Feeds:
Posts
Comments

Archive for June, 2012

Door Ivan van de Cloot in De Standaard van dinsdag 19 juni 2012, 03h14

De Grieken maken zichzelf iets wijs als ze denken dat ze zonder inspanningen in de euro kunnen blijven. Tegelijk moet Europa zich geen illusies maken dat kleine toegevingen zullen volstaan om Griekenland aan boord te houden.

* lees het volledige artikel in De Standaard

Op 19 juni 2012, zei Jerry Mager:

Zorgwekkender dan de thans overbekende monetaire miserie, waarover we financieel-economisch (pseudo-)technisch kunnen dooranalyseren – in steeds dezelfde terminologie – vind ik zulke signalen als het wegblijven van 36 procent Griekse kiezers en dat Griekse jongeren massal op Syriza stemmen. Als er van ‘besmetting’ gesproken moet worden, dan inmiddels toch vooral een mentale ‘besmetting’eerder dan een bancaire: wat gaat er in die Griekse koppetjes om en hoe gaat zich dat zich uiten? Maar die ‘besmetting’ gaat verder dan Griekenland, want de ganse wereld kijkt naar wat zich daar voltrekt en vormt zich een opinie over het waarom, het hoe en het wanneer (wanneer zijn wij aan de beurt en waar komt ‘het’ dan vandaan?). Zo’n mondiaal maatschappelijk leefklimaat is niet kwantificeerbaar of zelfs enigermate in valide indicatoren te vangen, maar doet haar invloed wereldwijd wel degelijk gelden. De geestelijke depressie overschaduwt allengs de economische. Prozac helpt straks ook niet meer.

Op 20 juni 2012, zei Jerry Mager:

Bij het geval Griekenland zie je de Catch-22 figuur zich in vele vormen op alle niveaus van analyse manifesteren. Kort door de bocht: de Griekse politici hebben bewezen hun land alleen de dieperik in te kunnen duwen, vooral die van de Pasok. Uitgerekend die Pasok gaat triomfantelijk een regering vormen met nog een notoire politieke profiteurs-partij, om bij de eurozone te mogen blijven, lees: steungelden te scoren. Syrizia begon al met een – althans voor de eurocraten! – Catch-22, omdat ze èn de euro wilde èn niet langer gekruisigd worden door Brussel en dat mocht niet (hoewel een opdeling in zeuro en neuro vermoedelijk een werkbare uitweg kan bieden, indien er over nagedacht mòcht worden!) van de eurocraten – die deel van het probleem blijken. Had Syrizia gewonnen dan zou de Catch-22 tenminste aan de kaak worden gesteld. Straks is er een regering, maar het mysterie van Delphi is wat dat zal blijken te zijn, want volgens de klassieke Griekse logica kan het niet werken. Curieus, anno 2012!

Links:

http://www.ft.com/home/europe

http://www.bbc.co.uk/news/business-13856580

http://www.economist.com/node/21524378

http://www.spiegel.de/thema/euro_krise_2010/

http://www.presseurop.eu/fr/content/article/1967081-l-incendie-grec-menace-nouveau

http://www.bloomberg.com/news/2011-12-09/european-crisis-timeline-from-maastricht-treaty-to-fiscal-union-agreement.html

Read Full Post »

door Dyab Abou Jahjah in De Standaard van zaterdag 09 juni 2012, 03u00

Het zit er weer op in België tussen de politieke klasse en een moslim-boeman. In 2002 was ik het monster van dienst en werd ik tot volksvijand nummer één uitgeroepen, niet alleen in België maar ook in Nederland. Het is deze keer minder hysterisch en minder woelig dan wat zich in 2002 en 2003 afspeelde, maar een aantal zaken is toch herkenbaar: het paniekvoetbal van het establishment, de onderbuikgevoelens van racisme en haat die naar buiten komen en de maatregelen die worden aangekondigd door de politiek – ook als ze de scheiding der machten ondermijnen door directe impulsen te geven vanuit de politiek aan het parket.

