Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘Europa’ Category

 

Brexit_80prct

 

Robert Tombs: ’The English Revolt’: een analyse van Brexit vanuit niet-conventionele frames / in The New Statesman van 24 juli 2016

Waarom hebben de Britten voor Brexit gestemd in het referendum van 23 juni 2016? Omdat ze die kans kregen met een referendum. Zouden de Fransen, Grieken, Italianen en sommige andere EU-landen zo’n referendum voorgelegd krijgen, dan zouden ze vermoedelijk hetzelfde kiezen als de Britten: vertrek uit de EU. Natuurlijk zullen die landen van hun politici nooit een dergelijk referendum krijgen voorgelegd. Dat ligt voor de hand, omdat landen die de euro hebben ingevoerd geen duidelijke uitweg uit de EU hebben.

De ‘anti-establishment opstand’ in Groot-Brittannië die zich vertaalde in een stem voor Brexit, begon pas echt toen delen van dat establishment georganiseerde druk begonnen uit te oefenen ten gunste van een BLIJF-/REMAIN-stem. Niet alleen blijken deze personen geen idee te hebben van wat er bij de gewone man leeft, hun voornaamste argument om bij de EU te blijven was er een van puur eigenbelang: de EU is onze melkkoe en daarom moeten jullie haar blijven voeren en vetmesten. Of het nu kunstenaars waren, acteurs, filmmakers, universiteitsbestuurders of exponenten van andere prestigieuze instituten: het zijn kleine krabbelaars en wat ze lieten zien was een naargeestig verraad van kleine klerken / ‘ whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies ….. This was a a lamentable trahison des clercs.’

 

Hieronder enkele passages uit het Engelse origineel.

‘In fact, negative opinions about the EU, and especially about its economic policy, are now more widespread in other countries than they are in England. Polls by the Pew Research Centre last month showed that disapproval of the EU was as high in Germany and the Netherlands as in Britain, and higher in France, Greece and Spain.

Why this decision? Why in Britain? The simplest and perhaps the best answer is that we have had a referendum. If France, Greece, Italy and some other countries had been given the same choice, they might well have made the same decision. But of course they have not been and will not be given such a choice, barring severe political crisis. This is most obviously because countries that have adopted the euro – even those such as Greece, for which the IMF has predicted high unemployment at least until the 2040s – have no clear way out.

As for the anti-establishment “revolt”, this emerged when parts of the establishment began to put organised pressure on the electorate to vote Remain.

Would-be opinion-formers have hardly covered themselves in glory in recent weeks. They have been out of touch and out of sympathy with opinion in the country, unwilling or unable to engage in reasoned debate, and resorting to collective proclamations of institutional authority which proved embarrassingly ineffective.

Worst of all, their main argument – whether they were artists, actors, film-makers, university vice-chancellors or prestigious learned societies – was one of unabashed self interest: the EU is our milch-cow, and hence you must feed it. This was a lamentable trahison des clercs.

The reaction to the referendum result by some Remain partisans has been a monumental fit of pique that includes talking up economic crisis (which, as Keynes showed, is often self-fulfilling) and smearing 17 million Leave voters as xenophobes. This is both irresponsible and futile, and paves the way to political marginalisation.

Many Europeans fear that a breakdown of the EU could slide into a return to the horrors of the mid-20th century. Most people in Britain do not. The fundamental feature of the referendum campaign was that the majority was not frightened out of voting for Leave, either by political or by economic warnings. This is testimony to a significant change since the last referendum in 1975: most people no longer see Britain as a declining country dependent on the EU.

A Eurobarometer poll in 2013 showed that Britain was the only EU member state in which most citizens felt that they could face the future better outside the Union. Last month’s referendum reflected this view, which was not reversed by reiterated predictions of doom. ‘

 

 

John Bull_Chris Riddell

 

EJ Bron Brexit

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

kaart-silrd-railway_80prct

‘Kijk, zo iemand als de Deen Christian Friis Bach (Executive Secretary of the United Nations Economic Commission for Europe – UNECE), die kijkt tenminste verder dan degenen die we in de Nederlandse mainstream media te horen krijgen,’ zegt Ilham opgewekt. ‘Friis Bach is van mening dat een nauwer contact tussen de Europese Unie en de Euraziatische Economische Unie (de EEU) voor alle betrokken partijen profijtelijk zal zijn.’

Daan zegt grinnikend: ‘In Den Haag en Brussel en London zitten ze in kringetjes te miezemuizen over de eventuele rampen die een Brexit met zich zou brengen. Brexit of niet, het zal ons wat uitmaken. Wij hebben geen carrières in de Eurocarrousel. De belangen van de Europolitici liggen duidelijk elders dan die van Scandinaviërs. De Euro-pipo’s lopen aan de leiband van de USA, dus alles wat van elders komt, is slecht. Terwijl China en Rusland toch geen landjes zijn die je kunt negeren.’

‘De Italiaanse president Matteo Renzi probeert te redden wat er te redden valt na de zege van de 5 Sterren partij,’ zegt Ilham, ‘Renzi ziet de bui hangen en zoekt – althans zo op het oog – toenadering tot de club van Poetin en zijn Euro-aziatische Economische Unie (EEU). Een Brexit is hoe dan ook al een feit. Ook als het referendum straks uitwijst dat de Britten “in de EU willen blijven” zitten ze niet in de EU, omdat ze daar nooit echt in hebben gezeten. Italië en Denemarken, daar komen de interessante geluiden en initiatieven vandaan voor een nieuw Europa.’

‘Oostenrijk en Frankrijk laten gereserveerde geluiden horen over de verlenging van de economische santies tegen Rusland, ‘ merkt Daan op. ‘Terecht, want waarom zouden wij in de EU voor Amerika de kastanjes uit het vuur halen. Wat daar komen die sancties op neer, vanwege de Krim en de Oekraïne. Moet je eens zien hoe de EU-politici reageren wanneer de VS Venezuela straks binnenvallen, want daar zit en olie en als de Yanks denken dat ze die nodig hebben, gaan ze erop af. Dat is volgens mij een kwestie van tijd.’

Marieke valt handenklappend in: ‘Hear Hear! De 37 jarige advocate Virginia Raggi van de 5 Sterren , en de eerste vrouwelijke burgemeester van Rome, is uit ander hout gesneden dan een Geert Wilders of Marine le Pen. Toch lees ik in de Nederlandse kranten opnieuw niets anders dan wat Geert Wilders wel niet gaat doen na een Brexit. Hoe is het toch mogelijk? Kijken die krantenlui niet verder dan Washington, Den Haag en Brussel?’

Daan: ‘We komen de niet eens meer bij de digitale kranten van de Volkskrant en Trouw! Hoe vaak je ook een ‘nieuw wachtwoord’ instelt – reuze vervelend en tijdrovend – je komt er gewoon niet meer in. Dus de NRC is voorlopig onze enige Nederlandse krant. Goddank voor al die andere (buitenlandse) kranten!’

‘Volkskrant en Trouw krijgen een nieuwe site, ‘ meldt Marieke, ‘en de constructie daarvan duurt langer dan aanleg van de Zijde Route Spoorlijn langs de grens met Kazachstan!’

* VROLIJKHEID *

Ilham: ‘Virginia Raggi heeft Matteo Renzi ongetwijfeld een duw gegeven. Nu kijken wat Renzi ervan maakt. In ieder geval vind ik deze Deen Bach positiever dan die verschaalde neuzelaars met hun door Amerika verordonneerde sancties tegen Rusland en het kapittelen van de Turkse president Erdogan, terwijl ze de Israëlische politiek van onrechtmatig koloniseren van Palestijns land niet alleen vergoelijken maar zelfs stimuleren. Dat laatste hebben we uitgebreid gelezen in de NRC van zaterdag 18 juni 2016.‘

‘En meteen geluiden van anti-semitisme,’ zucht Marieke, ‘je kon er op wachten.’

