Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘politiek – economisch’ Category

 

 

‘ Zouden Amsterdammers niet een voorbeeld moeten en kunnen nemen aan de Berlijners en bijvoorbeeld pandjesbaas Bernhard van Vollenhoven – Oranje eens luidkeels voor een huurhaai uitmaken? Zou dat wat helpen denk je?’

– ‘ Zo’n figuur aan de schandpaal spijkeren, werkt ongetwijfeld als aansprekend voorbeeld. Om te voorkomen dat er via lobbyisten en oranjekierewieten een pr-tegenactie wordt ondernomen, waarin meneer Bernhard van Vollenhoven als underdog wordt geframed, zou je hem – en zijn medepiranha’s – zelfs ruim tevoren kunnen laten weten dat dit er aan zit te komen, zodat de huizenhoereerders tijdig kunnen inbinden en normaliseren.
Dat er in Amsterdam een soortgelijke stemming en stroming vanuit de burgerij ontstaat als in Berlijn, lijkt mij zeer wenselijk, want de politiek doet echt niets tegen de verloedering. Huizen zijn om in te wonen, niet om uit te melken en niet om mee te speculeren.
Als ze in Amsterdam nog langer wachten, zijn alle autochtone Amsterdammers weggetrokken omdat wonen in hun stad voor hen onbetaalbaar is geworden en valt er niks meer terug te willen hebben en halen. ’

‘ Dat zou de vastgoedspeculanten/huisjesmelkers goed uitkomen. Kijk, dit zou nou een mooi actiepunt voor een politieke partij kunnen zijn. Het onderwerp goed wonen-als-eerste-levensbehoefte en burgerrecht, thematiseren. In plaats van geneuzel over MH17 en Wichtigmacherei over mevrouw Ursula von der Leyen (die wegens nepotisme weg moest uit de Duitse politiek en hier in de pers wordt gepresenteerd als een vechter in de EU-biotoop), praktisch nijpende misstanden in eigen land aanpakken. Dat is in ieder geval beter dan oliedomme filmpjes maken over een EU-bobo.’

– ‘ Ik vind de verhuurdersheffing voor de woningcorporaties, die VVD’er Stef Blok ooit instelde al waanzinnig genoeg. Nu zit er opnieuw stilletjes een huurverhoging aan te komen. Die wordt stiekem voorbereid zonder dat ik ook maar één politieke kongsi er iets over heb horen zeggen. Een schande is het. En dan de misgebakken managers van sociale woningbouworganisaties die op hun manier vastgoedmeneertje en – mevrouwtje spelen. Allemaal vanwege de Verlichting, de Democratie, de Wereldvrede en de Mensenrechten zeker?’

‘ Daarnaast is er al geruisloos energiekostenverhoging geëffectueerd. Mijn zus kreeg een enquête over die aanstaande huurverhoging via de Woonbond in haar mail, vandaar dat ik er iets van heb gehoord. Ben je geen lid van de Woonbond dat ontgaan dit soort stiekeme maatregelen je. Gewoonlijk gaan dit soort belastingheffingen geruisloos, stiekem en stilletjes in zijn werk.
Het onderscheid in links en rechts – dat maakt journaliste Abels ook: “Een maand geleden kwam het linkse stadsbestuur van Berlijn met een eerste maatregel: de huren worden de komende vijf jaar bevroren” – is al lang achterhaald. Je kunt de huidige meute beroepspolitici hooguit onderscheiden in neoliberaal en iets gematigder neoliberaal, maar neoliberaal zijn ze allemaal. Huizen en woningen zijn een handig instrument voor politici om mee te spelen in het kader van verkiezingen. Tenslotte moeten we allemaal (ergens) wonen en liefst comfortabel naar de maatstaven van onze welvaart en rijkdom.’

– ‘ Heb jij die bespreking gelezen van Van Istendael’s nieuwste boek De grote verkilling? Ik zet de link hier bij. De recensent Paul van der Steen eindigt zijn bespreking met verwijzing naar de PvdA’er Asscher en de VVD’er Rutte. Hier staat het:

> > Het neoliberalisme komt ter discussie te staan. Bestaanszekerheid bieden is de grondgedachte van het onlangs verschenen boek van Lodewijk Asscher, ‘Opstaan in het Lloyd Hotel’. Al zullen veel potentiële PvdA-kiezers voorlopig nog even de kat uit de boom kijken, omdat ze voor hun gevoel te vaak teleurgesteld zijn door het verschil tussen woord en daad. Maar zelfs Mark Rutte lijkt zijn vertrouwen in de markt een beetje kwijt, getuige zijn dreigement onlangs op het VVD- Festival: als de werkgevers de lonen niet verhogen, kunnen ze het in het vooruitzicht gestelde, gunstigere fiscale klimaat vergeten. < <

Bla, bla, bla. Ik hoop dat het ironisch is bedoeld, want Asscher is natuurlijk helemaal geen sociaaldemocraat en Rutte is evenmin een authentieke liberaal. Deze twee meneren hebben niets voor niets tijdens Rutte-II samen Nederland verder gedereguleerd en geprivatiseerd. En nu wil Asscher zetels terug winnen, want het PvdA-verdienmodel droogt op.’

