Feeds:
Posts
Comments

Archive for the ‘euro’ Category

door Stiene – overgenomen uit de Volkskrant (2015 02 24)

 

Grieken

“De Griekse minister van Financiën Yanis Varoufakis heeft in vier dagen tijd tal van plannen voor zijn Europese schuldeisers opgesteld om de Griekse overheid te hervormen, de economie te stimuleren en de staatsbegroting op orde te brengen. De plannen zijn zeer ambitieus. De Griekse regering lijkt zo ongeveer alle problemen op te willen lossen waarmee de Griekse staat al jaren kampt. Hieronder de belangrijkste voornemens van de Griekse regering”

TomPoes-over griekenland

 

 

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Stiene Deboer – 13.12.2013

De Zwitsers hebben een effectief beeld van zichzelf geprojecteerd, dat sensationeel is door zijn ongerijmdheid: de underdog die volop profiteert van zijn underdog-positie. Geen wonder dat ze hun zogenaamde underdog-positie koesteren en uitbuiten, want iedereen trapt er vrolijk in.
De Zwitsers zijn zielig omdat ze veel Europese regelgeving moeten invoeren waar ze niet over kunnen meebeslissen. Toch gaat het de Zwitsers goed en willen ze met geen stokslagen lid worden van de EU en al helemaal niet de euro invoeren. Waarom kan dit? Waarom denken veel politici blijkbaar dat Zwitserland een buitenbeentje is waar je verder geen gedachte aan moet besteden? Ik vermoed dat die houding psychologisch comfortabeler is dan uitzoeken waarom het met Zwitserland zo goed gaat, terwijl het land geen lid van de EU is en de Zwitsers dat ook zo willen houden. Onderzoek je dit fenomeen serieus, dan zou weleens (opnieuw) kunnen blijken dat het Europacircus, waarin ook jij als politicus je dikbelegde boterham met beleg verdient, eigenlijk een ordinaire giga-zwendel is, waaraan je medeplichtig bent. Ondanks je vrome gekwezel.
Voor mij is dit alweer een bewijs dat onze politici niet degenen zijn bij wie het Project Europa in goede handen is. Het liefst zou ik alle Europese Commissies, Europese Parlementen en de verdere euro-meuk en -mikmak met Zwitsers bemensen.Zwitserland en de EU +tekst

eigen schuld dikke bult
Indien je zoals Zwitserland regels moet invoeren waarover je klaagt niet te kunnen meebeslissen, maar die regels pakken voor jou uiterst voordelig uit, dan voer je die regels natuurlijk grif in. De sukkels die wel lid zijn van de EU met zijn onzalige euro, die mogen meebeslissen over regels die vaak vervelend voor ze uitwerken en ze steeds dieper het euromoeras inzuigen.
Dat is des te stommer en pijnlijker, omdat ze die rare regels zelf democratisch hebben ingevoerd. Eigen schuld dikke bult. Daarom kijken hun politici wel uit om de aandacht op dit merkwaardige verschijnsel Zwitserland te vestigen. Als Zwitser zou ik ook steen en been klagen dat het mij zeer goed gaat, terwijl ik de dommerikken prijs voor hun domheid, want zij zijn tenminste onafhankelijk. Mijn rijkdom wordt mij als Zwitser opgedrongen, ik kan daar niets aan doen en onderga het lijdzaam. Ik zou natuurlijk ook liever in de positie van die eurolanden verkeren, want dan kon ik democratisch beslissen welke ellende er over mij komt. Dus wat is het probleem eigenlijk? Voor wie? Eigenlijk is het een hilarische toestand, waarbij haast niemand het heeft over datgene waar het om draait: Zwitserland is geen EU-lid en misschien juist daarom boeren de Zwitsers en Zwitserland zo goed. Onderzoek dat eens. Hoe komt het dat Zwitserland in deze positie floreert? Wat valt daaruit af te leiden voor de landen die wel lid van de EU zijn?
Waarom doet Zwitserland alsof het de regels die het zogenaamd krijgt opgedrongen liever niet kreeg opgelegd. Zwitserland kan eergisteren tot de EU toetreden. Waarom doen de Zwitsers dat niet?

