentiments with the aim of destabilizing and bringing downEurope (I am only partly joking). Mentally there is a sort of inverted link with the ‘f’ however. Because I believe that we presently witness and experience the beginning deflation of the euro zone.

Things wíll fall apart and the centre cannot hold much longer otherwise more anarchy will ensue – I believe. The inherent flaws of this monetary construct make the euro zone in its present form today utterly vulnerable, totally defenseless and completely exposed to the will and whims of the juggernauts and golems which roam the financial jungles out there. Inside jobs are also to be taken into account and cannot be ruled out. Further growth will only add to it’s vulnerability.
So the euro zone bubble must eventually (at least partly) pop and will fragment into two or maybe even more entities each of them maybe with their own kind of euro-like currency and perhaps pertaining to a single market. Such a contraption eventually might be the starting point of a new united/unifiedEurope. Not necessarily unified though for no one can yet predict whatChina,India and other future big players will do in the process and how they may develop and evolve.Europe no longer calls the tune. That’s for sure.

If you want to learn how such bubbles as we in the West experience may come into being do watch the movie “Being There” based on the novel with the same title by Jerzy Kosinsky. There you are presented with the whole story in a nutshell. At the very end of the film we watch how man even can walk on water indeed if only he allows himself to con himself or be deceived by himself which is what the story is about. Brilliantly done. Arthur Miller’s “Death of a Salesman” elaborates on the same principle (being a nation of predominantly salesmen The Netherlands should watch it’s step), but considering the case at hand to my opinion “Being There” for the moment is slightly more apt to edify / as an edification.

Read Full Post »

Amid growing risk of a Greek exit, the euro zone has yet to face up to the task of saving the single currency itself
 See for the full text  The Economist  –   May 12th 2012 | from the print edition

Jerry Mager May 17th, 2012  

 If only Achilles showed the eurozone his heels! This time the wrath of Achilles’s however could come upon us in quite a different shape and quality than it does in the Iliad. The contagion from a Greek exit would be mainly a psychological one and not primarily of an economic nature.
The worst thing to happen for the eurocrats would be Greece leaving the euro without the world coming to a horrible end. If this happens the intimidating narrative would have lost its power and other countries might start questioning if the ‘austere’ course is really inevitable and necessary and whose interests are really being catered to by Mr Barosso, Mrs Merkel, the Mssrs Draghi, Monti, Papademos (the Magi from Goldman Sachs ) and the other austerity fundamentalists.
As even president Obama’s changes of re- election are dragged into the discourse it seems apt to quote Paul Krugman on austerity in the New York Review of Books of May the 24th page 14: “Assessing the effects of austerity … requires painstaking examination of the actual legislation used to implement that austerity. Fortunately, researchers at the International Monetary Fund have done the legwork, identifying no fewer than 173 cases of fiscal austerity in advanced countries over the period between 1978 and 2009. And what they found was that austerity policies were followed by economic contraction and higher unemployment.” According to Krugman – who here is talking about the US, but nevertheless … – “The depression we’re in is essentially gratuitous: we don’t need to be suffering so much pain and destroying so many lives ….. all we need is to reverse the austerity policies of the past couple of years and temporarily boost spending ….. Keynes wrote that ‘the boom, not the slump, is the time for austerity’.” See http://www.nybooks.com/articles/archives/2012/may/24/how-end-depression/
In the case of eurozone the face saving ploy could be a quiet emphasis on ‘growth’ while trumpeting ‘austerity’ at the same time.

The Greeks have the edge on us by being battle hardened by now, they more or less got used to hardship and have learned how to adapt and make the best of it. On the other hand they have little to lose, little good to expect from the other eurozone members nor from the future with or without austerity measures.