‘ Alleen dwazen zouden nog in de holle frasen van politici trappen. Eerst zien en dan heel misschien een heel klein beetje geloven is mijn devies. Daarna ga ik misschien over stemmen nadenken.
Ik zet de link naar de bespreking van een recente brochure van de Duitser Andreas Rödder hier bij. We hebben Konservativ 21.0 besteld via E-Bay, want het is bizar genoeg niet in de boekhandel hier te krijgen. Van Istendael’s boek is bij Atlas verschenen, dus dat moeten we gewoon kunnen kopen in de boekhandel.’

– ‘ In het interview met Andreas Rödder herken ik veel van Roger Scruton, de co-promotor van Forum-voorman Thierry Baudet. Het zal mij benieuwen of de jongens en meisjes van Forum met een beetje samenhangend politiek verhaal kunnen komen, dat deels op deze constructief conservatieve leest is geschoeid.’

‘ Uiteindelijk komt effectief politiek bedrijven neer op verwerkelijken van praktische maatregelen ten behoeve van de bevolking, zoals nu in Berlijn blijkbaar vanwege de bevolking met betrekking tot wonen worden afgedwongen. In Nederland gebeurt dat vooralsnog niet.’

– ‘ Toch kan het wel degelijk, want dat hebben die scholieren die spijbelden om het Klimaatakkoord er bij de Eerste kamer door te stampen (de meesten wisten nauwelijks waarvoor of waartegen ze demonstreerden), laten zien. Wie ze heeft opgehitst en zo georganiseerd heeft gemobiliseerd weet ik nog steeds niet, maar ze deden me denken aan de Rode Gardisten van Mao, en dat is geen geruststellende gedachte.’

‘ Gelukkig is er af en toe ook een lichtpuntje, zoals de bomenkap bij Amelisweerd die niet doorgaat. Gelukkig. Dat zou een blamage zijn geweest. De aannemers en andere vastgoedmafiosi gaan nu natuurlijk op jacht naar andere buit.’

 

 

Prof. Dr. Andreas Rödder: Wer hat Angst vor Deutschland?

Stiftung Bundespräsident-Theodor-Heuss-Haus Published on Jul 16, 2019

Deutschland befindet sich in einem Dilemma. Allenthalben wird erwartet, dass es auf europäischer Ebene politische Führung übernimmt. Doch wenn es dies tut, ist der Vorwurf der deutschen Dominanz vorprogrammiert. Wie lassen sich deutsche Stärke und europäisches Gemeinwohl vereinbaren? Wie kann Deutschland dazu beitragen, dass das Projekt Europa trotz aller gegenwärtigen Krisen nicht scheitert?

Der renommierte Historiker Andreas Rödder erzählt die Geschichte, die hinter diesen Fragen steht: die Geschichte der „deutschen Stärke“ in Europa, die alle Katastrophen des

  1. Jahrhunderts überlebt hat, und die Geschichte der vielen zwiespältigen Gefühle der Nachbarn gegenüber Deutschland.

In einem Kurzvortrag referiert Andreas Rödder die Kernthesen seines Buches und stellt diese anschließend im Gespräch mit Kristian Buchna zur Diskussion.

 

Geert van Istendael bejubelt de sociale zekerheid

politiek Brussel – 18/5/2019 Michaël Bellon© BRUZZ

 

 

 

 

Read Full Post »

 

Bommel tegen plunder

 

 

“Volgens de advocaat-generaal leidt het fictief vaste rendement van 4 procent waarmee gerekend wordt tot willekeur” / NRC 2016 februari 16
http://www.nrc.nl/nieuws/2016/02/16/advies-aan-hoge-raad-vermogensheffing-in-strijd-met-eigendomsbescherming

 

“Hoe Draghi uw pensioenfonds sloopt” / NRC 24 oktober 2015 /
http://www.nrc.nl/handelsblad/2015/10/24/hoe-draghi-uw-pensioenfonds-sloopt-1548436

 

“Nu kan het nog: pijnloos hervormen. De lage rente maakt pijnloze hervormingen mogelijk waarmee het woningdossier en de pensioenproblematiek in één keer toekomstbestendig kunnen worden gemaakt. En daarbij kunnen we in een moeite door ook ons belastingstelsel versimpelen.”

Aldus Arnoud W.A. Boot en Lans Bovenberg.

Arnoud W. A. Boot is hoogleraar economie aan de UvA en Raadslid van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR). Lans Bovenberg is hoogleraar economie aan de Universiteit van Tilburg.

