Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘politiek – economisch’ Category

Arrestaties fraudezaak Bulgaren door tv-programma
http://www.trouw.nl/tr/nl/5133/Media-technologie/article/detail/3481569/2013/07/25/Arrestaties-fraudezaak-Bulgaren-door-tv-programma.dhtml

Bewerkt door: redactie – Trouw 25/07/13, 11:28 − bron: ANP

Een KRO-uitzending in april die grootschalige fraude met toeslagen door Bulgaren aan het licht bracht, was de reden voor de aanhouding van een Rotterdammer en twee Bulgaren.

blauwe blazer, Bulgaren nodig euro 2013 okt 2013

Read Full Post »

Schaliegasrapport is onwetenschappelijk
door: Jan Rotmans  (hoogleraar transitiemanagement Erasmus Universiteit Rotterdam)
in Trouw 29/08/13, 10:30

gepost op Stiene Deboer / 30 augustus 2013

# Verkorte versie van artikel in TROUW

Ingenieursbureaus Witteveen & Bos, Aracadis en Fugro hebben een overzicht gemaakt van de (vooral internationale) wetenschappelijke literatuur over schaliegas. Hun rapport is een vertaalslag naar de Nederlandse situatie en een interpretatie van de risico’s. Op alle drie aspecten van het rapport valt wetenschappelijk gezien het nodige af te dingen.
Om te beginnen: de gebruikte literatuur is onvolledig en zeer selectief. Belangrijke Europese en Amerikaanse studies naar schadelijke milieu- effecten van schaliegas worden niet genoemd. Wel wordt bovenmatig vaak verwezen naar literatuur uit de gas- en olie-industrie zelf, zoals onderzoek van Shell, NAM, Cuadrilla. Ruim driekwart van de bronnen is pro-schaliegas. Dit vormt samen beslist geen adequate afspiegeling van de beschikbare literatuur.

Ook de vertaalslag naar de Nederlandse situatie is zeer gebrekkig. Als er schadelijke effecten zijn aangetoond in het buitenland, wordt steevast aangegeven dat dit niet voor Nederland hoeft te gelden. Illustratief is het voorbeeld van het vrijkomen van radioactief materiaal dat in Duitsland en de VS bij de winning van schaliegas terugstroomde via afvalwater. Het rapport noemt dit niet representatief voor Nederland. Merkwaardig is echter, dat als er geen internationale bronnen bekend zijn over mogelijke schadelijke effecten, wel wordt aangenomen dat dit voor Nederland in elk geval geen probleem vormt. (   )

Risico’s gebagatelliseerd
( ) De achilleshiel van het rapport is de interpretatie van de onzekerheden en risico’s van schaliegaswinning. Opvallend is dat het begrip ‘onzekerheid’ vrijwel geen aandacht krijgt. Het komt slechts 1 keer voor in het rapport. Dit is methodologisch niet te verdedigen, omdat het hele schaliegasdebat draait om een inschatting van onzekerheden, in data, bronnen, effecten.

fracking scheurt huis

Wat betreft de risico-inschattingen: dat is het zwakste deel van de studie. Wie accuraat leest, ziet een duidelijk patroon. De risico’s worden stelselmatig gebagatelliseerd. Enerzijds door adjectieven te gebruiken als ‘onwaarschijnlijk, miniem, minimaal, nihil, zeer klein’. Waar in de achtergrondbijlagen aanzienlijk meer nuances worden aangebracht, verdwijnen die consequent in het hoofdrapport. ( )

Het mooiste voorbeeld van hoe onwetenschappelijk met risico’s wordt omgegaan, is de inschatting van risico’s van grondwatervervuiling. Dit risico is significant hoger dan bij conventionele aardgaswinning (door het ‘fracken’ en door het grote aantal benodigde putten). Essentieel is welke chemicaliën worden gebruikt bij het ‘fracken’. Dit kunnen bij elke proefboring en elke locatie weer andere toxische, corrosieve, kankerverwekkende en radio-actieve stoffen zijn, zoals benzeen, kwik, arseen en radon. Die kunnen in het grond- en oppervlaktewater terechtkomen.