Let me end with quoting from Marshall Sahlins’s Stone Age Economics’ (Ch. 1, The Original Affluent Society): “By the common understanding, an affluent society is one in which all the people’s material wants are easily satisfied. … there are two possible courses to affluence. Wants may be ‘easily satisfied’ either by producing much or desiring little. The familiar conception, the Galbraithean way, makes assumptions peculiarly appropriate to market economies: that man’s wants are great, not to say infinite, whereas his means are limited, although improvable: thus the gap between means and ends can be narrowed by industrial productivity …… But there also is a Zen road to affluence, departing from premises somewhat different from our own: that human material wants are finite and few, and technical means unchanging but on the whole adequate. Adopting the Zen strategy, a people can enjoy an unparalleled material plenty – with a low standard of living.”
Most Greeks may not be familiar with Zen but let’s not forget that Zeno of Citium was the founder of Stoicism and from Zeno to Zen may prove not so great a step altogether.
The question here seems to be whether the eurocrats are prepared to reframe their austerity approach and adept their narrative to reality in order to make reality comply.

LINKS

http://www.niburunews.com/index.php?option=com_content&view=article&id=1282:goldman-sachs-and-europes-inside-job&catid=19:finance&Itemid=38

Read Full Post »

Weinig vuurwerk op de Europese feestdag
Door Hendrik Vos in De Standaard / woensdag 09 mei 2012

Ingekorte versie, zie de Standaard for full text

Als er vandaag over Europa wordt gesproken, is het alleen nog maar in termen van crisis en miserie. Wie de commentaren leest, weet dat het een kwestie van uren is, hooguit dagen, en het project stuikt in elkaar. …Al meer dan twee jaar komt er een onafgebroken stroom van onheilsberichten op ons af. Maar tot vandaag is er nog altijd een euro, en die is een pak meer waard dan bij zijn lancering. Zelfs de Grieken doen nog mee. …….
Dat wil niet zeggen dat alles in orde is. Verre van. Als griezelige partijen bij elke verkiezing aan invloed winnen, als de jongerenwerkloosheid in sommige landen naar de 50 procent gaat, als mensen zichzelf door het hoofd schieten omdat ze niet meer kunnen leven met de bezuinigingen, dan zit Europa wel degelijk met een groot probleem. Wie de Europese aanpak van de eurocrisis bekijkt, wordt daar niet direct vrolijk van. ….. ..
De Unie is een politiek project: een club van landen die samen wetten en regels maken, omdat ze op die manier efficiënter kunnen omgaan met problemen en uitdagingen dan als ze die elk apart het hoofd moeten bieden. ………… De Europese integratie heeft nog een ander kenmerk: het gaat om eenrichtingsverkeer. Zodra beslist is om een thema Europees aan te pakken, is er blijkbaar geen weg meer terug. …… De prijs om rechtsomkeert te maken is over het algemeen hoog, of gaat gepaard met onzekerheid. Het onderscheidt de stuurlui aan wal van de politici met bestuursverantwoordelijkheid. Die laatsten hebben angst voor zotte avonturen, zoals een complete opbreking van de euro. ……..
De voorbije maanden maken duidelijk dat er koerscorrecties nodig zijn. Het tempo waarin politieke leiders worden weggestemd, is ongezien. Met besparingen win je geen verkiezingen, maar intussen wordt duidelijk dat met besparingen alléén ook de economie niet gered wordt. De Unie zal de bevolking, en in de eerste plaats de Grieken, perspectief moeten bieden. En daarmee is alvast de agenda gezet voor alweer een volgende Top, over twee weken.

REACTIES door Jerry Mager ( zie De Standaard voor meer reacties)

Op 09 mei 2012, zei Jerry Mager:

Politieke “leiders” worden in rap tempo weggestemd, omdat de mensen doorkrijgen dat bijna niemand van die “leiders” echt leiding geeft of geven kan. Zowel vanwege de geringe capaciteiten en kwaliteiten van betreffende personen alsook vanwege de barre omstandigheden. Dubbelop dus. De meeste politiekers van nu zijn hoogbetaalde submiddelmatige ambtenaren, dure bureaucraten met een gladde babbel, die van top naar top hobbelen en deinen en daarmee de schijn ophouden dat ze ertoe doen. Uitgezonderd de drie Goldman Sachs technocraten (Monti, Draghi, Papademos). Ik ga er maar van uit dat de bankiers de kip-met-de-gouden-eieren (dat zijn wij) in leven willen houden en liefst in een goede conditie, want alleen dan kunnen we nog iets verdienen – voor hen, welteverstaan. Wat goed is voor Goldman Sachs c.s. is daarom ironisch genoeg ook “goed” voor ons.