NRC 22 februari 2016     http://www.nrc.nl/handelsblad/2016/02/22/nu-kan-het-nog-pijnloos-hervormen-1593391

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Stiene Deboer / 22 februari 2015

Het management van V&D vraagt 5000 werknemers van het warenhuis om een ‘loonoffer’ van 6%. Verlaging van de structurele loonkosten zijn volgens de V&D-managers noodzakelijk om het warenhuis te laten overleven. Intussen heeft V&D van de verhuurders een deel van de huur kwijtgescholden gekregen en heeft de Belastingdienst (dat zijn uiteindelijk wij allemaal) toegezegd dat het warenhuis minder belasting hoeft te betalen.

winst privaat, kosten publiek
Verlaging van arbeidskosten en het ten laste brengen van verliezen aan het publiek, terwijl de winsten worden geprivatiseerd, is de strekking van het neoliberale business plan dat in Nederland sinds 1994 (Wim Koks eerste paarse kabinet) wordt uitgevoerd met medewerking van de PvdA. Teneinde het rendement te verhogen, moeten de arbeidskosten worden afgeknepen. De chantage-argumenten zijn intussen overbekend: lage lonen landen, kredietcrisis, automatisering en globalisering zijn de meest gedebiteerde.

Kapitaal ‘verdient’ – zonder er voor te hoeven werken – meer en steeds meer dan arbeid. Thomas Piketty is dat in november 2014 persoonlijk aan politiek Den Haag komen uitleggen, op uitnodiging van D66. Wrang, want de meeste politici zijn inmiddels alleen bedacht op eigen voordeel en gewin en Piketty was hoofdzakelijk een reclamestunt en foto-opp. voor Haagse politici, meer niet.

piketty-capital-21st-century-300x199

Het V&D-management zet de werknemers en de belastingbetaler het mes op de keel door met sluiting te dreigen. Dat is vreemd, want In een echte vrijemarkteconomie zou niemand daar een traan om hoeven laten. Waarom dan deze heisa rond het warenhuis V&D? Er staan 10.000 arbeidsplaatsen op het spel. Nou, en? Dat hoort toch bij het plan? Hoe meer werklozen hoe groter concurrentie op de arbeidsmarkt, hoe lager de salarissen.
Het gedoe rond V&D wordt vast opgeklopt door belanghebbenden die nog meer uit de Staatsmiddelen willen halen dan ze toch al doen. De werknemers doen niet echt ter zake en hun lot wordt enkel larmoyant uitgemeten wanneer het de belanghebbenden – die tevens de media kunnen bespelen en voeden met info die hun belangen dient – zo uitkomt.

Rutte_NDLcenten

eigen belang
Zowel het warenhuis als de politieke partij PvdA zullen het niet redden. Zowel bij V&D als bij de PvdA, zal het management daar geen veer bij hoeven laten. Degenen die met lege handen achterblijven zijn de leden en kiezers van de PvdA en het personeel van V&D. De PvdA-politici hebben hun eigen toekomst al verzekerd, net als de managers van V&D.

Dat zowel de PvdA als V&D ten onder zullen gaan, voorspelt de econoom en PvdA-coryfee Arie van der Zwan, die 50 jaar lid van de PvdA is en nauw was betrokken bij V&D. In de NRC van 24 januari 2015 legt Van der Zwan uit dat aan de teloorgang van zowel de PvdA als van het warenhuis, verkeerde keuzen van het management ten grondslag liggen. Vooral: eigen belang prevaleert boven het grotere belang en samen delen.
De PvdA-bobo’s kozen uit eigen belang voor meeregeren (Van der Zwan: “De leiding heeft het eigen belang – regeren – telkens zwaarder laten wegen dan het belang van de achterban.”), hetgeen vanuit carrière oogpunt zeker lucratiever was. V&D-baas Dreesman leidde in 1988 de managers die het reorganisatieplan van Arie van der Zwan torpedeerden. Van der Zwan: “Of mijn reorganisatie de structurele problemen bij V&D had opgelost, weet je natuurlijk nooit zeker. Maar het bedrijf had de toekomst dan wel in eigen hand kunnen houden.”

rendementsdenken
Intussen is V&D in handen van steeds weer andere investeringsmaatschappijen geraakt, die vanwege rendementscijfers keer op keer reorganisaties doorvoeren. Ook dit is intusen en bekend liedje: pers eruit wat je kunt en gooi de lege schil dan weg.

Van der Zwan gaat de teloorgang van de PvdA meer aan het hart dan het gedoe bij V&D, want, zegt hij: “Politiek is toch belangrijker dan economische formules.” De PvdA waar Arie van der Zwan vijftig jaar geleden lid van werd, die PvdA bestaat al enige tijd niet meer.