‘Verschaalde politiek, door verschaalde carrière-politici,’ zegt Daan, ‘natuurlijk is de Russische site Sputnik International niet gespeend van vooringenomenheid ten aanzien van Vladimir Poetin en zijn politiek, maar als tegenwicht voor die eenzijdige doodgeslagen informatie die wij krijgen, vind ik het verfrissend. Net als Al Jazeera van Qatar trouwens. Wat daar op de site verschijnt, komt hier nooit of zelden in de krant. En omgekeerd, natuurlijk ook. De beide artikelen van Derk Stokmans en Leonie van Nierop waren een opkikker. Helaas niet qua onderwerp, maar door het feit dat de besproken zaken in een Nederlandse krant kwamen.’

Ilham: ‘De Chinezen Russen maken vaart. In mei 2015 tekenden Vladimir Putin en zijn Chinese evenknie Xi Jinping een gezamenlijk verklaring over samenwerking en coördinatie bij het uitbreiden van de EEC en het project van de Euraziatische Unie alsook de economische initiatieven met betrekking tot de Zijde Route. Straks doen ze in Brussel hun ogen open en blijken ze de trein weer eens te hebben gemist.’

 

LINKS:

https://en.wikipedia.org/wiki/Christian_Friis_Bach

http://www.nrc.nl/next/2016/06/18/asscher-liet-wet-overtreden-voor-aowers-in-bezet-16281044

http://www.nrc.nl/nieuws/2016/06/17/wat-gaat-er-mis-als-we-gewoon-blijven-betalen

 

‘Sputnik International’ (17.06.2016) – ‘A closer integration between the European Union and the Eurasian Economic Union is needed for development and peaceful coexistence of both blocs, Executive Secretary of the United Nations Economic Commission for Europe (UNECE) Christian Friis Bach told Sputnik.’

http://sputniknews.com/politics/20160617/1041541377/unece-urges-eu-eeu-integration.html

‘Sputnik International’ (23.06.2016): ‘Eurasian Economic Union (EEU) member states and China should gradually remove barriers to allow for cooperation on the Silk Road Economic Belt project, Russian President Vladimir Putin said.’

http://sputniknews.com/business/20160623/1041787133/putin-eeu-china-silk.html

‘Sputnik International’ (19.06.2016): ‘Rusland en Kazachstan bieden de door crises verlamde EU een Hoge Snelheidslijn uit de TTIP-ellende.’

‘On Friday Russian President Vladimir Putin, Italian Prime Minister Matteo Renzi and Kazakhstan’s President Nursultan Nazarbaev addressed a plenary session during the St. Petersburg International Economic Forum.

The session was focused on the theme, “Capitalizing on the New Global Economic Reality,” and Nazarbaev called on the EU to cooperate with the Eurasian Economic Union (EEU), which is currently comprised of Armenia, Belarus, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Russia.’

http://sputniknews.com/world/20160619/1041593371/russia-kazakhstan-eurasian-economic-partnership.html

 

By Shaohua Yan / April 09, 2015 for The Diplomat

Why the ‘One Belt One Road’ Initiative Matters for the EU

China’s grand initiative represents all sorts of opportunities for Europe.

http://thediplomat.com/2015/04/why-the-one-belt-one-road-initiative-matters-for-the-eu/

 

Gepost op 06 juni 2016 op Nelpuntnl.nl door: Daan, Ilham, Marieke, Jerry Mager
 

 

 

 

Read Full Post »

vluchtelingen de Groene 2015-43

David roept: “Nog even, en wij in Europa, vluchten voor de vluchtelingen en migranten, die de politici over ons afroepen!”

Sanne: “Vast en zeker, als het van deze politici, hun satellieten, handlangers en de rest aan vage, wezenloze, bijwagens afhangt.”

David: “Hoe kan historica mevrouw Conny Kristel (NRC 23.04.2016) het Nederland van 1914 gelijkstellen aan het Nederland van nu, anno 2016? Dat is toch historisch anachronisme? Ik citeer, en lees het zelf maar na op de site: ‘Honderd jaar geleden was het neutrale Nederland omringd door oorlog. Er waren Belgische vluchtelingen, nieuwe wapens en nieuwe, steeds vernietigender vormen van geweld die niet alleen onder militairen maar ook onder burgers slachtoffers eisten. Tot zover zijn de parallellen tussen toen en nu heel duidelijk. Maar Nederlanders reageerden, lijkt het, honderd jaar geleden in het algemeen milder en kalmer op de ingrijpende gevolgen van de oorlog. De reacties op de komst van honderdduizenden Belgische vluchtelingen in oktober 1914 spreekt in dit verband boekdelen. Daarbij deden zich ook moeilijkheden en wrijvingen voor, maar allesoverheersend is de golf van humanitair enthousiasme en mededogen die over Nederland sloeg.’

Hoe kun je dit als historica met droge ogen opschrijven?”

Sanne vindt het ook raar: “Dat is curieus, inderdaad op zijn minst anachronistisch. Alsof je Belgen (anno 1914 ook nog) gelijk kunt stellen met Syriërs, Somaliërs, Eritreeërs, Afghanen, Jemenieten nu, vandaag de dag ? Bovendien, waren de Belgen soms massaal moslim in 1914? Vast niet. Dat was toch ver vóór Molenbeek en Zaventem? Hadden ze nog niet genoeg aan Vlamingen en Walen die elkaar (nog steeds) naar het leven staan? En dan de geografische ligging: waar ligt België? In de buurt van Syrië en Irak? Neen, dit is helemaal holderdebolder kolder!

Bijzonder, dat een zwaar gediplomeerde historicus zo’n stukje schrijft.”

David: “Tja, tegenwoordig kan en mag alles. Wat zegt een universitaire opleiding nog? Alles is te koop. Moet je eens nagaan: het aantal inwoners in Nederland in 1914 was 6,5 miljoen en nu wonen we met 17 miljoen in de polder en dan nog afgezien van de samenstelling van de Nederlandse bevolking destijds. Hoe gemengd (allochtoon/autochtoon) was die, hoe was de leeftijdsopbouw, het scholingsniveau en ga maar door. De Nederlander anno 1914 was ongetwijfeld veel gezagsgetrouwer, veel docieler, dan de huidige Nederlander. Toen hadden ze nog geen internet (rond 1990/95 ingevoerd) waarmee ze de wereld over kunnen zappen, op zoek naar informatie en meningen. Je hoeft niet eens universitair ergens voor te hebben doorgeleerd, om deze gedachten vooraan in je parate werkgeheugen te hebben. Toch schrijft de NIOD-onderzoeker een stuk waaruit niet blijkt dat deze overwegingen bij haar meespelen. Deze dimensie ontgaat haar blijkbaar finaal. Uiterst vreemd.”

EU_asielkikker_kwaakt

Sanne: “Mw. Kristel heeft blijkbaar ook niet nagedacht over de rol van moderne communicatiemiddelen en – technieken. Een mensensmokkelaar in Wagadoegoe of Moghadishu weet momenteel beter dan jij en ik hoeveel azc’s er in Nederland zijn, hoe lang de asielaanvraagprocedures per EU-land zijn, welke landen de grootste percentages asielmigranten (moeten) toelaten, welke sluiproutes open zijn en waar inmiddels grenshekken zijn opgericht, enzovoorts. De discussie over vluchtelingen nu, is een totaal andere dan destijds, al heten ze nog steeds vluchtelingen.”

David zegt zuchtend: “Toen ik de kop van Kristels stukje las: ‘De oorlog in Syrië is onze oorlog,’ was ik al driekwart afgehaakt. En dan die zonderlinge zinnen van dat we ons terugtrekken achter de dijken en zo, zucht zucht, daar gáán we weer, trek de gordijnen ook maar meteen dicht. Ik haakte helemaal af toen ik las: ‘[D]e oorlog in Syrië en Irak is niet alleen een lokaal conflict. Nederland is oorlogvoerende partij en draagt medeverantwoordelijkheid voor het ontstaan van het conflict. De bommen waarvoor de bevolking op de vlucht slaat, vallen mede namens ons – en ze vallen bovendien uit Nederlandse F-16’s.’ Oorlogvoerende partij? Medeverantwoordelijkheid voor het ontstaan? Nederland is doodordinair mede-agressor en dat noemt NIOD-onderzoekster Conny Kristel glashard: oorlogvoerende partij. Als je dit leest, weet je meteen uit welke hoek de wind waait: er moeten nog meer asielmigranten bij.”