Eu boodschapkar op naar Zwitserse alp 300 pixEU-kritisch, eurosceptisch, wat is dat?
In de ‘Tribune’ nr. 10, nov. 2013 van de SP las ik een stuk waarin SP-Europarlementariër Dennis de Jong aan het woord komt. De Jong is een van de weinige Europarlementariërs die ik volg, omdat de man een volgens mij zinnige kijk op het Europacircus heeft. Jammer dat hij lid van de SP is.
Op pagina 21 debiteert SP-Kamerlid Harry van Bommel, die met De Jong in dit artikel figureert, precies die merkwaardige mantra over Zwitserland die kaasstolpers blijkbaar automatisch en zonder bij na te denken uit de mond rolt.
Van Bommel: “Bedenk dat Zwitserland, niet lid van de EU, wel alle Europese richtlijnen moet doorvoeren om handel te kunnen drijven in Europa. Ze hebben dus wel de regels uit Brussel, maar kunnen er niet over meepraten. Dan kun je maar beter aan tafel zitten.”
Waarom, meneer Van Bommel? Gaat het dan niet goed met Zwitserland, of gaat het de Zwitsers zelfs beter dan het ons gaat? Hoe komt dat, denkt u?

In de Volkskrant is in november – december 2013 een discussie over dit onderwerp gevoerd.
Hieronder de links naar diverse bijdragen. Ook in deze discussie wordt langs elkaar heen geredeneerd en om de hete brij heengedraaid, hetgeen ik uiterst wonderlijk vind.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3551572/2013/11/26/Zwitserland-wordt-door-Europa-gelovigen-gewoon-genegeerd.dhtml

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3556797/2013/12/05/De-EU-bepaalt-stiekem-toch-wel-veel-voor-de-gemiddelde-Zwitser.dhtml

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/3184/opinie/article/detail/3556919/2013/12/05/Zwitserland-leert-ons-dat-Europa-niet-hetzelfde-is-als-de-EU.dhtml

Read Full Post »

Het antwoord: ze worden beiden ingevoerd, hoewel tevoren bekend is dat het nare gevolgen zal hebben. Zowel van de euro als van de Bulgaren en andere Oost-Europeanen uit landen die tot de EU werden toegelaten door onze knappe politici was op voorhand bekend dat invoer vervelende gevolgen heeft voor de bewoners van de bestaande EU. Toch drukken politici het door.

Waarom? Omdat ze geen zier geven om de gevolgen. Politici zijn enkel bedacht op hun eigen belang; als zij maar bezig zijn in dat vage gebied dat Europa wordt genoemd en dat ergens rond Brussel en Straatsburg schijnt te liggen, zal hen de rest worst wezen. Dezelfde soort politici maken zich nu opnieuw klaar om ons ervan te overtuigen dat Europa en de euro niet alleen goed voor ons zijn, maar noodzakelijk en intussen onvermijdelijk. Voor dat laatste hebben zij zelf gezorgd: het is pompen en dan toch verzuipen.
Europa en de euro zouden misschien inderdaad een zegen voor ons kunnen zijn geweest, maar dan hadden er geen politici aan te pas mogen komen. Zeker niet het huidige slag.
Die politici die beweren ons te kunnen redden, onder andere door de gulden terug te brengen en de EU op te blazen, zijn al even ongeloofwaardig, zo niet een tikkeltje erger dan de hampelmannen die ons steeds verder het moeras in duwen.

zeug met Bulgaren en Roemenen _ PS klein

Gisteren, zondag 8 december 2013, was zelfs de Bulgaarse ambassadrice opgetrommeld in een tv-programma (our ‘show’ zoals dat in het Engels terecht heet, want een show is zo’n praatprogramma intussen natuurlijk meestal) om ons te bezweren dat haar landgenoten heus niet met drommen tegelijk westwaarts zouden trekken. Het werkte op ons averechts. Wij hebben het gevoel er opnieuw ingeluisd te zijn door politici die wij op onverklaarbare wijze democratisch schijnen te kiezen.