Dat moge zo zijn, maar in dit frappante geval is het lot dat V&D momenteel beschoren lijkt zo direct terug te voeren op, en te relateren aan, de koers die de PvdA-managers voor hun organisatie hebben uitgestippeld dat het lot van dit warenhuis en dit politieke merk als exemplarische illustratie dienen van het uiteindelijke failliet dat het neoliberale business model uiteindelijk voor de meesten van ons in petto heeft.

Of het nu om Europa gaat of om de planeet, waarop we met ons allen leven: we kunnen met ons ‘democratische’ model zoals dat tegenwoordig functioneert niet meer uit de voeten.

* * *

http://www.npogeschiedenis.nl/andere-tijden/afleveringen/2014-2015/Wankel-warenhuis.html

Arie van der ZwanArie van der Zwan (1935) was hoogleraar aan de universiteit van Rotterdam voordat hij aantrad als president-directeur van de Nationale Investeringsbank (1983) en vervolgens als opvolger van Anton Dreesmann (1988) leiding gaf aan Vendex International.
Daarna was hij werkzaam als onafhankelijk adviseur. Hij schrijft regelmatig stukken in NRC Handelsblad, Trouw en Socialisme & Democratie.

 

 

 

 

Read Full Post »

VVD’er Eric Wiebes vindt de ‘Belastingen doorgeschoten en te complex’ (Volkskrant 11/04/2014, 10:51)

Staatssecretaris Eric Wiebes van Financiën ziet de oproep van VVD-fractievoorzitter Halbe Zijlstra om het belastingstelsel radicaal te veranderen en te versimpelen als een steun in de rug. Wiebes vindt zelf dat het Nederlandse systeem ‘veel te complex’ is en is ‘doorgeschoten’.

Op verzoek van het kabinet heeft een commissie onder voorzitterschap van de huidige financiële topman van ABN Amro vorig jaar voorstellen gedaan voor een simpeler belastingstelsel met lagere tarieven, minder aftrekposten en eenvoudiger toeslagen. Die plannen kunnen volgens het Centraal Planbureau (CPB) op termijn ruim 140.000 nieuwe banen opleveren. Wiebes komt namens het kabinet voor de zomer met een reactie op ‘Dijkhuizen’.
Eric Wiebes 80prct tekst

Halbe Zijlstra in de Volkskrant van 11/04/2014, 06:58: ‘Zou het niet eenvoudiger zijn alle toeslagen af te schaffen?

Zijlstra: “Voor liberalen zullen belastingtarieven altijd te hoog zijn, laat daar geen misverstand over bestaan. Het verlagen van belastingen zal altijd op steun van de VVD kunnen rekenen, zodra dat financieel verantwoord is. Belastingen moeten economische groei en werkgelegenheid zo min mogelijk in de weg staan. Het is daarom goed te constateren dat de politiek steeds meer kijkt naar de stijgende lasten op arbeid. Alleen moeten hier dan niet weer hogere belastingen op bijvoorbeeld vermogen of winst tegenover staan, zoals veelvuldig wordt bepleit. Het is logischer om de groeiende uitgaven aan zorg en sociale zekerheid te beperken, zodat de lasten op arbeid niet hoeven te stijgen.”

h. zijlstra met tekst -MirVis

Jerom burger de klos

Work In Progress

Read Full Post »

door Tatiana Scheltema en Bart de Koning in Vrij Nederland   28-01-2014

ingekorte versie gepost door Stiene Deboer,
zie de site van Vrij Nederland voor integrale tekst

Er zijn talloze voorbeelden te noemen van prikkels die niet het beoogde en vaak zelfs het tegenovergestelde effect sorteren. Het verschijnsel is allerminst nieuw. De Amerikaan Steven Kerr beschreef het al in 1975 in zijn klassiek geworden essay: ‘On the folly of rewarding A, while hoping for B’ (‘Over de dwaasheid om A te belonen, terwijl je hoopt op B’). Kerr doceerde en schreef niet alleen als academicus over management, maar werkte ook voor bedrijven als General Electric en Goldman Sachs. Bijna veertig jaar geleden signaleerde hij al alle problemen waar we in 2014 in Nederland mee worstelen: publicatiedruk bij hoogleraren die ten koste gaat van de kwaliteit van het onderwijs, declaratiesystemen die een open uitnodiging zijn om zorgkosten op te jagen, enzovoorts.

