Feeds:
Posts
Comments

Archive for February, 2012

door Peter Vandermeersch (hoofdredacteur NRC)
donderdag 23 februari 2012 in De Standaard

Het heeft hem boze commentaren gekost en enkele tientallen abonnees, maar PETER VANDERMEERSCH houdt voet bij stuk: natuurlijk moest zijn krant wel het nieuws meegeven over de hersenscan van prins Johan Friso.

NRC Handelsblad, de krant die ik sinds ruim anderhalf jaar leid, kwam de voorbije dagen in een mediastorm terecht. Reden: we publiceerden zaterdag op de voorpagina van de krant… nieuws. Dat betrof de gezondheidstoestand van prins Johan Friso, de tweede zoon van de Nederlandse koningin Beatrix, die vrijdagmiddag ernstig gewond raakte bij een ski-ongeval in Oostenrijk. Een journaliste van onze krant, Jannetje Koelewijn, was die vrijdag toevallig in Oostenrijk, samen met haar man, een neurochirurg die in Innsbruck een cursus kwam geven aan collega’s.

Jannetje deed wat van elke journalist verwacht wordt. Ze ging op onderzoek naar de feiten. ‘Ik zou een dweil zijn als ik niet probeerde om meer aan de weet te komen’, zegt ze daarover achteraf. Klopt. Ik zou haar ook een dweil hebben gevonden als ze dat niet had gedaan.

* zie De Standaard voor de volledige tekst

REACTIES  ( zie De Standaard voor meer) REACTIES

Op 23 februari 2012 zei Jerry Mager:
Het draait natuurlijk om “fit” in fit to print. Direct daaraan vast zit de kwalificatie “goed” in: een goede hoofdredacteur. Geschikt om te publiceren zijn – Nota Bene: naar mijn overtuiging – tegenwoordig vooral die items die gegarandeerd lezersaandacht trekken, beroering veroorzaken en uiteindelijk de verkoopcijfers en de omzet van een gazet doen stijgen. Dondert niet wàt er over mij wordt gezegd of geschreven, áls er maar over mij wordt geschreven. Ook een kortstondige afname van het abonnee-bestand is in dit perspectief vermeldenswaard, omdat het wordt geduid – en liefst snel geduid – als teken van solide kwaliteit van een krant. Ziet: wij brengen nieuws dat de lezers raakt, kijk maar, we verliezen er zelfs abonnees door! Die abonnees komen meestal stilletjes terug of worden vervangen door andersoortige lezers. Ook je abonnement opzeggen is een gebaar maken, macht uitoefenen. Ik weet van mensen die dat enkele keren per kwartaal doen, bij verschillende media.

Fit en goed hebben meerdere betekenisaspecten die per periode afwisselend kunnen worden geactueerd, al naar gelang de vigerende opportuniteit. Een goede hoofdredacteur vandaag de dag is er eentje die de oplagen doet stijgen en daartoe geschikt “nieuws” produceert – pardon: publiceert, natuurlijk. Let wel: ik diskwalificeer niets en kat niemand af, ik duid slechts op mijn manier. Mij lopen in deze context bij een passage als: “ ‘De gevoelens over de koninklijke familie gaan dieper dan menigeen durft toe te geven. Geloof Nederlanders nooit als zijn hun koninklijke familie onbelangrijk noemen. (…) Achter hun onverschilligheid gaat brandende nieuwsgierigheid schuil en hun ‘kritische houding’ verhult onverklaarbare, diepe liefde.’ “ …. de huiveringen over de rug, en dat gebeurt allerminst van bewondering, ontroering of plezier zo verzeker ik u.

Onmogelijk, dat in dergelijke termen de gedragingen van politieke oplichters en daden van financiële fraudeurs geduid zouden worden! Daar worden geheel andere registers voor opengetrokken. Daar worden andere schrijf- en leesconventies aangesproken. Ik vind PVDM tot dusverre een tactisch en strategisch effectief opererende hoofdredacteur wanneer het gaat om het genereren van (lezers-)aandacht, en dus het in de schijnwerpers plaatsen van zichzelf en zijn krant en dus het verhogen van de oplagen van de gazet. Ik ben er vierkant vóór dat mensen meer en vaker de krant lezen en meepraten in het Publieke Debat. Alleen verschil ik vermoedelijk met PVDM van mening en smaak waar het gaat over de thema’s, onderwerpen en inhoud waaróver er dan wel zo druk gepalaverd moet worden. Ik heb echter makkelijk praten, want ik hoef geen gazet rendabel draaiende te houden en daar effectief mee te concurreren op de tegenwoordige lezersmarkt.