Menselijke fouten
In het rapport wordt hier nogal mistig over gedaan, met versluierend taalgebruik: zo spreekt men consequent van ‘hulpstoffen’ in plaats van schadelijke chemicaliën. De risico’s op grondwatervervuiling zelf worden niet expliciet geclassificeerd, laat staan gekwantificeerd. ( )
Voor de twee oorzaken die het rapport noemt van mogelijke grondwatervervuiling, reikt men direct de oplossing aan. Menselijke fouten kunnen worden beperkt door goede training en adequaat toezicht, technische fouten kunnen geminimaliseerd door goede monitoring.
En nu komt het: door het minimaliseren van menselijke en technische fouten worden de risico’s op grondwaterverontreiniging ‘beheersbaar’. Op deze wijze, door menselijk en technisch feilen weg te rationaliseren, is elk risico van welke activiteit dan ook, beheersbaar.
De wetenschappelijke grondslag ontbreekt hier echter volledig. Daarmee wordt de bodem weggeslagen onder de hoofdconclusie van het rapport dat de ‘risico’s van schaliegaswinning beheersbaar zijn’.

fracking-cartoon - 30 proc.

REACTIES

Otto  (29/08/13)

Beheersbare risico’s, minimaal beheersbare risico’s wegen niet op tegen de maximaal beheersbare en dan hebben we de optimaal en marginaal beheersbare nog niet meegeteld. ‘Menselijke fouten kunnen worden beperkt door goede training en adequaat toezicht, technische fouten kunnen geminimaliseerd door goede monitoring’. En de fouten in de schepping des Heren, hoe pakt u die aan? God op bijscholingscursus. Ontzagwekkend, wat een slimme spitsvondelingen. Vast bijbeunende spin doctors uit het Haagse.

Otto  1/3 (30/08/13)

VVD’er Kamp en zijn politieke merk spelen het spelletje in ieder geval slimmer dan de PvdA. Eerst poneer je miljardenbezuinigingen waarvan de noodzaak zeer kwestieus is, dan laat je de PvdA de pensioenen van onze ‘grijze schaduwen'[HCSS-rapport] inpikken, de grenzen willen sluiten tegen oost-europeanen, plus je zet schaliegas in om de kwestieuze bezuinigingen eventueel te verzachten. Bij de PvdA verlaten de bonafide ratten het schip al bij Bosjes en kroonprins Asscher wordt meteen afgebladderd

Thea  2/3 (30/08/13)

De brief van Kamp aan de Tweede Kamer, d.d. 26 augustus 2013 / DGETM-EM / 13125938, moet u lezen. Hij begint met het onder een noemer brengen van aardgas en schaliegas. De rest is ook slim geformuleerd: “De … gasvoorraad, zoals die we nu kennen, is eindig. We verwachten echter dat het Nederlandse gasverbruik tot ver na 2020 op het huidige niveau van ca. 45 miljard m3 per jaar zal blijven liggen.” Verbruik wordt wel, voorraad niet gedateerd, enz. De brief wemelt van zulke kan-fri-kan-do passages.

Thea  3/3 (30/08/13)

Bij het downloaden van het betreffende rapport van de site van EZ stuitte ik op het pikante gegeven – ik heb de politieke koehandel al lang niet meer gevolgd – dat PvdA’er Sharon Dijksma staatssecretaris EZ is. Ik schat in dat Henk Kamp aan haar geen kind zal hebben, dus wordt het boeiend om te volgen of en hoe de VVD de PvdA ook hier een maximale loer draait. Op deze wijze is toch nog iets leuks uit de naargeestigheid te peuren. Benieuwd hoe de PvdA ooit zal ontwaken, indien zulks al gebeurt.

Read Full Post »

Hypotheekfonds geeft banken lucht
Jelle Brandsma – in TROUW 29/08/13, 09:00

Jeroen Dijsselbloem had het over een ‘stimuleringspakket’. Zijn collega Lodewijk Asscher sprak over ‘investeringsmaatregelen’. De ministers wilden de afgelopen weken al duidelijk maken dat het kabinet niet alleen 6 miljard euro bezuinigt en de lasten van burgers en bedrijven verhoogt, maar ook extra geld in de economie pompt. Dit om de bouwsector op te peppen, de woningmarkt lucht te geven en de kredietverlening van banken op gang te helpen.

  • Als pensioenfondsen een procent extra in Nederland gaan beleggen is dat 10 miljard euro aan extra investeringen.
    Dat blaast die 6 miljard aan bezuinigingen van tafel.

Diederik Samsom

Om dit te realiseren zonder dat dat de overheid geld kost, sprak het kabinet de afgelopen maanden met de pensioenfondsen. Minister Dijsselbloem van financiën zei daar vorige week nog over: “Die miljarden zijn er niet. De bulk van het geld zal niet van het kabinet komen.”