Het verschil zit hem in de relevantie van de AEL in vergelijking met een club zoals Sharia4Belgium. De AEL was een politieke beweging die opereerde vanuit democratische beginselen en ijverde voor gelijke rechten, maar ook voor erkenning van diversiteit.
………… ………… ……….
Karikatuur van moslims
AEL was een spreekbuis voor duizenden jongeren in België en in Nederland. Sharia4Belgium is dat niet en zal het nooit zijn. Het clubje van Belkacem en co is vervreemd van de mentaliteit, de zorgen en het gedrag van de gemiddelde Belgische allochtoon met een moslim-achtergrond. Het is zelfs een karikatuur van de ultraconservatieve moslims in België. Ze worden niet au sérieux genomen door de moslims, zijn eerder mediageil en zoeken aandacht ten koste van elke geloofwaardigheid. Vooral hebben ze geen enkele inbreng in de echte discussie over de sociaal-economische en democratische gebreken van deze maatschappij inzake burgerschap. Sharia4Belgium vertelt dezelfde culturalistische en essentialistische shit als pakweg SP.A, N-VA en Open VLD (en elke andere Vlaams politieke partij) als het gaat over allochtonen en integratie. Types zoals Belkacem en de gemiddelde Vlaamse politicus verdienen elkaar in dezen.

Het establishment vindt dat het over geloof gaat, Belkacem ook. Het establishment vindt dat het over sluiers en hoofddoeken gaat, Belkacem ook. Vlaamse politici vinden dat het over een dreigende islamisering gaat tegenover het behoud van Europese waarden en normen, Belkacem denkt hetzelfde maar omgekeerd.
Reële dreiging
…….. ………. ……… ……
Een moment van escalatie zit er aan te komen. Het zal geen clowneske ultrareligieuze vorm aannemen. Het zal militant zijn, spontaan, niet ideologisch maar diep geworteld in de etnische kloof, die steeds samengaat met een generatiekloof en een sociaal-economische kloof. De storm zal niet Vlaams zijn, noch Belgisch, maar pan-Europees en zal zich in de grote stadscentra verspreiden zoals vuur in een hooiveld. Strijden tegen Belkacem en soortgelijke grappige figuren is een vorm van donquichottisme en een bezigheidstherapie voor de racistische politicus en zijn medeburgers. Belkacem moet geen aandacht krijgen, hij moet opgesloten noch vervolgd worden, misschien hooguit geïnterviewd voor een programma als Man bijt hond.
Aan de andere kant, de realiteit en haar echte problemen – uitsluiting, marginalisering, beledigend paternalisme en uitbuiting – gaan niet weg met dit soort struisvogelpolitiek. Als je de realiteit negeert, zal je er vroeg of laat je hoofd aan stoten.

REACTIE – zie De Standaard voor meer discussie

Op 10 juni 2012, zei Jerry Mager:

De manifestaties van deze curieuze club die zich Sharia4Belgium noemt, roept bij mij associaties op met die stelling van Hegel dat de geschiedenis zich steeds herhaalt, waarbij Marx aantekende dat die zich herhalende historische gebeurtenissen de eerste keer als tragedie plegen plaats te vinden om vervolgens steeds als klucht in reprise te gaan. Ik kan het optreden van de AEL en Sharia4Belgium makkelijk in dat kader plaatsen. Tragedie versta ik hier als: serieus en ernstig – niet in de laatste plaats vanwege het optreden van een Belgische premier van ‘liberale’ signatuur die destijds opriep tot arrestatie van DAJ – na de rellen in Borgerhout in 2002. Merkwaardig genoeg werd in datzelfde jaar in Nederland Pim Fortuyn vermoord. Niet door een moslim maar door een autochtone Nederlandse fundamentalist.

In Den Haag werden bestuurders bijkans gelyncht door een woedende massa – ‘ de kogel kwam van rechts!’ luidde de kreet. De gebeurtenissen in Nederland zijn voor mij als bijna spiegelbeeldig met die in België te zien, waarbij ik mij klucht en tragedie als onderling uitwisselbaar kan voorstellen. Deze respectieve nationale tragedies en kluchten (Belgische en Nederlandse) spelen zich bovendien parallel af met die welke zich op Europees niveau voltrekken. We worden in Europa geleid door koddig aandoende politiekers, praatgrage paljassen, die ons steeds verder de dieperik in vergaderen en ‘toppen’ terwijl destijds de instelling van de eurozone als tragedie – vanwege de inherente systeemfouten – reeds alle kenmerken van de klucht in zich borg zoals die nu volop aan de dag treden. De filosoof Slavoj Zizek publiceerde een boek onder de titel ‘Eerst als tragedie dan als klucht’.