* * * * * 

Op 23 februari 2012 zei Martine D., Merelbeke:
Ik begrijp nog altijd de grote adoratie niet dat het anders zo nuchtere Nederlandse volk heeft voor het oranjehof. Maar het is een brug te ver om diagnoses mee te delen van wie dan ook, en is déze dan echt juist ? Er zijn zoveel belangrijkere zaken die verkeerd lopen zoals de bankencrisis, grote fraudezaken enz., daar horen we niets van, alleen als het te laat is.

Op 23 februari 2012, zei Jerry Mager:
# Hear, Hear, Martine! u neemt me de woorden uit de mond: “belangrijkere zaken die verkeerd lopen zoals de bankencrisis, grote fraudezaken enz., daar horen we niets van” … dit soort belangrijk nieuws opgraven, delven, signaleren en duiden dat vergt echte journalistieke kwaliteit, intelligentie, Fingerspitzengefühl en werkelijke journalistieke inspanning. Zoetsappig leuteren over non-issues en schijnheilig sneren – tangentiaal, allusief – vergt helemaal geen intelligente journalistieke inspanning en het verkoopt toch goed. Het zijn de favoriete business-modellen en verdien-formats die de ondernemende carrièrejournailleurs van tegenwoordig hanteren.

Op 23 februari 2012 zei Flor Bomans, Leuven:
Informatie openbaren die bekomen is doordat een ander overduidelijk zijn medisch beroepsgeheim schendt en waarvoor geen dwingende redenen zijn om deze te openbaren, is zelf medeschuldig aan het verspreiden van deze informatie. Mettertijd vernemen wij het wel via de woordvoerder van de getraumatiseerde familie. Enig respect voor privacy is wenselijk, zelfs in een onvolmaakte democratie. Een hoofdredacteur, zeker van een kwaliteitskrant, behoort zulke info niet te publiceren. Beter is het om uitgebreid relevante info te publiceren over het verband tussen de tijd zonder zuurstof, en de kansen op overlijden of overleven met ernstige blijvende handicaps (zelfs als een ‘vegetatief leven’): dan wordt het vanzelf duidelijk voor de lezers hoever het staat. Daarnaast is het uitdrukkelijk wijzen op de risico’s bij allerlei sporten, zeer wenselijk om drama’s te voorkomen.

Op 23 februari 2012, zei Jerry Mager:
# Flor Bomans, hetgeen voor mij deze berichtgeving eens zo stuitend maakt, is – afgezien van de royalty-factor als element van winstgevendheid – het listige en achterbaks-botte koppelen van een algemeen verschijnsel als aantasting van hersencellen door zuurstofgebrek, aan de persoon van Friso. Ik heb in de trein de eerste smakeloze grappen al gehoord in de trant van: dat het uitgerekend de enige zoon met hersencellen moet overkomen, en de hele verdere infantiele reut aan variaties op zo’n thema. Ik kwalificeer dit wel degelijk als uitba/uiten van “het merk Koningshuis” ten behoeve van nieuwsproductie en boosting van omzet. Toevallig (?) speelt uitgerekend nu dat bizarre item van ongevraagd tv camera’s ophangen door “Eyeworks” in het VU medisch centrum, ten begoeve van een tv-programma!  
Het verbijsterendste is misschien nog de geregisseerde vorm waarin de verontwaardiging hierover gestalte krijgt. Het is the thin edge of the wedge voor ons allemaal. Straks zijn ook u en ik vogelvrij.

Op 23 februari 2012, zei Patrick L., Turnhout:
Gaat die Oostenrijkse dokter niet in de fout? Wat is er van het medisch geheim gebleven?

Op 23 februari 2012, zei Pierre Simons, Tongeren:
de oostenrijkse dokter bespreekt de casus met de de neurochirurg ,echtgenoot van de journaliste , deze hoort dit toevallig , verklaart ze zelf , en brengt het uit .

Op 23 februari 2012, zei Agnès N., Brussel:
Juist. Zelf gezien en gehoord op tv.