Met de Nederlandse pensioenfondsen heeft het kabinet nu afgesproken dat zij een hypotheekfonds gaan financieren, bleek gisteren. Het idee is dat banken een deel van hun hypotheken verkopen aan dat fonds. Het zou gaan om enkele tientallen miljarden aan leningen die banken hebben verstrekt aan woningeigenaren. De pensioenfondsen zijn bereid om de hypotheken over te nemen omdat het ministerie van financiën garant staat voor de rente en aflossing van deze kredieten. Het is dus voor pensioenfondsen een veilige belegging.
( ……………. ) ( ……………… )

REACTIES

jerry mager (29/08/13)

22 augustus werd het rapport Veel grijze schaduwen” [mijn vertaling; jm] gelanceerd en nu lezen we: als pensioenfondsen een procent extra in Nederland gaan beleggen , blaast dat die 6 miljard aan bezuinigingen van tafel. Zo kan het grijze gevaar toch iets terugdoen aan de maatschappij. Het staat er allemaal politiek correct, er is geen sprake van chantage van pensionado’s, met hun pensioenen kunnen zij ons land redden. Nu kijken wat de vervolg-moves van de creatieve politici c.s. zijn.

jerry mager (29/08/13)

Fraaie en zeer toepasselijke kop!: “Hypotheekfonds geeft banken lucht” Complimenten voor de subtiliteit! Het pakt toch precies waar het om gaat: windhandel en gebakken lucht. De uitingen van ‘onze’ politieke democratisch gemandateerde belangenbehartigers passen daar perfect bij. Toeval dat het om vier PvdA’ers gaat? Die jongens práten ons simpel uit de put. Zouden VVD’ers ècht zoveel slimmer zijn?

Read Full Post »

Stiene
(maandag 1 juli 2013 – maandag 8 juli 2013 )

Which evil you tolerate depends on which good you pursue
Richard Sennett (1998:55) in The corrosion of character

An organized deception provides a clear relation to frame for the organizer but not for those who are contained. ( ) When the individual is contained by others or by himself, his consequent misalignment to the facts is likely to last longer than in the case of simple misframings, sometimes a lifetime.
Erving Goffman (1976:338) in Frame Analysis

Control over access is decisive, and, when consolidated, will carry control over preferential treatment in distribution with it: that is, will shift ownership unambiguously to the new controlling, a new dominant, class. Here we see … the mechanism of the managerial revolution.
James Burnham (1944:90) in The Managerial Revolution

It is natural but wrong to assume that the results of corruption are always bad and important
Colin Leys (2002:65) in What is the problem about corruption?

De universitaire ladenlichter Diederik Stapel is een eigentijdse postmoderne held. Hij is beroemd en krijgt alle gelegenheid daar klinkende munt uit te slaan. Tegenwoordig loont fraude in de wetenschappelijke biotoop ook, vooral wanneer het op lepe wijze wordt ge-framed, ge-market en ge-merchandised. Dat Stapel een oplichter is, betekent juist meerwaarde, hij heeft het tot zijn handelsmerk verheven en verdient er grof geld mee. Geld is het enige dat telt in de moderne wereld van de woordkramers, wonderdokters, taalverkrachters en andere beunhazen.
Stapel is een BN’er geworden die zijn naamsbekendheid grondig uitbaat en in klinkende munt omzet. Zijn ontmaskering als fraudeur maakt wezenlijk onderdeel uit van zijn act. Het is een keurmerk: authentieke boef, gewaarmerkte booswicht. Stapel heeft het academische systeem gretig getild. Hij heeft de smaak van het knollen voor citroenen verkopen stevig te pakken. Hij gaat er gewiekst mee door, in een iets andere vorm, met een ander format, professioneel en op grotere schaal.
Vermoedelijk zijn er vele kruimelfraudeurs actief in de academische wereld. De sfeer en organisatiecultuur zijn er naar. Stapel echter fraudeerde op dermate grove schaal dat het karikaturale proporties kreeg en zich leent tot profijtelijk exhibitionisme. Daarmee scoort de man nu op de Bühne van het vluchtige vertier moeiteloos een dikbelegde boterham. Immers: wie duizend euro steelt, is een deerniswekkende dief, een druiloor die de bak indraait, maar wie triljoenen laat verdampen en daarbij miljarden achteroverdrukt, die wordt op kosten van de gemeenschap in de watten gelegd en onder de bonussen bedolven. Wij betalen collectief gedwee de rekening van deze ziekelijke zotternij, in de vorm van pensioenkortingen en prijsverhogingen.