Kerr wees er in zijn even scherpe als geestige analyse al op dat er niets nieuws in staat – op zich al een bijzondere opmerking voor een wetenschapper. Beloningsmechanismen om bepaald gedrag te bewerkstelligen schieten vaak hun doel voorbij, omdat dat doel (de gedragsverandering) vaak hemelsbreed verschilt van het belang van het individu van wie de gedragsverandering wordt verwacht. Kerr liet zien dat dit mechanisme van foute prikkels in alle geledingen van de maatschappij voorkomt.

marktwerking honours

Beperkt mensbeeld
Economen muntten de term ‘perverse prikkels’ voor dit verschijnsel – een term die bij buitenstaanders nog wel eens op de lachspieren wil werken, maar ook associaties oproept met onze meest basale instincten en emoties zoals hebzucht, jaloezie, angst – bij uitstek aanjagers van het menselijk handelen. Onze begeerte wint het nu eenmaal vaak van onze ratio.
Het probleem is dat beleidsmakers en economen in de praktijk net doen alsof de mens een homo economicus is, die rationeel alle feiten en argumenten tegen elkaar afweegt. De ratio heeft het Westen de afgelopen eeuwen natuurlijk enorme vooruitgang opgeleverd, maar dreigt nu met ons aan de haal te gaan. In zijn magistrale boek The Master and His Emissary toont de Britse psychiater Iain McGilchrist hoe sterk de greep van de ratio is geworden op onze beschaving – en dan vooral op de politiek. De ratio is niet langer een hulpmiddel om ons vooruit te helpen, maar een doel op zich geworden. In zijn al net zo breed opgezette The Economics of Good and Evil laat de Tsjechische econoom Tomas Sedlacek zien dat het denken over economie duizenden jaren lang vooral ging over de moraal en hoe beperkt ons moderne neoliberale mensbeeld eigenlijk is.

Alleen wat gemeten kan worden doet er nog toe bij beleidsvorming. Het is een ogenschijnlijk waardenvrije, technocratische en rationele aanpak – die uiteindelijk paradoxaal genoeg irrationeel is. Want al die volstrekt rationele, waardenvrije en technocratische meetinstrumenten leveren niet de universiteiten, scholen en bedrijven die wij willen. Wel een enorme bureaucratie waar iedereen over klaagt, maar die alleen maar groter wordt.

Professioneel oordeel
Makkelijke oplossingen zijn er niet. Menselijke zwakheden zoals hebzucht en kortzichtigheid zijn nu eenmaal diepgeworteld. Beleidsmakers zouden daar meer rekening mee moeten houden en af moeten kicken van hun behoefte om mensen tot in de kleinste details te willen meten en sturen. Helemaal overboord moet controle natuurlijk niet: een zekere mate van controle en sturing zal altijd nodig zijn. Ze moeten alleen meer vertrouwen geven aan burgers en vakmensen en op hun professionele oordeel durven vertrouwen.

Beleid moet dus minder gericht zijn op belonen en straffen. En als het gebeurt, zou nieuw beleid expliciet getoetst moeten worden op de vraag of er ook verkeerde prikkels in zitten. Dat kan, zoals Kerr al voorstelde, door een paar vrij eenvoudige vragen te stellen: waar zit het ‘gratis’ geld in de nieuwe maatregel, de voorziening, de organisatie? Wie profiteren van dit nieuwe beleid en is dat de bedoeling? Welke beloningsmechanismen zijn er voor welke actoren ingebouwd en wordt daarmee het individu of juist de gemeenschap beloond?
Het punt is natuurlijk dat veel mensen zich van nature liever inzetten voor hun ‘welbegrepen eigenbelang’ dan voor de gemeenschap.
Vorige herfst deed een commissie onder leiding van Femke Halsema een dappere poging om foute beloningsmechanismen in het (semi-)openbaar bestuur op te sporen en te duiden. (Zoals: fuseren en groeien leveren meer status en inkomen op voor bestuurders.) De commissie signaleerde dat er op zo’n beetje alle aspecten in de organisaties iets valt aan te merken. De conclusie: gedragscodes zijn er genoeg, maar met gedragscodes alléén red je het niet: mensen moeten elkaar ook aanspreken op onoorbaar gedrag. Het eindrapport kreeg de titel Een lastig gesprek mee, en werd ook zo, als een last, met een zwierig gebaar door de in ontvangst nemende minister Kamp in een la gegooid.

Halsema Kamp 'Lastig gesprek'

De tijd van de grote ideologische vergezichten is voorbij. We zijn in zekere zin allemaal consument, ook van overheidsbeleid. In ruil voor onze belastingen en premies verwachten we goed meetbare, efficiënte diensten en producten van onze overheid: onderwijs, zorg, politie en pensioenen, het liefst gerangschikt in handige lijstjes. Zo lang burgers daar om vragen, zullen democratisch gekozen politici die getallen blijven leveren. En zullen de burgers die toevallig wetenschapper, student, politieagent, arts, verpleegkundige, onderwijzer of rechter zijn blijven klagen over bureaucratie en verkeerde prikkels.