Sanne: “Slim geformuleerd: oorlogvoerende partij, in plaats van agressor. Er is namelijk helemaal geen oorlogsverklaring van of aan Syrië en Irak door – ik neem aan de NATO/NAVO ? – laat staan de ISIL, want die zijn geen staat, tenzij je het door de IS uitgeroepen kalifaat als staat erkent. Dan nog is er bij mijn weten nooit een oorlogsverklaring afgegeven of ontvangen van het ISIL-kalifaat. Daarom de term ‘oorlogvoerende’, terwijl Nederland natuurlijk doodgewoon (mede-)agressor is, want de bommen vallen immers uit Nederlandse F-16’s. Dat gebeurt trouwens buiten medeweten van heel veel Nederlanders. Men heeft een vaag idee van de strijd tegen terrorisme en de IS die christelijke Yezidi als seksslavinnen houdt. Zoiets ongeveer.”

David schenkt thee bij: “En dat allemaal omdat de wahabi-kalief van Saoedi-Arabië heeft gedecreteerd dat iedereen uit de regio die hem niet als enige kalief erkent, zijn biezen maar moet pakken. Kssst, weg, weg met jullie! Genocide kan niet meer met goed fatsoen, dus moeten de lui maar naar Europa, Canada en Amerika, maar vooral naar West-Europa. Of Amerika en de andere handlangers (proxy’s) daar maar voor willen zorgen, want anders past de Saoedi-kalief keiharde financiële sancties toe. Het liefst zou de koning-kalief van Saoedi-Arabië het sji’itische Iran annexeren en met het kromzwaard in de hand bekeren tot het wahabisme, maar ook dat gaat meer niet zo makkelijk. Vladimir Poetin van Rusland bijvoorbeeld, vindt dat geen goed idee.”

Sanne: “Juist. Mw. Kristel en kornuitjes doen er alles aan om ons die asielmigranten door de strot te wurmen als een onontkoombare vanzelfsprekendheid. Ze leggen daarbij de nadruk op kosmopolitische humaniteit en owéé degene die voorzichtig tegenstribbelt en wil weten waaróm al die mensen toch op de vlucht zijn. Dan hoor je tot degenen die op ijzingwekkende manier bezig zijn. Bommen gooien vanuit Nederlandse F-16’s is daarentegen niet ijzingwekkend. Tsjonge, jonge, het kan weer niet stuk zeg.“

David merkt op: “In mijn omgeving zijn er steeds meer geluiden te horen over lobby-werk dat door mw. Kristel en collega’s wordt uitgevoerd. Niet meteen, direct en rechtstreeks in opdracht van en tegen contante betaling, maar meer onderhands en op de wijze van een-goede-verstaander-heeft-aan-een-halve-hint-genoeg. Maar misschien geloven Mw. Kristel & Cie ook wel oprecht aan wat ze aan meningen en standpunten uitventen hoor. Alleen vermelden ze er steevast bij welke officiële functies en posities ze bekleden. Daaraan ontlenen ze, althans voor menigeen helaas, autoriteit. Zij zijn immers de experts. Zij plaatsen de zaak in historisch perspectief en laten zien dat het vroeger net zo beroerd was als nu. Alleen doet ze het met dit stukje wel erg beroerd en weinig overtuigend.”

EBert -Olievatbom_Obama

Sanne: “Ja, ja, gecertificeerd als deskundig door de Consumentenbond en voorzien van het label ‘Beste Koop’, zo werkt dat vandaag de dag. Maak als marktbewuste wetenschapper geen al te systeemkritische geluiden, maar produceer liefst systeemvriendelijke meningen en jouw instituut kan rekenen op meer onderzoeksplaatsen, -tijd, -budgetten en status. Maar je hebt gelijk, misschien geloven ze het zelf. Die mogelijkheid kun je niet helemaal uitsluiten. Schrijf dan alleen niet zulke nonsens-artikelen, waar de manipulatieve retoriek vanaf druipt.”

David leest voor: “Wat vind je hiervan: ‘Europa wordt omringd door regio’s en landen die in staat van oorlog verkeren, met dramatische gevolgen, en het einde daarvan is niet in zicht. [E]en tamelijk grote groep Nederlanders meent dat een terugtrekking achter de dijken Nederland zal beschermen tegen de boze buitenwereld en dus zal vrijwaren van vluchtelingen, aanslagen enzovoorts. Met gesloten grenzen zouden Nederlanders zich in alle rust kunnen wijden aan binnenlandse problemen.’

Hier haalt ze oorzaken en gevolgen door elkaar. Zou het bijvoorbeeld helpen wanneer Nederlandse F-16’s géén bommen boven Syrië, Irak en wie weet waar nog meer, zouden afwerpen. Zou dat misschien de oorzaak kunnen zijn van mogelijke ‘aanslagen enzovoorts’? Steeds weer die dijken en de dichte gordijnen, wat een mutsenargumenten zijn dat toch.”

Sanne: “Ik ben ook steeds meer geneigd te denken in de richting van pro overheidslobby door zogenaamde ‘experts’ en deskundologen. Niet alleen in het Frankrijk van Michel Houellebecq’s roman ‘Onderworpen’ kopen Arabische oliestaten onze universiteiten bij bosjes met oliedollars op. Follow the money.”

David: “De Saoedische koning-kalief kan alles kopen wat hij wil. Deze deskundologen vergelijk ik met de lieden die een witte jas aandoen om een tandpasta of haargroeimiddel aan te prijzen. Hier zijn het de academische titels en de officiële posities die ze bekleden die als witte jas dienen.”

Sanne, grinnikt en meent: “De terminologie die mw. Kristel gebruikt, is retorisch riskant. Als je zegt dat je oorlogvoerende partij bent, dan betekent dat dat je in staat in van oorlog verkeert met tenminste een andere oorlogvoerende partij en dat er oorlogsverklaringen over en weer zijn afgelegd. Op z’n minst is er eenzijdig de oorlog verklaard. Maar wie heeft hier aan wie de oorlog verklaard? Wanneer is dat gebeurd? Met wie verkeren we eigenlijk precies in staat van oorlog?”

David: “Behalve dat, beschouw je als oorlogvoerende partij de tegenstanders als combattanten en verwacht jij dat zij jouw militairen – in dit geval piloten die van kilometers hoog bommen op je afgooien – ook als combattanten beschouwen en behandelen. Dus dat die tegenpartij bijvoorbeeld niet een neergehaalde piloot levend verbrandt, de keel doorsnijdt, onthoofdt of noem nog maar iets creatiefs.”

Sanne: “Hier vermoed ik dat ‘de goeien’ (dat zijn ‘wij’ geloof ik?) in uniform gekleed zijn als ze bombarderen. Misschien dragen ze zelfs witte handschoenen en een mondkapje, vanwege de chirurgische precisie waarmee ze hun bommen gooien? Degenen die onze bommen op de kop krijgen, zijn vaak niet in uniform gekleed, dus kunnen ze ook geen aanspraak maken op behandeling als krijgsgevangenen en wat daar al niet mee samenhangt volgens de Conventie van Genève, de Verlichting en de categorische imperatief van Emmy Kant.

Guernica van Picasso op de Syrische vlag (zie illustratie van Michael Kountouris), komt in de richting van wat die lui daar van ons te verduren hebben en van Assad met zijn olievatbommen. Of Bashir Assad dezelfde piepeltjes bombardeert als wij, en of hij daarbij ook chirurgische precisie betracht ….. en Vladimir P. … wie zal het zeggen? Schrijf maar af als collateral damages.”

gorilla-Bommel schaffen

David: “Onsportief van die lui dat ze soms toch hierheen komen en met kalashnikovs in bomvolle café’s schieten, roepende dat het voor Syrië is. Terwijl wij met de gordijnen dicht achter onze dijken naar The Voice zitten te kijken en geen vlieg kwaad doen. Dat is helemaal niet volgens de regels. Toch?”

Sanne lacht breed en ze zegt: Nou, misschien dat de Denkster des Vaderlands in combinatie met de denkkracht van mw. Kristel van het NIOD hier het laatste woord over kunnen prevelen…? Mij gaat het allemaal boven de pet hoor. Deze lieden zullen er best wat aan verdienen en ze hoeven niet eens honderd procent onoprecht te zijn. ‘t Kan best dat ze zelf een beetje geloven wat ze uitventen.”