Wij leven in een tijdperk van naargeestig naakt narcisme. Stapel voelt de tijdgeest feilloos aan, speelt daar handig op in en wordt spectaculair spekkoper. Iedere sneue snob wil de slimme snoodaard in levende lijve zien, hem aanraken en wie weet, misschien nog iets van hem opsteken ook. Een hug van de hufter. Soort zoekt soort. Diederik Stapel is een king size Big-Mac-fraudeur van het universitaire junk food circuit: gewetenloos, geslepen, glad en glimlachend. Sujetten als Stapel werken als een magneet op infame impresario’s. Aasgieren en lijkenpikkers die van harte meeprofiteren van de maatschappelijke misère en morele averij. Ook Stapel heeft zich intussen verzekerd van de diensten van zo’n treurig type. Dat type helpt Diederik-de-deugniet met de framing en het zich presenteren als een moderne Tijl Uilenspiegel die het systeem vrolijk verneukt en daar grif garen bij spint. Stapel stroopt het circuit af en loopt gierend binnen.

Welke eigentijdse, commercieel-denkende, marktgerichte, universiteits-CEO zou Diederik-de-druiloor niet dolgraag inhuren?! Ze staan likkebaardend in de coulissen, te dringen met hun lucratieve contracten. Ze durven er alleen nog niet mee voor de draad te komen, want timing is in deze tak van sport cruciaal. Voor menige onderwijs-impresario, annex universiteit-uitbater, moet Stapel een aantrekkelijke money earner zijn, een begeerlijke asset, want een klantentrekker. Het moet raar lopen wanneer Stapel binnen afzienbare tijd niet opnieuw vol aan de academische bak is. Bijvoorbeeld als excellente ervaringsdeskundoloog in innovatief en winstgevend wetenschappelijk frauderen. Nog even en de eerste ondernemende innovererende universiteit prijst in haar glossy folder openlijk een Masteropleiding Vloeiend, fraai en ferm frauderen aan. Hoofdmanager curriculum: professor dr. Diederik Stapel, eredoctor en veelverdienend feestvarken honoris causa.

Waarom zouden blunderende bankiers en falende toezichthouders wel een gouden toekomst hebben, net als het graaiende gajes van allerlei ondoorzichtige pseudo-geprivatiseerde publieke instellingen die publieke diensten leveren, maar hoogopgeleide frauderende wetenschappers niet? De toezichthouders in Stapels academische wereldje zijn vergelijkbaar met de incompetente bankiers en tukkende toezichthouders van de financiële wereld, inclusief de louche luitjes van rating agencies. Het toptijdschrift Science voorop. Diederik Stapel is een belichaming van het neoliberale winner-takes-all principe. De verliezers zijn uiteindelijk wij, met ons allen. Net zoals wij de dupe zijn van stelende bankiers, graaiende woningcorporatie- en zorgmanagers en die vele andere gesjochte sjoemelaars en diefjesmaten die gretig gebruik maken van de gelegenheid die onze huidige maatschappelijke instituties en structuren bieden. Wij, met ons allen, binden deze filistijnse figuranten op het spek en het schijnt ons niet te deren dat ze zich ongans rauzen.

ramptoerisme en freak shows
Columniste Rosanne
Hertzberger (NRC 15 juni 2013) vertelt vol verbazing: “Ik was laatst op een boekpresentatie waar Diederik Stapel ook was. ( ) Hij was op zijn dooie gemakje komen binnenlopen met schrijver Anton Dautzenberg, en het stomme was: er gebeurde niets. Helemaal niets. ( ) Niemand schreeuwde tegen hem, niemand probeerde hem te laten struikelen, niemand gooide een glas bier in zijn gezicht, niets. ( ) Dat je de boel zo bij elkaar kan liegen en bedriegen, dat je je collega’s, promovendi, studenten en je vakgebied in zijn geheel zoveel schade kan toebrengen en dat je dan nog steeds ongehinderd kan rondwandelen in Nederland, en naar borreltjes kunt gaan en dat je boek dan gewoon een bestseller wordt. ( ) Je zou denken dat zo iemand alles zou kwijt raken. Maar dat is niet zo. Diederik Stapel is nog steeds iemand; een Bekende Nederlander, een persoonlijkheid, een interessant karakter. Mensen vinden het bijzonder om hem in het echt te zien. Je kunt er thuis over vertellen.”