De rillingen lopen je over de rug wanneer je bedenkt dat deze politici momenteel aan “het onderhandelen” zijn met het doel een bankenunie in elkaar te zetten die moet voorkomen dat wij straks opnieuw opdraaien voor het wangedrag van cowboy-bankiers. Gaat de politici dat lukken? Wij thuis hebben er weinig vertrouwen in. Naderhand, nadat met veel bazuingeschal de bankenunie met behulp van peperdure PR- en reclamebureaus aan ons is gepresenteerd, zal waarschijnlijk blijken dat de politici zich opnieuw bij de neus hebben laten nemen. Je hoopt natuurlijk dat het niet zo zal zijn, maar dat doe je eigenlijk tegen  beter weten in. De Kamerhoorzitting van bankiers 21.11.2013 heeft opnieuw getoond wat voor vlees we met bankiers in de kuip hebben.
De verhalen die ons na de flop zullen worden opgedist, worden ongetwijfeld nu al door misschien dezelfde PR- en reclamejongens in elkaar geknutseld.

Er zijn journalisten-publicisten die hardnekkig beweren dat de zwijgende meerderheid vóór het Europa, zoals het nu gestalte krijgt. De eurocritici – die niet allemaal per se tégen Europa hoeven zijn, alleen tegen de kneuzen die aan de knoppen zitten – zouden een schreeuwende minderheid vertegenwoordigen.
Wat is er eenvoudiger om dat middels een, twee en desnoods meerdere referenda regelmatig te peilen en onderzoeken? In Zwitserland doen ze dat al eeuwen op die manier en het werkt daar perfect. Er is een belangrijke factor in het spel: Zwitserland is geen lid van de EU en heeft de euro niet ingevoerd.

Read Full Post »

Stiene Deboer

Zwitserland laat zien hoe winstgevend het kan zijn met de schapen en melkoeien van de EU-landen samen te werken, zonder zelf lid van de EU te zijn. Hieronder drie visies over het Europa van Zwitserland van de opiniepagina van de Volkskrant, november – december 2013.

switzerland-euro

Pepijn van Houwelingen, technisch bedrijfskundige  / OPINIE – Volkskrant  26/11/2013

( …………….)
Het wordt hoog tijd dat de uitzonderlijke positie van Zwitserland serieus wordt genomen. Politici zouden eens moeten stoppen met steeds maar weer dreigen dat honderdduizenden banen verloren gaan zodra we geen lid van de EU meer zijn terwijl er een land midden in Europa ligt dat geen lid is van de EU en niet deelneemt aan de eurozone maar dat het desalniettemin of veel waarschijnlijker juist daarom op alle fronten aanzienlijk beter doet dan Nederland. Iets dat overigens niet in de laatste plaats tot uitdrukking komt in de bijzonder lage Zwitserse werkloosheidscijfers.

De Zwitserse zwarte zwaan is dus niets minder dan een levende negatie van dat onzalige Europese project dat Europeanen al zoveel schade en ellende heeft berokkend maar waar sommige politici inmiddels zoveel politiek kapitaal in hebben geïnvesteerd dat ze niet meer terug willen of kunnen. Maar er is wel degelijk een goed alternatief voor dit project en daarvoor hoeven we alleen maar naar onze ‘Europese zwarte zwaan’ midden in het hart van Europa te kijken.