David: “Is dat niet het effect van iedere leugen? Als je die voor de spiegel maar vaak genoeg herhaalt, ga je er op den duur zelf in geloven.”

Sanne: “Wat ze aan de man brengen kun je niet eens altijd leugens noemen. Het is gewoon een andere manier van tegen de dingen aankijken. Aan het publiek de keus, wij moeten beoordelen of al die mensen met een witte jas aan, werkelijk kundige dokters zijn of vooral gladde kwakzalvers.”

David: “Dat vind ik ergerlijk en tijdverspilling. Ooit kon je er van op aan dat een dokter met een witte jas een echte geneesheer was die haar vak verstond. Vandaag de dag moet je maar afwachten. De kans dat je een kat in de zak koopt, wordt groter. Dat is de globalisatie in combinatie met vrije marktwerking. De consument wordt er alleen maar beter van, beloven de politici ons.”

 

Guernica is een schilderij van Picasso uit 1937, genoemd naar de plaats Guernica in Spaans Baskenland (Baskisch: Gernika). Aanleiding voor het schilderij is het bombardement van Guernica door de fascisten onder leiding van Francisco Franco, om de weerstand van de Republikeinen te breken.’ (Wikipedia)

 

Joost geschiedenis

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Laat Shell nou Nederlands wezen…. De VOC is dus nog springlevend and very kicking!

Othniel Art Oomittuk jr. schrijft in Trouw, zaterdag 29 augustus 2015

“De Inupiaq uit Alaska wonen al duizenden jaren in het Noordpoolgebied. Hun voedsel jagen zij van wat het land en vooral de zee hun biedt. Maar nu de Amerikaanse overheid onlangs de definitieve vergunning heeft verleend aan het Nederlandse Shell om naar olie te boren, wacht deze eeuwenoude cultuur een onzekere toekomst.
Volgens overheidsinstanties is het risico op een olielek 75 procent. Olievervuiling betekent het einde van de jacht op zeezoogdieren door de Inupiaq-eskimo’s. Zonder die jacht kan de lokale bevolking niet zelfstandig overleven. Zou u een risico van 75 procent nemen als dit betekent dat u uw thuisland zou moeten verlaten?
Na zeven jaar juridische strijd heeft Point Hope zich dit voorjaar teruggetrokken uit een rechtszaak tegen de komst van Shell. Het merendeel van de bewoners vreest dat het zinloos is en dat tegenwerken hen straks met helemaal niets achterlaat. De Inupiaq-gemeenschap woonde hier al voor de christelijke jaartelling en is een van de laatste eeuwenoude culturen die in de Verenigde Staten bewaard zijn gebleven. Wij hebben recht op onze leefomgeving. De wereld is in rap tempo aan het overschakelen op schone energie. Laat de laatste oliewinning niet het laatste hoofdstuk zijn in de geschiedenis van de Inupiaq-eskimo’s.”

Schot Shell_ijsbeer VK 20150831_1

Commentaar, NRC, 31 augustus 2015: Nederland heeft een serieus probleem met racisme

“Daar wordt (weer) aan de deur geklopt – vrijdag arriveerde uit Genève het periodieke en deze keer zeer kritische VN-rapport over discriminatie, racisme en haattaal alhier.
Het VN-comité gaat de bekende misstanden in ons land langs: uitsluiting op de arbeidsmarkt, antisemitisme op de voetbaltribune, vijandige politieke taal tegen moslims en Joden, xenofobie en migrantenhaat op internet, etnisch eenzijdig politieoptreden, omslachtige juridische procedures tegen discriminatie.

En, o ja, ook Zwarte Piet komt voorbij. Daarover zegt de commissie terecht dat „diepgewortelde culturele tradities” geen rechtvaardiging zijn voor discriminatie en negatieve stereotypering. Maatgevend is dat „velen van Afrikaanse herkomst” Zwarte Piet als een beledigende verwijzing naar slavernij ervaren.
Den Haag zou daarom naar een „andere verbeelding” van Zwarte Piet moeten streven en aldus een redelijk evenwicht moeten vinden tussen traditie en perceptie. Dat is een wijs advies, dat her en der in het land al werd uitgevoerd. Door intochtcomités, winkelbedrijven en direct bij de intocht betrokken media. Maar is het ook een taak van de overheid?”

Bommel_discriminatie

Vervolg NRC: “Premier Rutte ziet er, nog steeds, niets in. Hij erkent dat „veel mensen in dit land zich gediscrimineerd voelen” maar denkt dat het „symbooltje van dit kereltje” daar los van staat. Dat ziet men in Genève een stuk scherper. Zwarte Piet is allang een steen des aanstoots – en een focus voor het racismedebat. Daarvan wegkijken getuigt niet van politieke feeling. ‘Staatsingrijpen’ tegen Zwarte Piet is inderdaad ongewenst. Maar doen alsof Piet als probleem niet bestaat evenmin.
Daarvoor is het te laat. Vicepremier Asscher ziet dat beter in. Hij schrijft op Facebook dat dit ook gaat „over de erkenning van de dagelijkse vooroordelen, de kleine racistische voorvallen. Het gevoel en de ervaring dat er te vaak met twee maten wordt gemeten”. Want dat gevoel maakt Zwarte Piet dus ook los – dat wordt niet meer genomen. Jammer dat Rutte dat niet ziet.”

tom poes VN

$ december in de bush

 

 

 

 

 

 

Kenya_toverdokter

 

 

 

 

 

 

 

 

 

?????????????????????????

?????????????????????????

 

 

 

 

Read Full Post »

Stiene Deboer – 13.12.2013

De Zwitsers hebben een effectief beeld van zichzelf geprojecteerd, dat sensationeel is door zijn ongerijmdheid: de underdog die volop profiteert van zijn underdog-positie. Geen wonder dat ze hun zogenaamde underdog-positie koesteren en uitbuiten, want iedereen trapt er vrolijk in.
De Zwitsers zijn zielig omdat ze veel Europese regelgeving moeten invoeren waar ze niet over kunnen meebeslissen. Toch gaat het de Zwitsers goed en willen ze met geen stokslagen lid worden van de EU en al helemaal niet de euro invoeren. Waarom kan dit? Waarom denken veel politici blijkbaar dat Zwitserland een buitenbeentje is waar je verder geen gedachte aan moet besteden? Ik vermoed dat die houding psychologisch comfortabeler is dan uitzoeken waarom het met Zwitserland zo goed gaat, terwijl het land geen lid van de EU is en de Zwitsers dat ook zo willen houden. Onderzoek je dit fenomeen serieus, dan zou weleens (opnieuw) kunnen blijken dat het Europacircus, waarin ook jij als politicus je dikbelegde boterham met beleg verdient, eigenlijk een ordinaire giga-zwendel is, waaraan je medeplichtig bent. Ondanks je vrome gekwezel.
Voor mij is dit alweer een bewijs dat onze politici niet degenen zijn bij wie het Project Europa in goede handen is. Het liefst zou ik alle Europese Commissies, Europese Parlementen en de verdere euro-meuk en -mikmak met Zwitsers bemensen.Zwitserland en de EU +tekst

eigen schuld dikke bult
Indien je zoals Zwitserland regels moet invoeren waarover je klaagt niet te kunnen meebeslissen, maar die regels pakken voor jou uiterst voordelig uit, dan voer je die regels natuurlijk grif in. De sukkels die wel lid zijn van de EU met zijn onzalige euro, die mogen meebeslissen over regels die vaak vervelend voor ze uitwerken en ze steeds dieper het euromoeras inzuigen.
Dat is des te stommer en pijnlijker, omdat ze die rare regels zelf democratisch hebben ingevoerd. Eigen schuld dikke bult. Daarom kijken hun politici wel uit om de aandacht op dit merkwaardige verschijnsel Zwitserland te vestigen. Als Zwitser zou ik ook steen en been klagen dat het mij zeer goed gaat, terwijl ik de dommerikken prijs voor hun domheid, want zij zijn tenminste onafhankelijk. Mijn rijkdom wordt mij als Zwitser opgedrongen, ik kan daar niets aan doen en onderga het lijdzaam. Ik zou natuurlijk ook liever in de positie van die eurolanden verkeren, want dan kon ik democratisch beslissen welke ellende er over mij komt. Dus wat is het probleem eigenlijk? Voor wie? Eigenlijk is het een hilarische toestand, waarbij haast niemand het heeft over datgene waar het om draait: Zwitserland is geen EU-lid en misschien juist daarom boeren de Zwitsers en Zwitserland zo goed. Onderzoek dat eens. Hoe komt het dat Zwitserland in deze positie floreert? Wat valt daaruit af te leiden voor de landen die wel lid van de EU zijn?
Waarom doet Zwitserland alsof het de regels die het zogenaamd krijgt opgedrongen liever niet kreeg opgelegd. Zwitserland kan eergisteren tot de EU toetreden. Waarom doen de Zwitsers dat niet?