Daarin beweert hij ondermeer: “Crisis leidt eerder tot racistisch populisme en oorlog. Elke naïeve verwachting van links dat de huidige financiële en economische crisis noodzakelijkerwijs een ruimte voor radicaal links opent, is dus ongetwijfeld gevaarlijk kortzichtig. Het eerste directe gevolg van de crisis zal niet de opkomst van een radicale emancipatoire politiek zijn, maar eerder die van een racistisch populisme, en ook oorlogen, grotere armoede in de armste derdewereldlanden en bredere kloven tussen de rijken en de armen in alle samenlevingen in de hand werken.” Wanneer dit alles je overkomt en je er middenin zit, lijkt wat er momenteel gebeurt op het eerste gezicht nogal dramatisch, maar doe je enkele stappen terug en beluister en bekijk je al die talking heads met hun grootse ideeën en gewichtige plannen (meest recent: een ‘Masterplan’!) dan begint het lachen je allengs toch nader te staan dan het huilen. Toch kunnen we ons met elkaar ook zo maar dood-lachen.

Read Full Post »

Bas Heijne in De Standaard van zaterdag 02 juni 2012

(ingekort – zie De Standaard voor complete tekst )

Geen medelijden: afgelopen week nam Christine Lagarde, de directeur van het Internationaal Monetair Fonds, het Griekse volk de maat. Werkloze jongeren moesten maar bij hun ouders verhaal gaan halen – als die gewoon hun belastingen hadden betaald, dan was het niet zo ver gekomen. Arme kinderen in Niger, daar kon de topvrouw wel van wakker liggen. Arme Grieken – pfft!
Haar woorden werden niet op prijs gesteld. De Franse regering noemde ze ‘nogal simplistisch en stereotiep’. De Griekse leider van het socialistische Pasok noemde ze ‘vernederend’.
Zelf verdient mevrouw Lagarde ongeveer 450.000euro per jaar, plus onkosten. Ze blijkt, ontdekten journalisten, vanwege haar diplomatieke status zelf geen belasting te betalen. Geen cent.
Ik vind dat interessant nieuws. Alle pijn van onze tijd komt erin samen – een elite die in tijden van crisis gemeenschapsmoraal predikt, terwijl ze zichzelf grotendeels aan die moraal onttrokken heeft. En de blindheid van internationale bestuurders voor gevoelens van nationale trots: Lagarde heeft wat de Grieken betreft een punt, maar zulke vermaningen vanuit instanties die als vijandig worden beschouwd, maken Grieken alleen maar nog meer Griek – en nog meer recalcitrant. Lagarde jaagt ze in de armen van populisten.
Publieke moraal en identiteit, de twee blinde vlekken van het establishment.
In een samenleving die doordrenkt is van het geloof in de markt, is het publieke belang iets virtueels – iets voor congressen en seminaries, fijn om over te praten, fijn om anderen aan te herinneren, zonder dat het weerslag op je eigen leven krijgt. Of je verplaatst je morele betrokkenheid ver buiten je eigen omgeving, een soort outsourcing van de publieke moraal – aidsbaby’s, kindsoldaten, rampenslachtoffers. Dat is mooi, want die mensen hebben het pas echt zwaar, maar het confronteert je met weinig of geen lastige dilemma’s in je eigen omgeving. Wat ben je anderen verplicht? Waar ligt de grens van je betrokkenheid?