Mevrouw Hertzberger beschrijft een vorm van dat bizarre fenomeen dat ramptoerisme heet, beter nog: een moderne modaliteit van de freakshow (zie noot *1). Het verbijstert haar dat een bewezen notoire oplichter zich doodgemoedereerd tussen het klootjesvolk kan bewegen, dat zich bewonderend lijkt te koesteren in ‘s-mans succes en daar zelfs grif aan bijdraagt. Stapel bedrijft een winstgevende vorm van streaking. De freak als feestvarken. De opgestoken duimen van de bedenker van het bedotcom bedrijf World On Line zullen menigeen nog helder voor de geest staan. De beelden staan op internet. Zo ziet succes er tegenwoordig uit. Het biedt geen apetijtelijke aanblik, maar veel onthutsender is het om te bedenken hoe makkelijk mensen zich laten bedotten en manipuleren wanneer ze op hun hebzucht worden aangesproken. De affaire Ice Save is daarvan een ander sprekend voorbeeld.

In Amerika dompelen de Stapels zich onder in de wereld van de talk shows en het lezingencircuit en zij strijken er giga-gages op. Daar gaan we in Nederland ook naartoe. De optredens van kwalijke kwakzalvers en gesjeesde cliniclowns in veelbekeken praatprogramma’s, onder de schamele smoes van infotainment, zijn daar een voorproefje van.
Wanneer je er even langer bij stilstaat, is Stapel een verpersoonlijking van de alledaagse, banale vorm die kwaad bijna altijd blijkt te hebben. De buitenmodale schade die is ontstaan door de daden van een individu, zijn haast nooit te herleiden op dat individu-in-levende-lijve wanneer het zich aan ons vertoont.
(more…)

Read Full Post »

Stiene de Boer
gepost op dinsdag 7 mei 2013

“I have always found the word ‘Europe’ on the lips of those who wanted something from others which they dared not demand in their own names!”

German Chancellor Otto von Bismarck, 1880

“One basic formula for understanding the Community is this: ‘Take five broken empires, add the sixth one later, and make one big neo-colonial empire out of it all.’”

Professor Johan Galtung, Norwegian sociologist, “The European Community, a Superpower in the Making”, 1973, p. 16

Lord Nigel Lawson, zes jaar minister van financiën onder Margaret Thatcher, is van mening dat Groot Brittannië het zinkende schip moet verlaten en uit de EU moet stappen.
Lawson legt de vinger op de zere plek: de EU na invoering van de muntunie, is niet langer die EU waar Engeland ooit lid van werd: “The heart of the matter is that the very nature of the European Union, and of this country’s relationship with it, has fundamentally changed after the coming into being of the European monetary union and the creation of the eurozone, of which – quite rightly – we are not a part.” Strikt genomen is de naam EU ook niet van toepassing op Engeland, Denemarken en Zweden, wanneer de EU synoniem wordt gedacht aan de EMU, de Europese monetaire unie met de euro als munteenheid. Lawson wil eigenlijk voorkomen dat GB straks de EMU wordt ingerommeld. Engelands optreden zal door Denemarken en Zweden met argusogen worden gevolgd.

Lawson stemde in 1975 vóór toetreding tot de Europese Gemeenschappelijke Markt (European Common Market), zoals de EU in 1975 heette, maar zegt dat hij in 2017 voor uittreden uit de EU zal stemmen.
Lawson: “You do not need to be within the single market to be able to export to the European Union, as we see from the wide range of goods on our shelves every day.” Lawson is van mening dat Engelands uittreden uit de EU: “Far from hitting business hard, it would instead be a wake-up call for those who had been too content in “the warm embrace of the European single market” when the great export opportunities lay in the developing world, particularly Asia. “Over the past decade, UK exports to the EU have risen in cash terms by some 40%. Over the same period, exports to the EU from those outside it have risen by 75%,” he added.”
Lawson is ook afkerig van de Brusselse regelzucht, die hij toespitst op de recente plannen om een financiële transactiebelasting (een soort Tobin-tax) in te voeren: “ Withdrawing from the EU would also save the City of London from a “frenzy of regulatory activism”, such as the financial transactions tax that Brussels is seeking to impose.”