Op 23 februari 2012, zei Jerry Mager:
Hier vind ik het Vlaamse idioom van ‘in hetzelfde bedje ziek liggen’ heel mooi van toepassing. Wie er in dit geval in welk bedje ziek ligt met of zonder wie, mag u zelf verzinnen. Zacht gezegd zou je nog van rol-vervaging (of is het toch norm-vervaging?) kunnen spreken, maar dan moet je wel in een eufemistische stemming verkeren.

Op 23 februari 2012, zei Annelies Seynnaeve, Voormezele:
‘Die grote liefde en belangstelling voor de Oranjes in Nederland betekenden dat het nieuws over de gezondheidstoestand van Johan Friso vanzelfsprekend relevant was’. Als dat de nieuwe norm wordt, dan is het afgelopen met de medische privacy van alle BV’ers en BN’ers. Het koninklijk ‘delirium’ werkt inderdaad verstikkend op normale journalistieke zeden.

Op 23 februari 2012, zei Annelies Seynnaeve, Voormezele:
Onze grote liefde en belangstelling voor de auteur maken elk nieuws over zijn aambeien en prostaat vanzelfsprekend relevant. Volgens zijn eigen redering dan toch.

Op 23 februari 2012, zei Jerry Mager:
# Annelies, Ik heb hartelijk om uw info gelachen! Zo leren wij Nederlanders de hoofdredacteur PVDM van onze Nederlandse Standaard in rap tempo en zeer intiem kennen!

 Op 23 februari 2012 omstreeks 18:42, zei Dominique Viaene, Bellegem:
De argumenten die VDM, met ruggesteun van zijn redacteur, zijn schijnargumenten om ‘de vis te kunnen verkopen’; die ‘fundamentele principes’ waarover sprake doen, bij dit onderwerp helemaal niets ter zake: ‘quantité négligeable’, zou ik zeggen met de wil om een ‘scoop’ in huis te halen. Al de rest is larie, samen met heel de story rond de banale prins én dat banaal ongeval. VDM werd als ‘marketeer’ binnengehaald met als eerste doel de verkoopcijfers te doen stijgen. NRC blijft mss. wel de krant met de meeste kwaliteit in huis maar sws is sensatiezucht ook hier van bovenmatig, zelfs absurd groot belang.

Op 24 februari 2012, zei Jerry Mager: 
# Dominique Viaene # uw vignet heeft me aan het verderdenken gezet. U zegt volgens mij in een notedop waar het in de kern om draait bij de methode/formule PVDM: de marketing van een gazet en dus tevens van de inhoud, de content heet dat vandaag de dag, ervan. Ik noem de toegepaste formule voorlopig ‘meta-journalistiek’ d.w.z. er wordt geschreven en bericht over de dingen óm het eigenlijke onderwerp heen. Dat onderwerp wordt als aanleiding, sfeerzetting of ‘nudge’ gebruikt, maar verder nauwelijks tot niet behandeld, laat staan uitgediept en geduid. Het fungeert als grondlaag op het schildersdoek en tegelijk als verpakking – zoals voor uw vis. In het artikel van PVDM dat momenteel op de NRC site staat (NRC en conflictverslaggeving) kunt u goed zien hoe het werkt: de strijd in Syrië fungeert als achtergrond voor het eigenlijke verhaal dat gaat over de dood van Westerse journalisten – en ook daarover niet eens werkelijk. 

Eigenlijk gaat het betreffende NRC-artikel hoofdzakelijk over de zorgvuldige en gewetensvolle wijze waarop de krantenmanagers met hun personeel omgaan. Aan het eind gebruikt PVDM als uitsmijter de vrije nieuwsgaring. Dat doet het ook altijd goed als bedreigde waarde. De toestand in Syrië / het ongeval met Friso, dat fungeert zoals u het uitdrukt als de emballage voor de vis die aan de man wordt gebracht. Best gewiekst en handig, want Syrië zegt de gemiddelde Nederlander niet zo erg veel. Net als bij Friso zijn het ver-van-ons-bed shows waar we plichtmatig naar kijken op de buis of over lezen (graag met realistische foto’s!) in de gazet. Toch moet je een krant vol krijgen. Veel letters en plaatjes, maar liefst tegen lage (arbeids-)kosten. Wat is dan goedkoper dan meta-journalistiek? Een effectieve formule. Je moet het wel even doorhebben. 