Wat dat betreft is de opmerking van Lagarde over de kinderen in Niger veelzeggend. Ongetwijfeld zijn die kinderen slechter af dan de armste Griek, maar Lagarde gebruikt hen om de Grieken te honen. Wat ze zelf voor de kinderen in Niger doet, blijft onduidelijk.
Het geval-Lagarde laat een moeizame verschuiving zien: die van een marktmoraal naar een publieke moraal. Dat is waar de crisis ons toe dwingt: toen het geld ons de oren uitkwam, konden we gerieflijk klagen over de verruwing van omgangsvormen, groeiend egoïsme en de schande dat in een welvarend land als het onze zoiets als een voedselbank bestond. Het verplichtte tot weinig. Nu er harde klappen gaan vallen, moeten uitgeholde begrippen als gemeenschap en, gadver, solidariteit weer betekenis krijgen. Dat lukt nog niet zo goed.
……..  ……….  ……….
Een voorbeeld. Er is de voorbije week ophef ontstaan over het royale dividend dat de aandeelhouders van NRC Handelsblad zichzelf hebben uitgekeerd – meer dan drie keer de winst van het afgelopen jaar. Volgens de moraal van de markt is dat geoorloofd. Er wordt geen regel ontdoken, geen wet overtreden. Maar in een tijd waarin kranten moeten vechten voor hun lezers, waarin ontslagen vallen en freelancers worden onderbetaald, botst de marktmoraal hard met de gemeenschapsmoraal – hoe kun je eigenaren hebben die geen betrokkenheid lijken te voelen met hun waardevolle eigendom? Hoe kan bij een eventuele nieuwe bezuiniging solidariteit worden geëist, terwijl die lijkt te ontbreken bij degenen die die solidariteit eisen – zie ook Lagarde? Dat is een morele kwestie, die nu op het bord ligt van mensen die niet meer gewend zijn om in termen van moraal te denken.
………….  ………..  …………………

REACTIE (zie De Standaard voor meer)

Op 02 juni 2012, zei Jerry Mager

Niet alleen is de behandeling van de Grieken – nu door mme Lagarde – stuitend, maar het effect op ons allemaal van die behandeling is niet te onderschatten. Misschien doet mw. Lagarde het precies daarom (ik kan me nog steeds moeilijk voorstellen dat personen op zulke posten écht dom en stompzinnig zijn – er móet gewoon een groter plan achter steken), om het effect van haar optreden jegens de Grieken op ons. Het overkomt ons gelukkig niet, want wij gedragen ons gehoorzaam en mak en zijn bereid om af te zien. Anders wacht ons het lot van de Grieken. Dat zo’n lot ons tóch is beschoren wanneer het Largarde c.s. past, daar denken we liever niet aan. Stel je voor dat wij ons solidair met de Grieken zouden verklaren en dat Lagarde dan onze pensioenen en spaargelden zou afpakken – om de Grieken te helpen natuurlijk, en tegelijk voor straf vanwege onze brutaliteit. Daar moeten we toch niet aan denken? Alleen pakt zij onze pensioenen toch wel af als haar en haar kornuiten dat zo uitkomt.

Dus of we nou braaf en gehoorzaam zijn of in opstand komen, het maakt niets uit wanneer de ‘BovenBazen’ besluiten dat ze ons geld willen. De kranten dat is een story apart, maar in hetzelfde kader te bezien: winst, op basis van omzet en reclame. Je kunt het aan de ‘content’ van kranten zien of ze van en voor de markt zijn, of een onafhankelijke positie innemen. Marktkranten die op omzet zijn gefocussed brengen gevaarlijk nieuws op een ongevaarlijke manier en zorgen er angstvallig voor dat op hun opiniepagina’s de brisante onderwerpen of ontbreken, of zodanig worden gebracht dat de kans op steekhoudende kritiek minimaal tot nul is. Heel veel rubrieken over eten en drinken, het klimaat en het heelal en zo. Kortom: de life style verdringt de inhoudelijke onderwerpen in rap tempo en het werkt, want het verdient. Of die aandeelhouders nou dividend trekken van een investering in de productie van plastic implantaten, kunstheupen of een kwaliteitskrant zal ze worst wezen.

Zeggen dat je aandelen in een kwaliteitskrant hebt, staat nog chique en gekleed ook; het hoort bij die life style. Men investeert in een product met een prestigieus merk en dient daarmee ogenschijnlijk tevens het publieke belang. Het product krant verandert door dit alles ingrijpend, maar ongemerkt. Dat je door zo te opereren juist de morele standaarden van de pers contamineert en ondergraaft en dus het publieke belang een slechte dienst bewijst, ontgaat ze, of het kan ze geen biet schelen. Let wel de redacties wordt geen haarbreed in de weg gelegd, maar iedereen bij zo’n krant weet nauwkeurig aan welke kant zijn boterham is beboterd en wie de eigenlijke broodheren zijn en wat die wel en niet willen lezen. Vooral: dat er winst gemaakt moet worden, want de geldschieters willen hoe dan ook hun pond vlees. Alles geschiedt volkomen legitiem en ruimschoots binnen de wettelijke kaders, net als bij het inkomen van mme Lagarde, haar emolumenten en haar tax free status, en toch …

Read Full Post »