Nigel Lawson speelt de kaart van de ‘ financial transaction tax’ intelligent uit en met een goed gevoel voor timing, immers: de financiële jongens die de huidige Britse regering stevig aan een touwtje hebben, zullen ongetwijfeld gevoelig zijn voor dergelijke argumenten, die rechtstreeks aan hun belangen raken. Voor hen is het idealistische idee van een Verenigd Europa, waarin alle Menschen Brüder sind und werden, vooral een marketing middel voor de massa’s. Het toekennen van de Nobelprijs aan de EU past daar wonderwel in. Wat we precies onder Europa dienen te verstaan, is tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Lawson is in ieder geval van mening dat Europese superstaat (een Grossmacht) niets voor de Britten is.

De Europese Economische Gemeenschap (EEG),
opgericht op 1 januari 1958, bood het platform voor eenwording via een gemeenschappelijke, interne markt. Die formule was zeer geschikt om de pluralistische Europese naties en culturen geleidelijk aan samenwerking te laten wennen. Allengs zouden de voordelen – misschien zelfs het inzicht van de nóódzaak –om te komen tot een meeromvattender politiek-fiscale unie, ingang hebben kunnen vinden. Helaas echter houden politici er eigen ambitieuze agenda’s op na en koesteren zij voor zichzelf carrière-plannen. Dit nog afgezien van de middelmatige kwaliteiten bij menigeen die het in de Brusselse Europa-snoepwinkel op de een of andere manier voor het zeggen hebben.

Op de invoering van een eenheidsmunt, de euro op 1 januari 2002 in twaalf landen van de Europese Unie rustte van meet af een zware risico-hypotheek. De muntunie had ingebakken constructiefouten waarvan de onmogelijkheid van (tijdelijk) uittreden van een lid misschien de voornaamste was. Een duidelijk teken aan de wand van de ieder-voor-zich-mentaliteit was de schending van het stabiliteitspact door grote lidstaten. Het vertrouwen in de euro kreeg een gevoelig klap. Daarna is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan.
Met lede ogen moeten voorstanders van een verenigd Europa (een langetermijn onderneming) aanzien hoe de weerzin groeit tegen het Europa-project zoals dat ons door de strot wordt geduwd.

“There is no such thing as society”
Twee punten van aandacht bij de uitlatingen en het voornemen van Nigel Lawson:
1) Lord Lawson was minister van Financiën onder Margaret Thatcher en van mevrouw Thatcher stamt de uitspraak die zij in Women’s Own magazine (31 october 1987) deed: “there is no such thing as society. There are individual men and women, and there are families.” Dus zeker ook geen grote Europese eenheidssociety, waar de zwakke broeders door de anderen op sleeptouw móeten worden genomen – niemand kan immers uitstappen;
2) in Engeland fungeert het recht vooral op basis van jurisprudentie, gewoonterecht en statutair recht. Dit in tegenstelling tot de meeste Europese landen die het recht op schrift stellen, in wetboeken vastleggen. Centraal opgelegde wetten zijn de Britten wezensvreemd. Vandaar die uithaal van Lawson naar Brussel als centrum van “frenzy of regulatory activism”.

cultuurverschillen
Dergelijke wezenlijke endogene cultuurverschillen als die tussen Groot Brittannië en het Europese continent, gelden mutatis mutandis even hard voor de andere eurolanden onderling, zoals steeds opnieuw blijkt.

kwaliteit van de politici
De shock-tactiek van de invoering van een euro als eenheidsmunt (voor-het-blok-zetten), dient in toenemende mate het maskeren van de povere politiek-bestuurlijke kwaliteiten van de eurocraten. Hoge kwaliteit, met inbegrip van morele integriteit, is echter een sine qua non. Een onzalige paradoxale situatie, die weinig hoop op voorspoedige ontwikkelingen biedt. Nu worden alle mislukking en tegenslag soepel en makkelijk op externe en oncontroleerbare fenomenen geschoven – zoals de financiële crises en de Aziatische dreiging als noodzaak om de muntunie overeind te houden – en blijven de politici met hun verantwoordelijkheid voor gebrek aan visie en incompetent handelen, buiten schot.

vaagheid en nevelen zijn troef
De ingebakken systeemfouten van de euro-muntunie draineren ons structureel. Wie er precies van al die weglekkende en verdampende miljarden aan belastinggelden profiteren, blijft in nevelen gehuld. Niemand schijnt nog te weten wat er wanneer en waarom nu weer “gered” dient te worden. Net als bij de aanstellingen en benoemingen van allerlei “eurocraten” op lucratief gesalarieerde posten, is intransparantie ook hier troef.