Besparingen leveren de bankiers weliswaar snel geld op, maar op de lange termijn gaan hun melkkoetjes verpieteren en komen droog te staan, dus zien ze in dat ze ook moeten investeren om het gras en de stal in goede staat te houden. Okay, een of twee mogen er verpieteren en desnoods creperen (Griekenland wellicht, en Portugal?) als afschrikwekkend voorbeeld, maar de rest moet liefst rap weer gaan gedijen en veel vlees en melk produceren. Onze pensioenen en spaargelden kunnen ze ook niet in één keer plunderen, dat is een kwestie van gestaag uitmelken en onophoudelijk aftappen terwijl wij mogen wennen aan het idee dat het onvermijdelijk is. Het is nu eenmaal zo. Niemand kan er iets aan doen. Intussen wordt er gespeeld op angst (voor het spook van faillissement) en hoop (als we ons maar een tijdje lijdzaam laten afknijpen, dan komt het zeker goed; we hebben vast ook straf verdiend, want een kwaad geweten).

De narratieven die de media koloniseren en domineren zijn inmiddels bijna geheel gelijkgeschakeld en op een lijn gebracht: men kwekt elkaar meestal politiek correct na. Wonderlijk genoeg blijken er nog genoeg burgers die gelukkig heftig tegenstribbelen en zich niet als makke schapen naar de slacht laten leiden. Dat doen die burgers vooralsnog door onconventioneel stemgedrag. Echter, wanneer ‘men’ doorkrijgt dat ook stemmen op enge partijtjes en griezelige personen weinig uitricht, wat dan? Laten we hopen dat de ‘Hautes Financiers’ wijselijk eieren voor hun geld kiezen en zich intelligenter zullen tonen dan al die zwetsende en zwatelende pratende hoofden die zich als politici afficheren. Indachtig het motto: liever een half ei dan een lege dop / beter een vogel in de hand dan tien in de lucht. Het kost ons intussen helaas klauwen weggegooid geld. In de London Review of Books staat een lezenswaardig essay van Benjamin Kunkel: The History of Debt, dat een frisse invalshoek biedt.

Op 09 mei 2012, zei Jerry Mager:

P.S. bij mijn betoog hiervoor.
De cartoon bij dit stukje laat toepasselijk het Trojaanse paard zien. De narigheid in dat paard is op zijn minst tweeërlei: 1) de Grieken die de Euro in komen en 2) Goldman Sachs. Herinnert u zich dat accountants van Goldman Sachs de Griekse politici hebben geholpen met hun boekhoudfraude, zodat Griekenland aan de criteria voldeed? De politici die zo graag veel landen binnen de euro wilden en willen, waren te gulzig – en daarbij incompetent en niet terzake kundig – om de fraude te bespeuren. Dus kwam Griekenland erbij. Voor GS sneed het mes daarmee aan twee kanten: ze kregen een vette fee voor hun dubieuze diensten en ze maakten de eurozone inherent labiel waarvan ze later – dus nu – de vruchten konden plukken. De politiekers konden niet veel anders dan de drie GS-consultants aanstellen om tenminste niet meteen kopje onder te gaan. Nu zijn ze met huid en haar overgeleverd aan GS, die – nauwelijks nog achter de schermen – aan de touwtjes trekt.