Vrij Nederland 28-01-2014

Jerry Mager  reageert op:  2014, vrijdag 31 januari

Ik mis twee grote perverse prikkels die samenhangen en elkaar versterken:  1) de wachtgeldregeling en parkeerfuncties voor politici , 2) de publiek-private samenwerking.
Ad 1) Politici/volksvertegenwoordigers krijgen naast een bovenmodaal salaris allerlei garanties ter bevordering van hun politieke onafhankelijkheid en integriteit – ze hoeven geen smeergelden en/of steekpenningen aan te nemen, noch lucratieve nevenfuncties te vervullen. Een regeling die zo zinnig is, dat niemand haar tot voor kort als perverse prikkel zou classificeren. Tot voor kort en indien we ervan uitgaan dat alle politici deugen, de juiste morele instelling hebben en niet de politiek ingaan om er materieel beter van te worden.
Belangrijkste ongewenst resultaat: calculerende plucheklevers.

Ad 2) De zo geprezen publiek-private samenwerking hangt hier mee samen. Beoogd doel: politiek en bedrijfsleven synergetische samenwerkingsverbanden te laten ontplooien, waarvan iedereen beter zou worden, vooral wij, de burgers. Ongewenst resultaat: belangenverstrengeling door, van en bij personen die een publiek ambt bekleden, een publieke functie uitoefenen, en een toenemende invloed van lobbyisten die (commerciële) deelbelangen behartigen. Meestal gewoon en plat onder corruptie samen te vatten. Het verschil tussen mijn en dijn vervaagt. De vanzelfsprekende mentaliteit bij menige ambtsdragers lijkt tekunnen worden gekarakteriseerd door het motto: wie appelen vaart, appelen eet.

bonus woningbouwcorp

Volg de discussie die nu wordt  gevoerd rond het zogenaamde Energieakkoord. Waar gaan die 18 miljard naar toe? In wiens zakken komt dat publieke geld vooral terecht en wat krijgt de samenleving daar voor terug? Waarom moet Nederland nu windmolens kopen in plaats van emissierechten? Wat, en vooral: wie, steekt daar achter?

Tenslotte de bewering: “In ruil voor onze belastingen en premies verwachten we goed meetbare, efficiënte diensten en producten van onze overheid: onderwijs, zorg, politie en pensioenen, het liefst gerangschikt in handige lijstjes. Zo lang burgers daar om vragen, zullen democratisch gekozen politici die getallen blijven leveren.” Is dat zo? Wat wij burgers van de overheid (zouden dienen te) vragen is dat de door haar geleverde diensten en producten goed, op de juiste wijze en vanuit de juiste instelling, worden gemeten en wel in relatie tot de juiste doeleinden.
Wat bijvoorbeeld altijd wordt “vergeten” zijn de onmeetbare/onbedoelde effecten (externalities). Zo worden nu in het kader van bezuinigingen –niemand weet precies waarvoor er bezuinigd moet worden – openbare bibliotheken ontmanteld zonder dat ook maar een beleidspersoon zich bekreunt om de negatieve maatschappelijke effecten. Openbare biebs fungeren ook en in sterke mate als sociale ontmoetings- en opvoedingsplekken (net als de postkantoren dat ooit deden). Ik mis de zondag openstelling van onze Openbare biebs smartelijk. In Openbare biebs kun je bijna letterlijk burgerschap tanken. Nu zie je een toename aan GGZ-kosten, maar eventuele verbanden met afbraak van publieke voorzieningen worden nooit onderzocht, laat staan gelegd. Vandaag de dag tel je als deelnemer aan het grote-mensen-discours-dat-er-toe-doet niet mee, wanneer je niet meeneuzelt over efficiëncy, duurzaamheid, bezuiniging en dus monomaan en eendimensionaal meten. Het doet denken aan die man die op en avond merkt dat hij zijn huis niet in kan omdat hij zijn sleutels kwijt is. Hij gaat ze zoeken onder de meest nabije straatlantaarn. Niet omdat hij zijn sleutels waarschijnlijk op die plek is verloren, maar omdat het daar licht is.

Links naar artikelen

Martin Sommer: ‘Wie bewaakt de bewakers van het energieakkoord?’  Volkskrant 26/01/2014,
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6235/Martin-Sommer/article/detail/3584001/2014/01/26/Martin-Sommer-Wie-bewaakt-de-bewakers-van-het-energieakkoord.dhtml

Martin Sommer: ‘Verzorgingstehuizen moeten dicht, maar wij investeren 18 miljard in wind’ Volkskrant   19/01/2014, 13:01
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/6235/Martin-Sommer/article/detail/3580085/2014/01/19/Verzorgingstehuizen-moeten-dicht-maar-wij-investeren-18-miljard-in-wind.dhtml

Henk Müller:  ‘Zet in crisistijd niet in op windmolens maar op emissiehandel’ Volkskrant  30/01/2014, 12:30
http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3586645/2014/01/30/Zet-in-crisistijd-niet-in-op-windmolens-maar-op-emissiehandel.dhtml

Read Full Post »

Het antwoord: ze worden beiden ingevoerd, hoewel tevoren bekend is dat het nare gevolgen zal hebben. Zowel van de euro als van de Bulgaren en andere Oost-Europeanen uit landen die tot de EU werden toegelaten door onze knappe politici was op voorhand bekend dat invoer vervelende gevolgen heeft voor de bewoners van de bestaande EU. Toch drukken politici het door.