Anders denk je dat je over werkelijk belangwekkende zaken wordt geïnformeerd en echte duidingen krijgt opgediend, maar het is IKEA-nieuws: de lezers mogen de verhalen zelf in elkaar steken en daar met elkaar over palaveren of bakkeleien. Leep bedacht. De meeste consumenten slikken het voor zoete koek. Kijk naar de discussies op websites die vaak zelfs in hartstochtelijkheid overgaan. Ik vermoed dat wanneer u vanuit deze houding de krant leest en het nieuws op tv bekijkt u steeds meer producten van meta-journalistiek zult waarnemen. Popcorn. Je zou haast denken dat de krantenjongens het hebben afgekeken van de financiële jongens – of is het omgekeerd – die financiële producten in elkaar steken waarvan de verpakking de inhoud aan het zicht onttrekt. Nieuwshonger laat zich net zo stimuleren als verlangen (‘craving’) naar junk food. Nieuws wordt tenslotte steeds meer een ‘product’ dat met winst verkocht moet worden. Net als onderwijs en gezondheidszorg dat nu zijn. Veel junk.

# # # 

De Groene Amsterdammer, het Gorilla-cartoon van 22-02-2012  –  “Meldpunt”

Read Full Post »

A bitter row about executive pay is about something bigger
The Economist  –  Feb 11th 2012 | from the print edition

see the Economist website for the full text

TWICE during the 1970s, a stroppy decade, leftish British politicians tried to turn the monarchy into a nationalised industry. There were plans to place Queen Elizabeth II and a few close relatives on state salaries and sack the rest of her family, and—a few years later—for a Department for Royal Affairs, bringing the crown under Whitehall’s management. Both attempts were resisted. Since then, royal aides have cannily worked to secure autonomy and arms-length financing from government. Just now, the mood behind palace walls must be giddy relief.
The queen has rarely been as popular as she is now, in her Diamond Jubilee year. The contrast with other arms of the establishment is striking, and revealing. For most people at the top of the public sector, this is a perilous time.
 ………………..    ………………… 
(more…)

Read Full Post »

A pact to cut budget deficits is achieved at the cost of a growing democratic deficit
The Economist Magazine  –   Feb 4th 2012 | from the print edition

THOU shalt not incur a structural deficit. Thou shalt pay down thy excessive debt. Thou shalt adopt a balanced-budget rule in thy constitution, and subject it to the European Court of Justice…
It took just a little more than 40 days and 40 nights for Angela Merkel to bring down the tablets of fiscal law. At a summit in Brussels this week, 25 European leaders pledged to observe this covenant and made burnt offerings of their economic sovereignty. But the children of Europe are crying into the wilderness: “How long, Lord, must we be tormented by austerity?”
……………
(more…)

Read Full Post »

door Jerry Mager
19 mei 2011

“Wee u, gij Schriftegeleerden en Farizeën, gij geveinsden! want gij zijt den witgepleisterden graven gelijk, die van buiten wel schoon schijnen, maar van binnen zijn zij vol doodsbeenderen en alle onreinigheid.
Alzoo ook schijnt gij wel den menschen van buiten rechtvaardig, maar van binnen zijt gij vol geveinsdheid en ongerechtigheid.”
Matthéüs 23: 27, 28

“Meanwhile the bankers and financiers continue to assure us that their business is such a mysteriously difficult one that no Government or municipal department could deal with it succesfully. They are right about the mystery, which is due to the fact that they only half understand their own business, and their customers do not understand it al all.
Their bad advice produced widespread ruin in Europe after the war, simply because they did not understand the rudiments of their business, and persisted in reasoning on the assumption that spent capital still exists, and that credit is something solid that can be eaten and drunk and worn and lived in.”
G.B. Shaw (1928, § 56) in: The Intelligent Woman’s Guide to Socialism, Capitalism, Sovietism and Fascism. 