Op 09 mei 2012, zei Serge Aerts, Kortenberg:

Reynders heeft zelfs olijk verklaard dat de politiek hier allemaal van op de hoogte was. Mij verbaast het niet dat daar dan volk tusen zit dat klanten muppets noemt, hoor.

Op 10 mei 2012, zei Jerry Mager:

# Serge, u weet dat Marc Roche (google bijvoorbeeld in combinatie met Goldman Sachs) een Belg van geboorte is? Het bizarste vind ik toch steeds weer dat iedereen alles van en over onwenselijke toestanden weet, maar dat desalniettemin alles gewoon voortgaat als vanouds, comme d’habitude. Dus zijn we inderdaad muppets – althans de meesten van ons – die zich gewillig bij de neus laten nemen, zo lang wij maar met rust worden gelaten.

Op 10 mei 2012 zei Serge Aerts, Kortenberg:
Neen, dat wist ik niet… Overigens heb ik ook altijd zoiets van ”iedereen (of toch véél volk) weet het, iedereen ziet het, iedereen praat erover, en toch verandert er helemaal niets”. Het geloof in de sociale actie is sinds de late jaren ’60 gestaag afgenomen en zit vandaag op een absoluut dieptepunt. Iemand die dit wetenschappelijk onderzocht heeft (dus zonder moralistisch gepreek) is Jean Twenge (boek: Generation Me). Het is niet voor niets dat je de laatste weken o.m. op sociale media weer het grapje zag opduiken van de dokter die vraagt of je angstig en depressief bent, bezorgd over je toekomst, sociaal geïsoleerd en alleen, en dan als diagnose stelt dat je wellicht aan kapitalisme lijdt. Je kan alleen maar hopen dat we weer geen collectieve ramp gaan nodig hebben voor er nog eens iets verandert.

Op 11 mei 2012 zei Jerry Mager:
Er lijkt geen politiek incorrecte allinea te ontdekken in dit verhaal van Hendrik Vos, maar ik heb er enkele voor mij sleutelpassages uitgehaald en achter elkaar gezet. Dan leest het toch iets anders. ‘De Unie is een politiek project. …. het gaat om eenrichtingsverkeer. Zodra beslist is om een thema Europees aan te pakken, is er blijkbaar geen weg meer terug.’ Een politiek project? Ten eerste blijkt het nu vooral een technisch project te zijn en geen politiek, en ten tweede, voor zover het al politiek is: is het een democratisch politiek project? ‘Het stokt en het rommelt en het hapert. Maar het valt niet stil, en het keert niet om. Zo werkt Europese politiek.’ Ja ja, zo ‘werkt’ het, maar werkt het voorzover het al werkt, democratisch? Met de instelling van de muntunie is de technische dimensie volledig genegeerd en dus fiasco ingebouwd. ‘ … omdat ze op die manier efficiënter kunnen omgaan met problemen en uitdagingen dan als ze die elk apart het hoofd moeten bieden. ‘

Zo? En gáán we met de huidige constructie efficiënter om met de problemen? En dan : ‘ … de politici met bestuursverantwoordelijkheid. Die laatsten hebben angst voor zotte avonturen … ‘ Men zou wensen dat die politici met angst voor zotte avonturen destijds op de plek van Miterrand en Kohl hadden gezeten, toen de muntunie werd uitgeroepen. Is het niét-opbreken van de muntunie géén zot avontuur? Is ten hele dwalen beter dan ten halve keren? Is gecontroleerd en beheerst terugschroeven naar een vrijhandelsunie eventueel in combinatie met kleinere muntunies een zot avontuur of is de daartoe vereiste technische kennis en expertise niet aanwezig onder die vele dure politiekers? Blijven we het hardnekkig een politiek project noemen? Alternatieve redenaties lijken compleet taboe verklaard. Amechtig ploeteren en strompelen moeten en zullen we. Waarom eigenlijk? Welk idee zit hier achter? Of zit er helemaal geen visie achter, maar enkel de machtige lobby van de financiële sector?