BALLAMAN_suisse-europe

Christa Tobler,  hoogleraar Europees recht aan de universiteit van Leiden en de universiteit van Bazel (Zwitserland) / OPINIE – Volkskrant 30/11/2013

Het is simplistisch en misleidend om de situatie van Zwitserland als onafhankelijk van de Europese Unie te omschrijven. In werkelijkheid is Zwitserland sterk van de Unie afhankelijk, zowel economisch als juridisch, betoogt Christa Tobler.
( ……. )
Op juridisch vlak is Zwitserland weliswaar geen lid van de EU of de van Europese Economische Ruimte (EER), maar dit betekent niet dat het onafhankelijk is. Met de Europese Unie bestaat namelijk een ingewikkeld systeem van tegenwoordig meer dan 120 zogenaamde ‘bilaterale verdragen’. Hierdoor wordt met name veel economisch recht van de Europese Unie overgenomen, nota bene zonder dat Zwitserland kon meebeslissen bij het maken van deze regels.
(  …..  )
In vergelijking met de omringende landen is Zwitserland zeker een bijzonder land. Maar zijn veelvoudige verwevenheid met deze landen, juist op juridisch en economisch vlak, laat zien dat wij met Zwitserland geenszins een negatie van het Europese project voor ons hebben.
In tegendeel: Zwitserland kan niet zonder de Europese Unie en staat sterk onder haar invloed. Ik zou zelfs zeggen: zonder de Europese Unie zou Zwitserland niet zijn wat het land nu is.

Zwitsers spaarvarken

Jerry Mager  01/12/2013

wederzijds parasiteren
Mw. Toblers betoog en dat van Van Houwelingen liggen op een curieuze wijze in elkaars verlengde. Ze complementeren elkaar terwijl ze langs elkaar heen lijken te praten. Kort door de bocht samengevat: Zwitserland en de EU staan tot elkaar in wederkerige relatie als parasiet – gastheer [symbiose is een verfijnder en gecompliceerder uitwerking]. Zowel de EU als Zwitserland kunnen afwisselend als parasiet / gastheer fungeren, afhankelijk van de deals. Spil waar het om draait: de financiële industrie.
De EU wordt niet meer bestuurd door politici die wij democratisch kiezen, maar door bobo’s van de financiële wereld, die soms twee of meer petten tegelijk op hebben. De meeste politici spelen een rol als uithangbord en zijn ledenpoppen. Velen zullen hoogstens een vaag begrip hebben van de financiële ingewikkeldheden die bij elkaar de totale EU uitmaken en zich op z’n best hebben ingegraven in hun minuscule niches.

financiële infrastructuur
Zwitserland kent een langdurige gesofistikeerde financiële industrie en die infrastructuur is net zo goed in het belang van de financiële bobo’s als omgekeerd. Wij, de Europese burgers, spelen alleen formeel nog een rol. Wij mogen middels verkiezingen – wanneer ons die tenminste worden toegestaan – legitimeren door te stemmen. Hierbij wordt ons de Apocalyps van ieder alternatief voor de euro ingebrand. Die Apocalyps is trouwens tamelijk snel verschoven van ‘oorlog’ naar ‘financieel-economische rampzaligheid’. Daaroverheen wordt bij gelegenheid een dun sausje ‘Europese identiteit’ gegoten, als ideologische ingrediënt.
Ik vermoed dat de financiële bazen die Europa intussen bestieren, net zo veel belang bij dit Zwitserland als facilitator hebben als omgekeerd. Ik acht het zeer waarschijnlijk dat indien je zou wegen op basis van de juridische-financiële regelgeving (welke partij profiteert vooral van welk bilateraal contract), Zwitserland er heel riant uitkomt, zeker relatief bezien.

Europese verkiezingen?
De werkelijke discussie over Europa wordt al enige tijd buiten ons om gevoerd en vindt plaats tussen financieel-juridisch-economische experts. Die discussie weer aan ons, de burger, trekken, is de dringendste hoofdzaak. Het vinden van politici die deze taak willen en kúnnen uitvoeren, lijkt intussen bijna onmogelijk. De retoriek die als opmaat naar 22 mei 2014 door de diverse politieke merken over ons zal worden uitgebraakt, zal vermoedelijk van een verstikkende simpelheid zijn.