Eu boodschapkar op naar Zwitserse alp 300 pixEU-kritisch, eurosceptisch, wat is dat?
In de ‘Tribune’ nr. 10, nov. 2013 van de SP las ik een stuk waarin SP-Europarlementariër Dennis de Jong aan het woord komt. De Jong is een van de weinige Europarlementariërs die ik volg, omdat de man een volgens mij zinnige kijk op het Europacircus heeft. Jammer dat hij lid van de SP is.
Op pagina 21 debiteert SP-Kamerlid Harry van Bommel, die met De Jong in dit artikel figureert, precies die merkwaardige mantra over Zwitserland die kaasstolpers blijkbaar automatisch en zonder bij na te denken uit de mond rolt.
Van Bommel: “Bedenk dat Zwitserland, niet lid van de EU, wel alle Europese richtlijnen moet doorvoeren om handel te kunnen drijven in Europa. Ze hebben dus wel de regels uit Brussel, maar kunnen er niet over meepraten. Dan kun je maar beter aan tafel zitten.”
Waarom, meneer Van Bommel? Gaat het dan niet goed met Zwitserland, of gaat het de Zwitsers zelfs beter dan het ons gaat? Hoe komt dat, denkt u?

In de Volkskrant is in november – december 2013 een discussie over dit onderwerp gevoerd.
Hieronder de links naar diverse bijdragen. Ook in deze discussie wordt langs elkaar heen geredeneerd en om de hete brij heengedraaid, hetgeen ik uiterst wonderlijk vind.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3551572/2013/11/26/Zwitserland-wordt-door-Europa-gelovigen-gewoon-genegeerd.dhtml

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3556797/2013/12/05/De-EU-bepaalt-stiekem-toch-wel-veel-voor-de-gemiddelde-Zwitser.dhtml

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3556919/2013/12/05/Zwitserland-leert-ons-dat-Europa-niet-hetzelfde-is-als-de-EU.dhtml

Read Full Post »

Het antwoord: ze worden beiden ingevoerd, hoewel tevoren bekend is dat het nare gevolgen zal hebben. Zowel van de euro als van de Bulgaren en andere Oost-Europeanen uit landen die tot de EU werden toegelaten door onze knappe politici was op voorhand bekend dat invoer vervelende gevolgen heeft voor de bewoners van de bestaande EU. Toch drukken politici het door.

Waarom? Omdat ze geen zier geven om de gevolgen. Politici zijn enkel bedacht op hun eigen belang; als zij maar bezig zijn in dat vage gebied dat Europa wordt genoemd en dat ergens rond Brussel en Straatsburg schijnt te liggen, zal hen de rest worst wezen. Dezelfde soort politici maken zich nu opnieuw klaar om ons ervan te overtuigen dat Europa en de euro niet alleen goed voor ons zijn, maar noodzakelijk en intussen onvermijdelijk. Voor dat laatste hebben zij zelf gezorgd: het is pompen en dan toch verzuipen.
Europa en de euro zouden misschien inderdaad een zegen voor ons kunnen zijn geweest, maar dan hadden er geen politici aan te pas mogen komen. Zeker niet het huidige slag.
Die politici die beweren ons te kunnen redden, onder andere door de gulden terug te brengen en de EU op te blazen, zijn al even ongeloofwaardig, zo niet een tikkeltje erger dan de hampelmannen die ons steeds verder het moeras in duwen.

zeug met Bulgaren en Roemenen _ PS klein

Gisteren, zondag 8 december 2013, was zelfs de Bulgaarse ambassadrice opgetrommeld in een tv-programma (our ‘show’ zoals dat in het Engels terecht heet, want een show is zo’n praatprogramma intussen natuurlijk meestal) om ons te bezweren dat haar landgenoten heus niet met drommen tegelijk westwaarts zouden trekken. Het werkte op ons averechts. Wij hebben het gevoel er opnieuw ingeluisd te zijn door politici die wij op onverklaarbare wijze democratisch schijnen te kiezen.

De rillingen lopen je over de rug wanneer je bedenkt dat deze politici momenteel aan “het onderhandelen” zijn met het doel een bankenunie in elkaar te zetten die moet voorkomen dat wij straks opnieuw opdraaien voor het wangedrag van cowboy-bankiers. Gaat de politici dat lukken? Wij thuis hebben er weinig vertrouwen in. Naderhand, nadat met veel bazuingeschal de bankenunie met behulp van peperdure PR- en reclamebureaus aan ons is gepresenteerd, zal waarschijnlijk blijken dat de politici zich opnieuw bij de neus hebben laten nemen. Je hoopt natuurlijk dat het niet zo zal zijn, maar dat doe je eigenlijk tegen  beter weten in. De Kamerhoorzitting van bankiers 21.11.2013 heeft opnieuw getoond wat voor vlees we met bankiers in de kuip hebben.
De verhalen die ons na de flop zullen worden opgedist, worden ongetwijfeld nu al door misschien dezelfde PR- en reclamejongens in elkaar geknutseld.

Er zijn journalisten-publicisten die hardnekkig beweren dat de zwijgende meerderheid vóór het Europa, zoals het nu gestalte krijgt. De eurocritici – die niet allemaal per se tégen Europa hoeven zijn, alleen tegen de kneuzen die aan de knoppen zitten – zouden een schreeuwende minderheid vertegenwoordigen.
Wat is er eenvoudiger om dat middels een, twee en desnoods meerdere referenda regelmatig te peilen en onderzoeken? In Zwitserland doen ze dat al eeuwen op die manier en het werkt daar perfect. Er is een belangrijke factor in het spel: Zwitserland is geen lid van de EU en heeft de euro niet ingevoerd.

Read Full Post »

Stiene Deboer

Zwitserland laat zien hoe winstgevend het kan zijn met de schapen en melkoeien van de EU-landen samen te werken, zonder zelf lid van de EU te zijn. Hieronder drie visies over het Europa van Zwitserland van de opiniepagina van de Volkskrant, november – december 2013.

switzerland-euro

Pepijn van Houwelingen, technisch bedrijfskundige  / OPINIE – Volkskrant  26/11/2013

( …………….)
Het wordt hoog tijd dat de uitzonderlijke positie van Zwitserland serieus wordt genomen. Politici zouden eens moeten stoppen met steeds maar weer dreigen dat honderdduizenden banen verloren gaan zodra we geen lid van de EU meer zijn terwijl er een land midden in Europa ligt dat geen lid is van de EU en niet deelneemt aan de eurozone maar dat het desalniettemin of veel waarschijnlijker juist daarom op alle fronten aanzienlijk beter doet dan Nederland. Iets dat overigens niet in de laatste plaats tot uitdrukking komt in de bijzonder lage Zwitserse werkloosheidscijfers.

De Zwitserse zwarte zwaan is dus niets minder dan een levende negatie van dat onzalige Europese project dat Europeanen al zoveel schade en ellende heeft berokkend maar waar sommige politici inmiddels zoveel politiek kapitaal in hebben geïnvesteerd dat ze niet meer terug willen of kunnen. Maar er is wel degelijk een goed alternatief voor dit project en daarvoor hoeven we alleen maar naar onze ‘Europese zwarte zwaan’ midden in het hart van Europa te kijken.