Op 12 mei 2012, zei Jerry Mager:
@ Serge Aerts (10/5 hierboven), ik heb op het www enkele goede samenvattingen van Jean Twenge gevonden. Ze zegt inderdaad niets te veel. Voor kapitalisme zou ik neoliberalisme substitueren, want aan het echte kapitalisme vind ik niets verkeerd. Wat betreft die collectieve ramp waar u het over hebt, die overkomt ons reeds – zeker de Grieken krijgen de volle laag. Alleen lijkt het anders te werken dan Naomie Klein met haar Shock Doctrine voorzag. Haar these is dat een grote shock het volk murw maakt en ontvankelijk voor draconische maatregelen. Zo zou Irak (‘Shock and Awe’) eerst overdonderend worden overlopen om het vervolgens gelijk democratierijp te maken, dat wil zeggen dat de oliemultinationals er onbelemmerd de olie kunnen wegpompen. In Griekenland komen de burgers echter in opstand en elders ook. Barroso heeft het overigens nu wèl over het uit de euro stappen van Griekenland. Dit betekent vermoedelijk dat de banken hun geld deels binnen hebben en deels afboeken.

Wij zullen de bankiers ongetwijfeld moeten compenseren voor dat afgeboekte geld. Dat gaat langs slinkse omwegen en listige constructies en het zal ons glad verpakt verkocht worden. Van ons pensioen kunnen we al niet zeker meer zijn en ons spaargeld kan zo maar verdampen. Alles door schuld van de Financiële Markten, de Recessie, de Concurrentie met de BRICS, enzovoorts.
Wat betreft ‘het volk’ dat zich liefst gedwee laat beetnemen, lees ik bij Fernando Pessoa in ‘De Portugese mentaliteit’ (opgenomen in ‘De anarchistische bankier’ ) dat er overal drie geestelijke lagen zijn te onderscheiden. Laag 1) de benedenlaag, het plebs, die is behept met een onvermogen tot nadenken: ‘Of het volk nu wel of niet kan lezen, het is niet in staat kritiek te hebben op wat het leest ofwat men het zegt. Zijn ideeën zijn geen kritische daden, maar daden van geloof en ongeloof … Van nature vomt het volk een blok, waarin, geestelijk gesproken, geen individuen voorkomen; en het denken is individueel.’

Laag 2) volgens Pessoa: ‘de middenlaag, die men gewoonlijk niets noemt, behalve, in dit geval abusievelijk, de bourgeoisie. Wat de tweede laag kenmerkt, is het vermogen om na te denken, echter zonder eigen ideeën; om kritiek te hebben, echter met andermans ideeën.’ Voor Pessoa omvat deze tweede laag de provinciaal-denkenden. De mentaliteit van de provinciaal is volgens Pessoa gelijk aan die van een kind. Tenslotte laag 3), de elitelaag die Pessoa liever ‘de happy few’ noemt en die wel in staat is tot kritisch denken en argumenteren. Echter: ‘De tragedie van het huidige Portugal is, dat onze elite in haar innerlijke structuur provinciaals is.’ Verrassend vind ik dat Pessoa’s analyses en constructen zo actueel aandoen en volgens mij ook steeds breder van toepassing zijn vanwege de nieuwste wereldgodsdienst die neoliberalisme heet. Ik kan u Pessoa zeer aanbevelen om eens te lezen. Gelukkig wordt ‘Zomergasten’ dit seizoen door een Belg gepresenteerd.

========= ======== ============== ==============

Timelines. The unfolding eurozone crisis / the European sovereign debt crisis

http://www.bbc.co.uk/news/business-13856580

http://www.britannica.com/EBchecked/topic/1795026/European-sovereign-debt-crisis/301861/Timeline-of-key-events-in-the-European-sovereign-debt-crisis/ #

http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=003PTTQE

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2668/Buitenland/article/detail/3255324/2012/05/14/EU-wil-Griekenland-in-eurozone-houden.dhtml

Read Full Post »

Older Posts »