Read Full Post »

Arrestaties fraudezaak Bulgaren door tv-programma
http://www.trouw.nl/tr/nl/5133/Media-technologie/article/detail/3481569/2013/07/25/Arrestaties-fraudezaak-Bulgaren-door-tv-programma.dhtml

Bewerkt door: redactie – Trouw 25/07/13, 11:28 − bron: ANP

Een KRO-uitzending in april die grootschalige fraude met toeslagen door Bulgaren aan het licht bracht, was de reden voor de aanhouding van een Rotterdammer en twee Bulgaren.

blauwe blazer, Bulgaren nodig euro 2013 okt 2013

Read Full Post »

door Jerry Mager
gepost op dinsdag 7 mei 2013

“I have always found the word ‘Europe’ on the lips of those who wanted something from others which they dared not demand in their own names!”

German Chancellor Otto von Bismarck, 1880

“One basic formula for understanding the Community is this: ‘Take five broken empires, add the sixth one later, and make one big neo-colonial empire out of it all.’”

Professor Johan Galtung, Norwegian sociologist, “The European Community, a Superpower in the Making”, 1973, p. 16

Lord Nigel Lawson, zes jaar minister van financiën onder Margaret Thatcher, is van mening dat Groot Brittannië het zinkende schip moet verlaten en uit de EU moet stappen.
Lawson legt de vinger op de zere plek: de EU na invoering van de muntunie, is niet langer die EU waar Engeland ooit lid van werd: “The heart of the matter is that the very nature of the European Union, and of this country’s relationship with it, has fundamentally changed after the coming into being of the European monetary union and the creation of the eurozone, of which – quite rightly – we are not a part.” Strikt genomen is de naam EU ook niet van toepassing op Engeland, Denemarken en Zweden, wanneer de EU synoniem wordt gedacht aan de EMU, de Europese monetaire unie met de euro als munteenheid. Lawson wil eigenlijk voorkomen dat GB straks de EMU wordt ingerommeld. Engelands optreden zal door Denemarken en Zweden met argusogen worden gevolgd.

Lawson stemde in 1975 vóór toetreding tot de Europese Gemeenschappelijke Markt (European Common Market), zoals de EU in 1975 heette, maar zegt dat hij in 2017 voor uittreden uit de EU zal stemmen.
Lawson: “You do not need to be within the single market to be able to export to the European Union, as we see from the wide range of goods on our shelves every day.” Lawson is van mening dat Engelands uittreden uit de EU: “Far from hitting business hard, it would instead be a wake-up call for those who had been too content in “the warm embrace of the European single market” when the great export opportunities lay in the developing world, particularly Asia. “Over the past decade, UK exports to the EU have risen in cash terms by some 40%. Over the same period, exports to the EU from those outside it have risen by 75%,” he added.”
Lawson is ook afkerig van de Brusselse regelzucht, die hij toespitst op de recente plannen om een financiële transactiebelasting (een soort Tobin-tax) in te voeren: “ Withdrawing from the EU would also save the City of London from a “frenzy of regulatory activism”, such as the financial transactions tax that Brussels is seeking to impose.”

Nigel Lawson speelt de kaart van de ‘ financial transaction tax’ intelligent uit en met een goed gevoel voor timing, immers: de financiële jongens die de huidige Britse regering stevig aan een touwtje hebben, zullen ongetwijfeld gevoelig zijn voor dergelijke argumenten, die rechtstreeks aan hun belangen raken. Voor hen is het idealistische idee van een Verenigd Europa, waarin alle Menschen Brüder sind und werden, vooral een marketing middel voor de massa’s. Het toekennen van de Nobelprijs aan de EU past daar wonderwel in. Wat we precies onder Europa dienen te verstaan, is tot op de dag van vandaag niet duidelijk. Lawson is in ieder geval van mening dat Europese superstaat (een Grossmacht) niets voor de Britten is.