Waarom? Omdat ze geen zier geven om de gevolgen. Politici zijn enkel bedacht op hun eigen belang; als zij maar bezig zijn in dat vage gebied dat Europa wordt genoemd en dat ergens rond Brussel en Straatsburg schijnt te liggen, zal hen de rest worst wezen. Dezelfde soort politici maken zich nu opnieuw klaar om ons ervan te overtuigen dat Europa en de euro niet alleen goed voor ons zijn, maar noodzakelijk en intussen onvermijdelijk. Voor dat laatste hebben zij zelf gezorgd: het is pompen en dan toch verzuipen.
Europa en de euro zouden misschien inderdaad een zegen voor ons kunnen zijn geweest, maar dan hadden er geen politici aan te pas mogen komen. Zeker niet het huidige slag.
Die politici die beweren ons te kunnen redden, onder andere door de gulden terug te brengen en de EU op te blazen, zijn al even ongeloofwaardig, zo niet een tikkeltje erger dan de hampelmannen die ons steeds verder het moeras in duwen.

zeug met Bulgaren en Roemenen _ PS klein

Gisteren, zondag 8 december 2013, was zelfs de Bulgaarse ambassadrice opgetrommeld in een tv-programma (our ‘show’ zoals dat in het Engels terecht heet, want een show is zo’n praatprogramma intussen natuurlijk meestal) om ons te bezweren dat haar landgenoten heus niet met drommen tegelijk westwaarts zouden trekken. Het werkte op ons averechts. Wij hebben het gevoel er opnieuw ingeluisd te zijn door politici die wij op onverklaarbare wijze democratisch schijnen te kiezen.

De rillingen lopen je over de rug wanneer je bedenkt dat deze politici momenteel aan “het onderhandelen” zijn met het doel een bankenunie in elkaar te zetten die moet voorkomen dat wij straks opnieuw opdraaien voor het wangedrag van cowboy-bankiers. Gaat de politici dat lukken? Wij thuis hebben er weinig vertrouwen in. Naderhand, nadat met veel bazuingeschal de bankenunie met behulp van peperdure PR- en reclamebureaus aan ons is gepresenteerd, zal waarschijnlijk blijken dat de politici zich opnieuw bij de neus hebben laten nemen. Je hoopt natuurlijk dat het niet zo zal zijn, maar dat doe je eigenlijk tegen  beter weten in. De Kamerhoorzitting van bankiers 21.11.2013 heeft opnieuw getoond wat voor vlees we met bankiers in de kuip hebben.
De verhalen die ons na de flop zullen worden opgedist, worden ongetwijfeld nu al door misschien dezelfde PR- en reclamejongens in elkaar geknutseld.

Er zijn journalisten-publicisten die hardnekkig beweren dat de zwijgende meerderheid vóór het Europa, zoals het nu gestalte krijgt. De eurocritici – die niet allemaal per se tégen Europa hoeven zijn, alleen tegen de kneuzen die aan de knoppen zitten – zouden een schreeuwende minderheid vertegenwoordigen.
Wat is er eenvoudiger om dat middels een, twee en desnoods meerdere referenda regelmatig te peilen en onderzoeken? In Zwitserland doen ze dat al eeuwen op die manier en het werkt daar perfect. Er is een belangrijke factor in het spel: Zwitserland is geen lid van de EU en heeft de euro niet ingevoerd.

Read Full Post »

Stiene Deboer

Zwitserland laat zien hoe winstgevend het kan zijn met de schapen en melkoeien van de EU-landen samen te werken, zonder zelf lid van de EU te zijn. Hieronder drie visies over het Europa van Zwitserland van de opiniepagina van de Volkskrant, november – december 2013.

switzerland-euro

Pepijn van Houwelingen, technisch bedrijfskundige  / OPINIE – Volkskrant  26/11/2013

( …………….)
Het wordt hoog tijd dat de uitzonderlijke positie van Zwitserland serieus wordt genomen. Politici zouden eens moeten stoppen met steeds maar weer dreigen dat honderdduizenden banen verloren gaan zodra we geen lid van de EU meer zijn terwijl er een land midden in Europa ligt dat geen lid is van de EU en niet deelneemt aan de eurozone maar dat het desalniettemin of veel waarschijnlijker juist daarom op alle fronten aanzienlijk beter doet dan Nederland. Iets dat overigens niet in de laatste plaats tot uitdrukking komt in de bijzonder lage Zwitserse werkloosheidscijfers.