stripfiguren, bangmakerij en suggestief dreigen
Al die politici, financiële deskundologen en andere pratende hoofden die ons vandaag de dag met omfloerste stem vertellen dat onze wereld zal vergaan wanneer we failliete economieën als van Griekenland (en Portugal en Ierland ….?) niet met heel veel biljoenen euro’s blijven steunen, doen sterk denken aan een Marten Toonder strip: “Heer Bommel en de achtgever.”
De achtgever in deze Toonderstrip is een grote gorilla, met name I Oen(!) die dankzij zijn opvoeding alleen maar de bevelen van de sleutelhouder opvolgt, mits voorafgegaan door “geef acht”. De sleutel hoort bij de schatkist die wordt bewaard door de verheven schatbewaarder Ping Po die af wil van zijn taak als schatbewaarder. Natuurlijk laat beer Ollie zich maar wat graag de sleutel in de maag splitsen om daarmee de pseudogewichtige taak en titel van schatbewaarder op zich te nemen. Heer Bommel is immers de archetypische snob met een wee wereldbeeld en een beperkt duf denkraam. Uiterlijkheden zijn voor hem alles.
………..  ………….
(more…)

Read Full Post »

Paul Verhaeghe over het neoliberalisme
in De Standaard – zaterdag 04 februari 2012
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=EJ3LOBUH

Het neoliberalisme is onze enige realiteit geworden. Paul Verhaeghe, klinisch psycholoog en psychoanalyticus aan de UGent, kan er weinig fraais in ontdekken.

Niet zo lang geleden werd de maatschappij bepaald door vier dimensies: politiek, religie, economie en cultuur. Vandaag is er maar één: het neoliberalisme. Het bepaalt niet alleen de economie, maar ook de zorgsector, het onderwijs, het onderzoek en de media en ondertussen zelfs onze identiteit. Vandaar het idee dat dit het einde van de geschiedenis zou zijn, het punt waar we alle ideologieën kunnen opdoeken omdat het neoliberalisme zich aandient als aansluitend bij de mens ‘zoals hij is’. Egoïstisch en corrupt, zo luidt het, enkel uit op eigen genot en altijd in concurrentie met de ander – survival of the fittest, weet je wel? Wie daar anders over denkt, is naïef. Get real, dat is het ironische bevel. Dezelfde ironie ligt in de zogenaamde realpolitik, ironie omdat een dergelijke politiek de realiteit waarbij ze pretendeert te vertrekken, gemaakt heeft. ‘There is no such a thing as society’, de slogan van Margaret Thatcher, is dertig jaar na datum overtuigend gerealiseerd.
…………   …………….   …………..
(more…)

Read Full Post »

signalement door Jerry Mager
http://www.nelpuntnl.nl

In The New York Review of Books van 23 februari 2012 doet George Soros enkele suggesties om uit de huidige Euro-impasse te geraken. Soros tekent tevens de achtergronden en ontwikkelingen die volgens hem mede de opmaat vormden tot de huidige netelige situatie. Hieronder geef ik enkele kernalinea’s van Soros’ betoog weer. Accentuering van JM. Het integrale artikel is te lezen op:  http://www.nybooks.com/articles/archives/2012/feb/23/how-save-euro/

Het Padoa-Schioppa plan versus the Long-Term Refinancing Operation (LTRO) van de Europese Centrale Bank
My proposal is to use the European Financial Stability Facility (EFSF), and its successor the European Stability Mechanism (ESM), to insure the European Central Bank (ECB) against the solvency risk on any newly issued Italian or Spanish treasury bills they may buy from commercial banks.2 Banks could then hold those bills as the equivalent of cash, enabling Italy and Spain to refinance their debt at close to 1 percent. Italy, for instance, would see its average cost of borrowing decline rather than increase from the current 4.3 percent. This would put their debt on a sustainable course and protect them against the threat of an impending Greek default. I call this the Padoa-Schioppa plan, in memory of my friend who helped stabilize Italy’s finances in the 1990s and who inspired the proposal. The plan is rather complicated, but it is both legally and technically sound. I describe it in detail in my book.
…………….   ………………
(more…)

Read Full Post »

Simon Schama in De Standaard van  woensdag 01 februari 2012
http://www.standaard.be/artikel/detail.aspx?artikelid=IE3LGSA7

 
Volgens de film ‘Anonymous’ was Shakespeare een bedrieger. Geloof het niet, zegt SIMON SCHAMA.
Anonymous, de ongewild komische film van Roland Emmerich, wil de wereld kond doen dat de werken waarvan wij misleide zielen denken dat ze door William Shakespeare zijn geschreven, in werkelijkheid uit de pen van Edward de Vere zijn gevloeid, de 17de graaf van Oxford.
………………    …………….
(more…)

Read Full Post »