De Europese Economische Gemeenschap (EEG),
opgericht op 1 januari 1958, bood het platform voor eenwording via een gemeenschappelijke, interne markt. Die formule was zeer geschikt om de pluralistische Europese naties en culturen geleidelijk aan samenwerking te laten wennen. Allengs zouden de voordelen – misschien zelfs het inzicht van de nóódzaak –om te komen tot een meeromvattender politiek-fiscale unie, ingang hebben kunnen vinden. Helaas echter houden politici er eigen ambitieuze agenda’s op na en koesteren zij voor zichzelf carrière-plannen. Dit nog afgezien van de middelmatige kwaliteiten bij menigeen die het in de Brusselse Europa-snoepwinkel op de een of andere manier voor het zeggen hebben.

Op de invoering van een eenheidsmunt, de euro op 1 januari 2002 in twaalf landen van de Europese Unie rustte van meet af een zware risico-hypotheek. De muntunie had ingebakken constructiefouten waarvan de onmogelijkheid van (tijdelijk) uittreden van een lid misschien de voornaamste was. Een duidelijk teken aan de wand van de ieder-voor-zich-mentaliteit was de schending van het stabiliteitspact door grote lidstaten. Het vertrouwen in de euro kreeg een gevoelig klap. Daarna is het eigenlijk alleen maar bergafwaarts gegaan.
Met lede ogen moeten voorstanders van een verenigd Europa (een langetermijn onderneming) aanzien hoe de weerzin groeit tegen het Europa-project zoals dat ons door de strot wordt geduwd.

“There is no such thing as society”
Twee punten van aandacht bij de uitlatingen en het voornemen van Nigel Lawson:
1) Lord Lawson was minister van Financiën onder Margaret Thatcher en van mevrouw Thatcher stamt de uitspraak die zij in Women’s Own magazine (31 october 1987) deed: “there is no such thing as society. There are individual men and women, and there are families.” Dus zeker ook geen grote Europese eenheidssociety, waar de zwakke broeders door de anderen op sleeptouw móeten worden genomen – niemand kan immers uitstappen;
2) in Engeland fungeert het recht vooral op basis van jurisprudentie, gewoonterecht en statutair recht. Dit in tegenstelling tot de meeste Europese landen die het recht op schrift stellen, in wetboeken vastleggen. Centraal opgelegde wetten zijn de Britten wezensvreemd. Vandaar die uithaal van Lawson naar Brussel als centrum van “frenzy of regulatory activism”.

cultuurverschillen
Dergelijke wezenlijke endogene cultuurverschillen als die tussen Groot Brittannië en het Europese continent, gelden mutatis mutandis even hard voor de andere eurolanden onderling, zoals steeds opnieuw blijkt.

kwaliteit van de politici
De shock-tactiek van de invoering van een euro als eenheidsmunt (voor-het-blok-zetten), dient in toenemende mate het maskeren van de povere politiek-bestuurlijke kwaliteiten van de eurocraten. Hoge kwaliteit, met inbegrip van morele integriteit, is echter een sine qua non. Een onzalige paradoxale situatie, die weinig hoop op voorspoedige ontwikkelingen biedt. Nu worden alle mislukking en tegenslag soepel en makkelijk op externe en oncontroleerbare fenomenen geschoven – zoals de financiële crises en de Aziatische dreiging als noodzaak om de muntunie overeind te houden – en blijven de politici met hun verantwoordelijkheid voor gebrek aan visie en incompetent handelen, buiten schot.

vaagheid en nevelen zijn troef
De ingebakken systeemfouten van de euro-muntunie draineren ons structureel. Wie er precies van al die weglekkende en verdampende miljarden aan belastinggelden profiteren, blijft in nevelen gehuld. Niemand schijnt nog te weten wat er wanneer en waarom nu weer “gered” dient te worden. Net als bij de aanstellingen en benoemingen van allerlei “eurocraten” op lucratief gesalarieerde posten, is intransparantie ook hier troef.

De Engelsen zien de bui hangen, ze trekken hun Wellingtons aan en steken hun umbrella’s op. Dat is beter dan blijven hozen en straks misschien het zwemvest aan moeten trekken. Zij hebben dat vreemd gewrochte gedrocht dat de Europese Unie intussen is geworden vermoedelijk minder hard nodig dan andersom.

Read Full Post »