BALLAMAN_suisse-europe

Christa Tobler,  hoogleraar Europees recht aan de universiteit van Leiden en de universiteit van Bazel (Zwitserland) / OPINIE – Volkskrant 30/11/2013

Het is simplistisch en misleidend om de situatie van Zwitserland als onafhankelijk van de Europese Unie te omschrijven. In werkelijkheid is Zwitserland sterk van de Unie afhankelijk, zowel economisch als juridisch, betoogt Christa Tobler.
( ……. )
Op juridisch vlak is Zwitserland weliswaar geen lid van de EU of de van Europese Economische Ruimte (EER), maar dit betekent niet dat het onafhankelijk is. Met de Europese Unie bestaat namelijk een ingewikkeld systeem van tegenwoordig meer dan 120 zogenaamde ‘bilaterale verdragen’. Hierdoor wordt met name veel economisch recht van de Europese Unie overgenomen, nota bene zonder dat Zwitserland kon meebeslissen bij het maken van deze regels.
(  …..  )
In vergelijking met de omringende landen is Zwitserland zeker een bijzonder land. Maar zijn veelvoudige verwevenheid met deze landen, juist op juridisch en economisch vlak, laat zien dat wij met Zwitserland geenszins een negatie van het Europese project voor ons hebben.
In tegendeel: Zwitserland kan niet zonder de Europese Unie en staat sterk onder haar invloed. Ik zou zelfs zeggen: zonder de Europese Unie zou Zwitserland niet zijn wat het land nu is.

Zwitsers spaarvarken

Ayse  01/12/2013

wederzijds parasiteren
Mw. Toblers betoog en dat van Van Houwelingen liggen op een curieuze wijze in elkaars verlengde. Ze complementeren elkaar terwijl ze langs elkaar heen lijken te praten. Kort door de bocht samengevat: Zwitserland en de EU staan tot elkaar in wederkerige relatie als parasiet – gastheer [symbiose is een verfijnder en gecompliceerder uitwerking]. Zowel de EU als Zwitserland kunnen afwisselend als parasiet / gastheer fungeren, afhankelijk van de deals. Spil waar het om draait: de financiële industrie.
De EU wordt niet meer bestuurd door politici die wij democratisch kiezen, maar door bobo’s van de financiële wereld, die soms twee of meer petten tegelijk op hebben. De meeste politici spelen een rol als uithangbord en zijn ledenpoppen. Velen zullen hoogstens een vaag begrip hebben van de financiële ingewikkeldheden die bij elkaar de totale EU uitmaken en zich op z’n best hebben ingegraven in hun minuscule niches.

financiële infrastructuur
Zwitserland kent een langdurige gesofistikeerde financiële industrie en die infrastructuur is net zo goed in het belang van de financiële bobo’s als omgekeerd. Wij, de Europese burgers, spelen alleen formeel nog een rol. Wij mogen middels verkiezingen – wanneer ons die tenminste worden toegestaan – legitimeren door te stemmen. Hierbij wordt ons de Apocalyps van ieder alternatief voor de euro ingebrand. Die Apocalyps is trouwens tamelijk snel verschoven van ‘oorlog’ naar ‘financieel-economische rampzaligheid’. Daaroverheen wordt bij gelegenheid een dun sausje ‘Europese identiteit’ gegoten, als ideologische ingrediënt.
Ik vermoed dat de financiële bazen die Europa intussen bestieren, net zo veel belang bij dit Zwitserland als facilitator hebben als omgekeerd. Ik acht het zeer waarschijnlijk dat indien je zou wegen op basis van de juridische-financiële regelgeving (welke partij profiteert vooral van welk bilateraal contract), Zwitserland er heel riant uitkomt, zeker relatief bezien.

Europese verkiezingen?
De werkelijke discussie over Europa wordt al enige tijd buiten ons om gevoerd en vindt plaats tussen financieel-juridisch-economische experts. Die discussie weer aan ons, de burger, trekken, is de dringendste hoofdzaak. Het vinden van politici die deze taak willen en kúnnen uitvoeren, lijkt intussen bijna onmogelijk. De retoriek die als opmaat naar 22 mei 2014 door de diverse politieke merken over ons zal worden uitgebraakt, zal vermoedelijk van een verstikkende simpelheid zijn.

Read Full Post »

gepost op 9/20 augustus 2013
( herzien op 21 augustus)

“Libertarians display nothing but disdain for fundamental ideas. They disparage the very idea of a fundamental idea. Libertarianism wishes to espouse an end product: liberty – while remaining oblivious to its source: philosophy. It sees no logical, ordered structure of ideas, but only a haphazard smorgasbord of notions, and feels entitled to help itself to any one, at any time, in any sequence, as the mood strikes.”

Peter Schwartz (1989:317): Libertarianism: The Perversion of Liberty

De kop: “VVD-adviseur Livestro: ‘Rutte wordt niet gehinderd door principes’ “ in de Volkskrant van 17 augustus 2013 geeft veiligheidshalve duidelijk aan dat het om een citaat van meneer Livestro gaat. Bij lezen van het stukje waarboven deze kop staat, lijkt het op het eerste gezicht onwaarschijnlijk om te denken dat Joshua Livestro het artikel van Peter Schwartz (“Libertarianism: The Perversion of Liberty”) in gedachten had toen hij deze uitspraak deed, laat staan dat hij het met Schwartz eens zou zijn – indien Livestro al bekend was met betreffend artikel.
Als ik echter lees: “Flexibiliteit is volgens Livestro weliswaar nodig om het kabinet overeind te houden” en ik denk aan Sennetts betoog over hoe die flexibiliteit volgens hem in onze kapitalistische maatschappij het individuele karakter en de maatschappelijke moraal ondermijnt (“The Corrosion of Character”), dan zou Livestro wellicht kunnen worden aangewreven dat hij het onbewust met Schwartz en Sennett eens is en dat zijn kwalificatie van zijn VVD-roerganger wel degelijk betekent wat hij lijkt te betekenen: “Rutte wordt niet gehinderd door principes”. Precies dat maakt de man tot zo’n succesvolle stemmentrekker. We leven tenslotte in het postmoderne postpolitieke tijdperk, waarin der Mensch ohne Eigenschaften agio doet.

the_intolerable_intolerance_ 70 procentJammer dat in het ingezonden stuk van PvdA vicepremier Lodewijk Asscher en de Engelse publicist David Goodhart in de Volkskrant en de Britse krant The Independent, niemand schijnt te hebben geroepen: Eigen volk eerst! of: Socialist Asscher wil grenzen dicht tegen Oost-Europeanen!
Was dat het geval geweest, dan zou de beweging (let wel: de PVV is een beweging en geen partij) van meneer Geert Wilders – als we de peilingen van Maurice Waf! tenminste mogen geloven – vast niet met 30 zetels uit de bus zijn gekomen. In ieder geval hadden we nog een smeuïge krantenkop gehad. Een PvdA’er die zoiets roept, zou de verloedering van het merk weer eens onomwonden aan de kaak stellen.

“The invasion and colonization of communitas, the site of the moral economy, by consumer market forces constitutes the most awesome of dangers threatening the present form of human togetherness. The principal targets of the assault by the market are humans as producers; in a fully conquered and colonized land, only human consumers would be issued residence permits.”

Zygmunt Bauman (2003:74): Liquid Love

Onthutsend is het wel, dat uitgerekend alweer een PvdA-politicus het project Europa lijkt te saboteren, juist nu eensgezindheid onder de eurolanden zo broodnodig is. VVD’er Rutte houdt zich met zijn oproep om meer luxe consumptiegoederen te kopen tenminste nog bij merksyntone kretologie, terwijl die zogenaamde bescherming van de Nederlandse werknemers van Asscher zo flinterdun dubbel-doorzichtig is dat het de aandoenlijkheid voorbij schiet en genant in de wind wappert. Kom er gewoon vierkant voor uit dat het project Europa uiterst ongelukkig en onverantwoord krakkemikkig in elkaar steekt en we daar de wrange vruchten bij karrenvrachten van plukken. Waarom we de wanhopige vlucht naar voren schijnen te moeten blijven kiezen, is aan de gewone burger die structureel voor de kosten opdraait, niet uit te leggen. Die burger voelt zich cynisch uitgebuit, ordinair kaalgeplukt en schaamteloos leeggezogen. Die burger ziet, ondervindt, merkt en ervaart namelijk dat zijn spaargelden verdampen en dat zijn pensioen wegsmelt. Hij ziet hoe de haarvaten van de samenleving verstopt raken door het aankoeken van steeds dikkere lagen managers. Die managers claimen dikke salarissen en het enige wat ze doen is de boel nog stroperiger, nog ingewikkelder en vooral nog duurder maken. Hun salarissen-met-bonus moeten tenslotte ergens van worden betaald. Het Nederlandse maatschappelijke middenveld is wat dit aangaat een Sodom en Gomorra aan het worden: de ene ladenlichtende fraudeur na de andere plugt zich er als een bloedzuiger in de staatsruif van de publieke middelen. Met zo’n positie belonen politieke kongsi’s ook hun clubgenoten; zij hebben de banen verkaveld en onderling verdeeld en distribueren de respectieve postjes, ten laste van de publieke middelen. In het Angelsaksisch heet dit cronyism.