De Zwitserse zwarte zwaan is dus niets minder dan een levende negatie van dat onzalige Europese project dat Europeanen al zoveel schade en ellende heeft berokkend maar waar sommige politici inmiddels zoveel politiek kapitaal in hebben geïnvesteerd dat ze niet meer terug willen of kunnen. Maar er is wel degelijk een goed alternatief voor dit project en daarvoor hoeven we alleen maar naar onze ‘Europese zwarte zwaan’ midden in het hart van Europa te kijken.

BALLAMAN_suisse-europe

Christa Tobler,  hoogleraar Europees recht aan de universiteit van Leiden en de universiteit van Bazel (Zwitserland) / OPINIE – Volkskrant 30/11/2013

Het is simplistisch en misleidend om de situatie van Zwitserland als onafhankelijk van de Europese Unie te omschrijven. In werkelijkheid is Zwitserland sterk van de Unie afhankelijk, zowel economisch als juridisch, betoogt Christa Tobler.
( ……. )
Op juridisch vlak is Zwitserland weliswaar geen lid van de EU of de van Europese Economische Ruimte (EER), maar dit betekent niet dat het onafhankelijk is. Met de Europese Unie bestaat namelijk een ingewikkeld systeem van tegenwoordig meer dan 120 zogenaamde ‘bilaterale verdragen’. Hierdoor wordt met name veel economisch recht van de Europese Unie overgenomen, nota bene zonder dat Zwitserland kon meebeslissen bij het maken van deze regels.
(  …..  )
In vergelijking met de omringende landen is Zwitserland zeker een bijzonder land. Maar zijn veelvoudige verwevenheid met deze landen, juist op juridisch en economisch vlak, laat zien dat wij met Zwitserland geenszins een negatie van het Europese project voor ons hebben.
In tegendeel: Zwitserland kan niet zonder de Europese Unie en staat sterk onder haar invloed. Ik zou zelfs zeggen: zonder de Europese Unie zou Zwitserland niet zijn wat het land nu is.

Zwitsers spaarvarken

Jerry Mager  01/12/2013

wederzijds parasiteren
Mw. Toblers betoog en dat van Van Houwelingen liggen op een curieuze wijze in elkaars verlengde. Ze complementeren elkaar terwijl ze langs elkaar heen lijken te praten. Kort door de bocht samengevat: Zwitserland en de EU staan tot elkaar in wederkerige relatie als parasiet – gastheer [symbiose is een verfijnder en gecompliceerder uitwerking]. Zowel de EU als Zwitserland kunnen afwisselend als parasiet / gastheer fungeren, afhankelijk van de deals. Spil waar het om draait: de financiële industrie.
De EU wordt niet meer bestuurd door politici die wij democratisch kiezen, maar door bobo’s van de financiële wereld, die soms twee of meer petten tegelijk op hebben. De meeste politici spelen een rol als uithangbord en zijn ledenpoppen. Velen zullen hoogstens een vaag begrip hebben van de financiële ingewikkeldheden die bij elkaar de totale EU uitmaken en zich op z’n best hebben ingegraven in hun minuscule niches.

financiële infrastructuur
Zwitserland kent een langdurige gesofistikeerde financiële industrie en die infrastructuur is net zo goed in het belang van de financiële bobo’s als omgekeerd. Wij, de Europese burgers, spelen alleen formeel nog een rol. Wij mogen middels verkiezingen – wanneer ons die tenminste worden toegestaan – legitimeren door te stemmen. Hierbij wordt ons de Apocalyps van ieder alternatief voor de euro ingebrand. Die Apocalyps is trouwens tamelijk snel verschoven van ‘oorlog’ naar ‘financieel-economische rampzaligheid’. Daaroverheen wordt bij gelegenheid een dun sausje ‘Europese identiteit’ gegoten, als ideologische ingrediënt.
Ik vermoed dat de financiële bazen die Europa intussen bestieren, net zo veel belang bij dit Zwitserland als facilitator hebben als omgekeerd. Ik acht het zeer waarschijnlijk dat indien je zou wegen op basis van de juridische-financiële regelgeving (welke partij profiteert vooral van welk bilateraal contract), Zwitserland er heel riant uitkomt, zeker relatief bezien.

Europese verkiezingen?
De werkelijke discussie over Europa wordt al enige tijd buiten ons om gevoerd en vindt plaats tussen financieel-juridisch-economische experts. Die discussie weer aan ons, de burger, trekken, is de dringendste hoofdzaak. Het vinden van politici die deze taak willen en kúnnen uitvoeren, lijkt intussen bijna onmogelijk. De retoriek die als opmaat naar 22 mei 2014 door de diverse politieke merken over ons zal worden uitgebraakt, zal vermoedelijk van een verstikkende simpelheid zijn.

Read Full Post »

Older Posts »