De Engelsen zien de bui hangen, ze trekken hun Wellingtons aan en steken hun umbrella’s op. Dat is beter dan blijven hozen en straks misschien het zwemvest aan moeten trekken. Zij hebben dat vreemd gewrochte gedrocht dat de Europese Unie intussen is geworden vermoedelijk minder hard nodig dan andersom.

Read Full Post »

door Stiene
(donderdag 2 mei 2013 gepost

War is peace.
Freedom is slavery.
Ignorance is strength.

Doublethink means the power of holding two contradictory beliefs in one’s mind simultaneously,
and accepting both of them.

The best books… are those that tell you what you know already.

Until they became conscious they will never rebel, and until after they have rebelled they cannot become conscious.

The choice for mankind lies between freedom and happiness and for the great bulk of mankind, happiness is better.

George Orwell, 1984

De managersuniversiteit is failliet: Tijd voor verandering! Onder deze titel vond donderdag 25 april 2013 in de aula van de VU aan de De Boelelaan te Amsterdam het symposium plaats van het ‘Platform Verontruste VU’ers ‘ – van 16:00-18:00.
De medewerkers-wetenschappers-docenten staat het water aan de lippen, zij willen af van het bedrijfsmatige modeldenken onder ‘ leiding’ van managers. Ze staan met hun rug tegen de muur, vluchten kan nergens meer naartoe, want alles is inmiddels gecommodificeerd – tot vermarktbare handelswaar benoemd – en managers maken overal de dienst uit. Alleen de moneymakers (geneeskunst, farmacie en nog wat bèta-departementen) zullen nog enigszins ‘ vrij’ kunnen werken – zo lang ze tenminste geld in het laatje brengen. De rest dient als behang en franje en natuurlijk als excuus voor management-banen, de overhead, die in feite parasiteert, al mag je dat nooit hardop zeggen.

De tegenwoordige universiteit is een grote koekjesfabriek die diploma’s uitspuwt en gecertificeerden aflevert. Wetenschappelijke fraude en corruptie in vele vormen en gradaties, is daar onlosmakelijk mee verbonden, evenals het controleren en disciplineren van de werkers, vooral middels ‘auditing’. Kort door de bocht – u moet de boeken vooral zelf lezen en analyseren – vat ik de geschiedenis die voorafgaat aan waarvoor we op 25 april daar in die VU-aula zaten schetsmatig samen met verwijzing naar drie boeken: 1)The Great Transformation (1944) van Karl Polanyi; 2)The Managerial Revolution: What is Happening in the World (1941) van James Burnham en 3) Animal Farm (1945) van George Orwell.
Momenteel zitten we (althans in West- Europa en de VS) in een fase die volgens mij goed is te begrijpen vanuit het perspectief dat deze boeken aanreiken. Hieronder in steekwoorden de drie boeken.

Ad 1) Karl Polanyi behandelt de commodificatie van land, arbeid en geld, om deze geschikt te maken ter verhandeling op de markt. Voornaamste aanleiding en oorzaak was de industriële revolutie met zijn massaproductie. Van de drie entiteiten liet en laat arbeid zich het moeilijkste commodificeren. Zeker hoofdarbeid. Commodificatie is wezensvreemd aan lesgeven, onderwijzen en doceren en het behandelen van dergelijke arbeid als marktwaar is een kunstmatig gebeuren dat vele ernstige nadelen, negatieve externalities, met zich brengt. Het meeste nefaste is het ontnemen van hun beroepstrots aan de vaklui en de demoralisatie van die beroepsuitoefenaren. Het is een pernicieus proces van gestage erosie dat al vele decennia de kwaliteit van ons onderwijs over de hele linie en in den brede uitholt en aantast en moeilijk zal zijn terug te draaien. Het is immers alleen baron Münchhausen gegeven zichzelf bij de haren uit het moeras te trekken.
Commodificatie gebeurt vooral om de managers gereedschappen te verschaffen waarmee zij hun pseudo-controletaken (vooral doorlopende ‘auditing’) kunnen uitoefenen.
Waar de commodificatie van geld toe heeft geleid, bewijzen de mondiale financiële crises, die volgens mij alleen in hevigheid en omvang zullen toenemen. Bij onze onderwijsinstellingen zijn de afdelingen Financiën en Vastgoed inmiddels alles-dominerend en de productie van diploma’s staat min of meer in dienst van die twee. Marketing vervult onder het mom van Communicatie & Voorlichting een minstens zo dominante rol. Kennisverwerving en – overdracht (Bildung al helemaal niet meer!) is niet langer het primaire proces – terwijl we in Newspeaktermen (zie Orwells 1984) om de oren worden geslagen met ‘De Kenniseconomie’.