Ergens op een plek die Brussel heet en op andere vergelijkbare virtuele plaatsen (loci, topoi) wordt er zoiets als een Verenigd Europa in elkaar gestoken, zeggen ze. Alweer door managers, voor wie het project Europa een grote snoepwinkel en lucratieve banencarrousel is. De burger krijgt toegetoeterd dat zij solidair moet zijn met vreemde mensen ver weg, terwijl zij dag in dag uit aan den lijve ondervindt dat het hier bij haar steeds meer ieder voor zich is. Luister maar naar Rutte & kompanen, kijk naar Asschers laatste move: West-Europa voor de West-Europeanen! Een paradoxale boodschap die, zoals Pavlov met honden bewees, schizofrenie veroorzaakt. Een verenigd Europa is bij dit alles zeker niet gebaat. Terwijl we dat meer dan ooit oooh zo nodig hebben, lijkt de politieke paljassen niets te dol om het project Europa te saboteren en te torpederen.

“(H)et is vooral Homerus geweest die de andere epische dichters heeft geleerd op de juiste wijze onwaarheden te beweren. Zijn kunst bestaat hierin dat hij gebruik maakt van de menselijke neiging om valse conclusies te trekken.”

Aristoteles (335? BC; 60a18): Poëtica

Asschers move maakt het eens te meer pijnlijk en duidelijk zichtbaar dat de huidige constructie van het project Europa op z’n zachtst gezegd aan alle kanten rammelt en in z’n voegen kraakt en knarst. Asscher stelt een deeloplossing voor die op zich niet onaannemelijk lijkt te klinken (wel onsympathiek, maar misschien zelfs niet onlogisch). In het geldende kader past Asschers idee echter helemaal niet en binnen dat vigerende kader detoneert zoiets als naïef, onbetrouwbaar en inconsistent. Moeten politici met zulke ideeën aan het roer staan van dit zwalkende, kompasloze en lekkende narrenschip, in deze woelige en verraderlijke wereldzeeën?
Hoe kun je het rijmen om duizelingwekkende sommen gelds te blijven overmaken naar landen als Griekenland – dus een transfereconomie in stand en aan de praat te houden – en tegelijkertijd de grenzen willen sluiten tegen werknemers uit nieuwe (aspirant-/semi-) eurolidstaten? De gedebiteerde smoes luidt dat Nederlandse werknemers uit de wind moeten worden gehouden, met name zzp’ers en laaggeschoolden – potentiële PvdA stemmers dus. Een cynische smoes, want diezelfde Nederlandse werknemers zien hun spaargelden verdampen (richting Griekse bankiers en andere gladde gluiperds?) en krijgen het onverbloemd voor hun kanes dat ze zich loyaal hun pensioengelden moeten laten ontfutselen in het belang van Europa dat immers ook hun belang zou zijn. Kortom, het recept luidt: permanent pompen en langzaam maar onherroepelijk samen verzuipen. Zo’n politieke poppenkasterij en fratsenfoezeliritis voedt en vergroot slechts het toch al substantiële ressentiment.

De gefrustreerde burger weet natuurlijk drommels goed dat ‘ie met meneer Wilders en zijn PVV ook geen stap verder komt, maar zo lang de gevestigde politieke merken die burger voor simpel, achterlijk en dom verslijten, zal die burger zich zo gedragen door zijn kont tegen de krib te gooien en Van Speijks dan-liever-de-lucht-in! als motto prefereren.
Door op een beweging als de PVV te stemmen, krijgt die burger op zijn minst nog de illusie dat zij – net als een astrante peuter van drie jaar oud – tòch ook een eigen willetje heeft en zich niet alles hoeft te laten gezeggen. De merken VVD en PvdA zouden volgens de peiling van meneer De Hond nu bij verkiezingen een verlies van 45 zetels voor de kiezen krijgen. De DOW Jones en Foetsie zijn er niets bij.

“Flexible specialization suits high technology; thanks to the computer, industrial machines are easy to reprogram and configure. The speed of modern communications has also favored flexible specialization, by making global market data instantly available to a company. ( ) ( )
The most strongly flavored ingredient in this new productive process is the willingness to let shifting demands of the outside world determine the inside structure of institutions. All these elements of responsiveness make for an acceptance of decisive, disruptive change.
( ) ( )
Time’s arrow is broken; it has no trajectory in a continually reengineered, routine-hating, short-term political economy. People feel the lack of sustained human relations and durable purposes.”

Richard Sennett (1998:52,98): The Corrosion of Character

Lectuur:

Aristoteles (384-322 BC) (2012/1986): Poëtica / Amsterdam: Athenaeum – Polak & Van Gennep / ISBN 978 90 253 0207 8 (vertaling: N. van der Ben en J.M. Bremer)

Grieks – Engelse uitgave: S.H. Butcher (1951): Aristotle’s Theory of Poetry and Fine Art / New York: Dover / ISBN 0-486-20042-6

Voor de teleologische drive en het richtingzekere momentum dat dit Europa-project zo node ontbeert, zie o.a. de Nicomacheasche ethiek

Zygmunt Bauman (2003): Liquid Love. On the Frailty of Human Bonds / Cambridge, Oxford, etc.: Polity Press – Blackwell / ISBN 0-7456-2489-8 (pbk)

Peter Schwartz’ stuk staat in Leonard Peikoff – editor (1989): The Voice of Reason. Essays in Objectivist Thought van Ayn Rand / New York, London etc.: Penguin – Meridian Books / ISBN 0-452-01046-2. Libertarianism: The Perversion of Liberty staat op p. 311-333.
Het gaat om een sterk verkorte versie van een artikel uit 1985, dat werd gepubliceerd in The Intellectual Activist.

Richard Sennett (1998): The Corrosion of Character. The Personal Consquences of Work in the New Capitalism / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-31987-3 (pbk)

Richard Sennett (2003): Respect in a World of Inequality / New York, London: W.W. Norton & Company / ISBN 0-393-32537-7 (pbk)

Richard Sennett (2009/2008): The Craftsman / London, New York etc.: Penguin / ISBN 978-0-141-02209-3 (pbk)

# P.S. #

Zie Susan Watkins (editor of New Left Review) over het “project Europa” in de laatste London Review of Books No. 16 – 29 August 2013, pages 17-21

Citaat uit haar (review-)artikel Vanity and Venality (= ijdelheid/verwatenheid/hier ook: grootheidswaan en de vatbaarheid voor corruptie/omkoping/morele kwetsbaarheid):

“A single currency might have worked for the core group of closely aligned economies – France, Germany, the Benelux countries – envisaged in the Werner Plan. Instead, the architecture of the Eurozone, concocted in response to the fall of the Berlin Wall, became fatally entangled with the project of EU enlargement.
As it took shape from the mid-1990s, the single currency became available to any country that could claim to meet the minimal convergence criteria, in a spirit of geopolitical expansionism strongly backed by Washington and London. The result, as the vanity of the leading continental powers combined with the venality of the smaller ones, was a heterogeneous group of 17 economies, with divergent dynamics, tied to a uniform exchange rate and enjoying a shared credit rating.
Rather than helping them converge, the common currency exacerbated the underlying differences between them. Domestic manufacturing in the Mediterranean countries was squeezed by Chinese imports at the lower end – textiles, ceramics, leather goods – while German companies gained an increasing market share at the upper end: cars, chemicals, machinery. At the same time, the easy credit of the globalisation bubble created the illusion that Europe was equalising upwards, as southern consumption was fuelled by northern banks’ cross-border lending.”

(bijgevoegd op 22 aug. 2013)

Read Full Post »

Stiene de Boer
gepost op dinsdag 7 mei 2013

“I have always found the word ‘Europe’ on the lips of those who wanted something from others which they dared not demand in their own names!”

German Chancellor Otto von Bismarck, 1880

“One basic formula for understanding the Community is this: ‘Take five broken empires, add the sixth one later, and make one big neo-colonial empire out of it all.’”

Professor Johan Galtung, Norwegian sociologist, “The European Community, a Superpower in the Making”, 1973, p. 16

Lord Nigel Lawson, zes jaar minister van financiën onder Margaret Thatcher, is van mening dat Groot Brittannië het zinkende schip moet verlaten en uit de EU moet stappen.
Lawson legt de vinger op de zere plek: de EU na invoering van de muntunie, is niet langer die EU waar Engeland ooit lid van werd: “The heart of the matter is that the very nature of the European Union, and of this country’s relationship with it, has fundamentally changed after the coming into being of the European monetary union and the creation of the eurozone, of which – quite rightly – we are not a part.” Strikt genomen is de naam EU ook niet van toepassing op Engeland, Denemarken en Zweden, wanneer de EU synoniem wordt gedacht aan de EMU, de Europese monetaire unie met de euro als munteenheid. Lawson wil eigenlijk voorkomen dat GB straks de EMU wordt ingerommeld. Engelands optreden zal door Denemarken en Zweden met argusogen worden gevolgd.

Lawson stemde in 1975 vóór toetreding tot de Europese Gemeenschappelijke Markt (European Common Market), zoals de EU in 1975 heette, maar zegt dat hij in 2017 voor uittreden uit de EU zal stemmen.
Lawson: “You do not need to be within the single market to be able to export to the European Union, as we see from the wide range of goods on our shelves every day.” Lawson is van mening dat Engelands uittreden uit de EU: “Far from hitting business hard, it would instead be a wake-up call for those who had been too content in “the warm embrace of the European single market” when the great export opportunities lay in the developing world, particularly Asia. “Over the past decade, UK exports to the EU have risen in cash terms by some 40%. Over the same period, exports to the EU from those outside it have risen by 75%,” he added.”
Lawson is ook afkerig van de Brusselse regelzucht, die hij toespitst op de recente plannen om een financiële transactiebelasting (een soort Tobin-tax) in te voeren: “ Withdrawing from the EU would also save the City of London from a “frenzy of regulatory activism”, such as the financial transactions tax that Brussels is seeking to impose.”

Nigel Lawson speelt de kaart van de ‘ financial transaction tax’ intelligent uit en met een goed gevoel voor timing, immers: de financiële jongens die de huidige Britse regering stevig aan een touwtje hebben, zullen ongetwijfeld gevoelig zijn voor dergelijke argumenten, die rechtstreeks aan hun belangen raken. Voor hen is het idealistische idee van een Verenigd Europa, waarin alle Menschen Brüder sind und werden, vooral een marketing middel voor de massa’s. Het toekennen van de Nobelprijs aan de EU past daar wonderwel in. Wat we precies onder Europa dienen te verstaan, is tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Lawson is in ieder geval van mening dat Europese superstaat (een Grossmacht) niets voor de Britten is.

De Europese Economische Gemeenschap (EEG),
opgericht op 1 januari 1958, bood het platform voor eenwording via een gemeenschappelijke, interne markt. Die formule was zeer geschikt om de pluralistische Europese naties en culturen geleidelijk aan samenwerking te laten wennen. Allengs zouden de voordelen – misschien zelfs het inzicht van de nóódzaak –om te komen tot een meeromvattender politiek-fiscale unie, ingang hebben kunnen vinden. Helaas echter houden politici er eigen ambitieuze agenda’s op na en koesteren zij voor zichzelf carrière-plannen. Dit nog afgezien van de middelmatige kwaliteiten bij menigeen die het in de Brusselse Europa-snoepwinkel op de een of andere manier voor het zeggen hebben.

Op de invoering van een eenheidsmunt, de euro op 1 januari 2002 in twaalf landen van de Europese Unie rustte van meet af een zware risico-hypotheek. De muntunie had ingebakken constructiefouten waarvan de onmogelijkheid van (tijdelijk) uittreden van een lid misschien de voornaamste was. Een duidelijk teken aan de wand van de ieder-voor-zich-mentaliteit was de schending van het stabiliteitspact door grote lidstaten. Het vertrouwen in de euro kreeg een gevoelig klap. Daarna is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan.
Met lede ogen moeten voorstanders van een verenigd Europa (een langetermijn onderneming) aanzien hoe de weerzin groeit tegen het Europa-project zoals dat ons door de strot wordt geduwd.

“There is no such thing as society”
Twee punten van aandacht bij de uitlatingen en het voornemen van Nigel Lawson:
1) Lord Lawson was minister van Financiën onder Margaret Thatcher en van mevrouw Thatcher stamt de uitspraak die zij in Women’s Own magazine (31 october 1987) deed: “there is no such thing as society. There are individual men and women, and there are families.” Dus zeker ook geen grote Europese eenheidssociety, waar de zwakke broeders door de anderen op sleeptouw móeten worden genomen – niemand kan immers uitstappen;
2) in Engeland fungeert het recht vooral op basis van jurisprudentie, gewoonterecht en statutair recht. Dit in tegenstelling tot de meeste Europese landen die het recht op schrift stellen, in wetboeken vastleggen. Centraal opgelegde wetten zijn de Britten wezensvreemd. Vandaar die uithaal van Lawson naar Brussel als centrum van “frenzy of regulatory activism”.

cultuurverschillen
Dergelijke wezenlijke endogene cultuurverschillen als die tussen Groot Brittannië en het Europese continent, gelden mutatis mutandis even hard voor de andere eurolanden onderling, zoals steeds opnieuw blijkt.

kwaliteit van de politici
De shock-tactiek van de invoering van een euro als eenheidsmunt (voor-het-blok-zetten), dient in toenemende mate het maskeren van de povere politiek-bestuurlijke kwaliteiten van de eurocraten. Hoge kwaliteit, met inbegrip van morele integriteit, is echter een sine qua non. Een onzalige paradoxale situatie, die weinig hoop op voorspoedige ontwikkelingen biedt. Nu worden alle mislukking en tegenslag soepel en makkelijk op externe en oncontroleerbare fenomenen geschoven – zoals de financiële crises en de Aziatische dreiging als noodzaak om de muntunie overeind te houden – en blijven de politici met hun verantwoordelijkheid voor gebrek aan visie en incompetent handelen, buiten schot.

vaagheid en nevelen zijn troef
De ingebakken systeemfouten van de euro-muntunie draineren ons structureel. Wie er precies van al die weglekkende en verdampende miljarden aan belastinggelden profiteren, blijft in nevelen gehuld. Niemand schijnt nog te weten wat er wanneer en waarom nu weer “gered” dient te worden. Net als bij de aanstellingen en benoemingen van allerlei “eurocraten” op lucratief gesalarieerde posten, is intransparantie ook hier troef.

De Engelsen zien de bui hangen, ze trekken hun Wellingtons aan en steken hun umbrella’s op. Dat is beter dan blijven hozen en straks misschien het zwemvest aan moeten trekken. Zij hebben dat vreemd gewrochte gedrocht dat de Europese Unie intussen is geworden vermoedelijk minder hard nodig dan andersom.

Read Full Post »

A pact to cut budget deficits is achieved at the cost of a growing democratic deficit
The Economist Magazine  –   Feb 4th 2012 | from the print edition

THOU shalt not incur a structural deficit. Thou shalt pay down thy excessive debt. Thou shalt adopt a balanced-budget rule in thy constitution, and subject it to the European Court of Justice…
It took just a little more than 40 days and 40 nights for Angela Merkel to bring down the tablets of fiscal law. At a summit in Brussels this week, 25 European leaders pledged to observe this covenant and made burnt offerings of their economic sovereignty. But the children of Europe are crying into the wilderness: “How long, Lord, must we be tormented by austerity?”
……………
(more…)

Read Full Post »