Ad 2) James Burnham vertelt over de machtsovername door de managers (de bewindvoerders) die de kapitalisten allengs verdrongen en nu als lege posities bewegen op een soort van virtueel schaakbord van controle en macht. Zij brengen zelf niets tastbaars voort, zij managen alleen maar en worden daar royaal voor betaald, royaler dan degenen die het eigenlijke werk verrichten. Van dienaren zijn ze sluipenderwijs bazen en opzieners geworden, rasechte koekoeksjongen. Ik denk in dit verband altijd aan het Dickens-personage Uriah Heep.

Ad 3) George Orwell tenslotte illustreert met zijn satire Animal Farm dat het maatschappelijk proces overal op deze planeet op hetzelfde uitdraait. Oorspronkelijk geschreven om het communistische systeem aan de kaak te stellen, is Animal Farm vandaag de dag integraal toepasbaar op onze op democratische leest geschoeide maatschappij: er zullen altijd meesters/uitbuiters en slaven/uitgebuiten zijn. Overal ter wereld en onder welke ideologische denominatie dan ook. Het oppervarken Napoleon dat de scepter zwaait over de Boerderij der dieren, staat exemplarisch voor de moderne manager, inclusief de parallelle fancy titels en catchy functieomschrijvingen: “pigs liked to invent for him such titles as Father of All Animals, Terror of Mankind, Protector of the Sheep-fold, Ducklings’ Friend, and the like”. Het meest kenmerkende aan Orwells varkens en de parallelle moderne managerskaste echter is het zinloze (papier-)werk dat ze verrichten:

“Somehow it seemed as though the farm had grown richer without making the animals themselves any richer-except, of course, for the pigs and the dogs. Perhaps this was partly because there were so many pigs and so many dogs. It was not that these creatures did not work, after their fashion. There was, as Squealer was never tired of explaining, endless work in the supervision and organisation of the farm. Much of this work was of a kind that the other animals were too ignorant to understand. For example, Squealer told them that the pigs had to expend enormous labours every day upon mysterious things called “files,” “reports,” “minutes,” and “memoranda”. These were large sheets of paper which had to be closely covered with writing, and as soon as they were so covered, they were burnt in the furnace. This was of the highest importance for the welfare of the farm, Squealer said. But still, neither pigs nor dogs produced any food by their own labour; and there were very many of them, and their appetites were always good.” (het staat in Chapter X; mijn cursivering, JM)

Tussen de mensenmanagers en de varkensbazen bestaat geen wezenlijk verschil, beide hebben hetzelfde belang, het arbeidsprobleem: “ Between pigs and human beings there was not, and there need not be, any clash of interests whatever. Their struggles and their difficulties were one. Was not the labour problem the same everywhere?”

Of, op welke wijze en wanneer de wal het schip tenslotte zal keren, vind ik een boeiende en ook een ietwat beangstigende vraag. Op internet kunt u veel googelen over de drie door mij genoemde boeken en auteurs. De boeken zijn te koop. Burnham antiquarisch zelfs in Nederlandse vertaling bij Leopold: Machtsvorming der bewindvoerders.

Een hoopgevend bericht vind ik dat enkele belangrijke Duitse(!) universiteiten besloten schijnen te hebben niet langer aan de algehele verdwazing mee te doen en geen data meer zullen aanleveren ten bate de internationale rankings, waarmee universiteitsbestuurders de blits maken, elkaar de loef afsteken en hun onderlingen onder sim houden.

Read Full Post »

A bitter row about executive pay is about something bigger
The Economist  –  Feb 11th 2012 | from the print edition

see the Economist website for the full text

TWICE during the 1970s, a stroppy decade, leftish British politicians tried to turn the monarchy into a nationalised industry. There were plans to place Queen Elizabeth II and a few close relatives on state salaries and sack the rest of her family, and—a few years later—for a Department for Royal Affairs, bringing the crown under Whitehall’s management. Both attempts were resisted. Since then, royal aides have cannily worked to secure autonomy and arms-length financing from government. Just now, the mood behind palace walls must be giddy relief.
The queen has rarely been as popular as she is now, in her Diamond Jubilee year. The contrast with other arms of the establishment is striking, and revealing. For most people at the top of the public sector, this is a perilous time.
………………..    …………………
(more…)

Read Full Post »

« Newer Posts